Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 560
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Felix

| Jane Doo
Een verhaal waarbij de rillingen je over de rug lopen...

 Felix gaat sterven. Hij heeft er zich al bij neergelegd op het moment dat hij het hospice is binnen gebracht. In het ziekenhuis waar hij enige tijd opgenomen is geweest kunnen ze niets meer voor hem doen. En omdat Felix kind nog kraai heeft lijkt het de maatschappelijk werkster , tevens gezien de snelheid waarmee hij achteruit gaat het beter hem naar zijn eindstation te verplaatsen.

Hij is niet altijd zo geweest. Veertien jaar geleden was hij een grote, sterke man die midden in het leven staat en gelukkig is met zijn vrouw en dochter Iris. Felix heeft een goede baan bij een verzekeringsmaatschappij en is populair bij collega's vrienden en buren.

Het noodlot slaat toe op de nacht dat zijn vrouw Anne omkomt bij een auto ongeluk. Een dronken bestuurder rijdt haar frontaal aan en komt daarbij zelf ook om. De klap is zo hard dat de neuzen van de auto's in elkaar worden geschoven. Anne heeft geen schijn van kans gehad. Bij de begrafenis zijn alle familie leden , vrienden en kennissen op komen draven. Als ze naar huis gaan wensen ze hem veel sterkte en als er iets is moet hij maar bellen. Ze waren bijna twaalf en een half jaar getrouwd geweest en nu staat Felix er alleen voor. Iris is zeven en op een leeftijd dat ze de wereld om haar heen langzaam leert kennen. Felix op zijn beurt leert de wereld ook kennen. Hij komt er achter dat zijn populariteit is gebaseerd geweest op Anne. Ze had altijd voor iedereen klaar gestaan en was het zonnetje in huis. Ze zorgde ervoor dat alles op rolletjes liep en was ook nog actief geweest in god mag weten hoeveel commissies en verenigingen. Nu dat allemaal voorbij was nam het aantal bezoeken aan Felix ook af tot dat er op een moment niemand meer binnen kwam vallen.

Felix was halve dagen gaan werken om er ook voor Iris te kunnen zijn die opgroeide van een peuter met magere beentjes en een brilletje tot een beeldschone jonge vrouw waar Felix precies Anne in herkende. Noodgedwongen was hij verhuisd naar een kleinere woning, weg uit zijn oude buurt en weg bij de paar goede buren en kennissen die hij daar nog had.

En alsof de molensteen van het leven nog niet zwaar genoeg om Felix zijn nek hing sloeg het noodlot weer toe; hard en onverbiddelijk.

De schemering begon al in te vallen en Iris was nog niet thuis. Felix was al twee keer naar buiten gegaan om van beide kanten de straat af te kijken,maar geen spoor van haar. Felix wist dat haar schooldag half vier was afgelopen en ze al lang thuis had moeten zijn. Dodelijk ongerust pakte hij zijn telefoon en belde haar nummer. Het toestel ging lang over totdat hij opeens hoorde:'Hallo, met Iris. Spreek...'

'Iris,'riep hij. Maar gelijk realiseerde hij zich dat hij met haar voicemail was verbonden. .'.spreek na de toon je boodschap in dan bel ik je terug.'

Felix verbrak de verbinding en wreef met beide handen over zijn gezicht.

Het was zes uur toen hij besloot zijn fiets te pakken en de route te fietsen naar school.

Hij voelde zijn maag samentrekken van angst. Tegen beter weten in hoopte hij dat ze een lekke band had en dat hij haar zo tegen kwam op een paar honderd meter van huis. Het donkere wolkendek loste zijn belofte van de hele avond in en opende zijn sluizen. Felix merkte het niet. Hij stopte bij school en keek uit over een verlaten plein. In het fietsenrek stond een enkele fiets weg te roesten.

Alle lichten in school waren uit en op de parkeerplaats stond geen één auto meer. Felix voelde zijn borst van angst samentrekken. Dikke regendruppels sloegen op het asfalt en in een mum van tijd was hij nat tot op zijn huid. 'Iris,'schreeuwde Felix.' Zijn wanhopige schreeuw weerkaatste tegen de huizen.'Iris!!'

Toen zakte hij in elkaar en barstte in tranen uit...

 

Het was het begin van een zenuwslopende periode waarin Felix hoop putte uit iedere aanwijzing die kon leiden tot het oplossen van de vermissing. Maar dagen werden weken en iedere dag dat het langer duurde werd de kans om Iris levend terug te vinden kleiner.

Felix kwam niet meer op zijn werk en begon obsessief te zoeken naar Iris. Grote zoekacties werden door vrijwilligers georganiseerd maar zonder resultaat. De politie liet het er ook niet bij zitten en schakelde de media in. Het gezicht van Iris werd een bekende verschijning in de huiskamers en het hele land was begaan met Felix.

Na vier maanden kreeg Felix bezoek van een paar rechercheurs die hem meedeelde dat de politie het onderzoek omlaag ging schalen. Alle tips en aanwijzingen waren nagetrokken en hadden niets opgeleverd. Iris was van de aardbodem verdwenen...

Nadat ze waren vertrokken overwoog Felix zelfmoord te plegen. Er was niets meer om voor te leven.

Maar in Felix zijn hart leefde nog een sprankje hoop dat hij haar ooit weer terug zou zien en vond hij de kracht om verder te leven. Maar jaren gingen voorbij zonder een spoor van Iris en uiteindelijk legde Felix zich erbij neer . Toen verloor hij ook de kracht om verder te leven. Felix at en sliep niet meer totdat hij op een dag werd opgemerkt door een oplettende postbode die hem tussen alle rommel en puin op de grond zag liggen.

De hulpdiensten kwamen en schudden hun hoofd toen ze de deur hadden geforceerd en om zich heen keken. Het hele huis zat van onder tot boven onder de viezigheid en stof. Felix kon hier niet meer terugkeren...

 

Een man kwam binnen bij de hospice en meldde zich bij de balie.'Goedemiddag, ik ben op zoek naar de heer Felix Sanders.'

De vrouw keek verrast op.' Bent u familie van Mijnheer Sanders?'

Hij schudde zijn hoofd.'Geen familie. We zijn vroeger buren geweest en ik hoorde dat het erg slecht met hem gaat. '

Zijn stem klonk vriendelijk en beschaafd en in zijn ogen blonk een sprankje medeleven. De vrouw stond op en opende het deurtje van de balie. 'U bent op tijd. We verwachten dat hij de nacht niet meer haalt.'zei ze op ernstige toon.

'Gaat het zo slecht met hem?'

'Hij verlangd naar de dood ,'legde ze uit terwijl ze voor hem uit liep door de stille gang. ' Die komt voor hem als een verlossing. '

Ze stond zo abrupt stil dat de man bijna tegen haar opliep. Ze keerde zich om en keek hem aan.' Natuurlijk weet u wat er is gebeurt.'

De man knikte somber.'Het is verschrikkelijk. Misschien kan ik nog iets voor hem doen voordat hij komt te overlijden.'

Voor een deur aan het eind van de schaars verlichtte gang deur bleef ze staan. 'Als u wilt praten met hem .moet u in zijn oor fluisteren. Van hard praten kan hij schrikken. Ik vind het heel fijn dat er toch nog iemand bij hem komt kijken op zijn sterfbed.'

Ze wachtte nog even of er een opmerking kwam van de bezoeker. Toen die niet kwam deed ze een paar stappen opzij.

'Gaat uw gang. Ik hoop dat het nog niet te laat is.'

Voorzichtig deed de man de deurkruk omlaag en liep de kamer binnen.

In het bed lag de schaduw van de man die Felix ooit geweest was. Zijn uitgemergelde lichaam was aan het oog onttrokken door een dun laken. Zijn borstkas ging moeizaam op en neer en zijn ademhaling ging hortend. De bezoeker stond enige tijd bij het bed naar hem te kijken en merkte dat daar steeds meer tijd tussen zat. Hij sloeg het laken terug en zag dat het bloed zich al aan het terug trekken was. Het zou niet lang meer duren,zag hij tevreden.

Felix merkte dat er een schaduw over hem heen viel en met een uiterste krachtinspanning opende hij een oog.

De man knikte hem toe en ging zitten op de enige stoel die de kamer rijk was.

Hij boog zich naar voren totdat zijn mond bij het oor van Felix was.

'Goedenavond, mijn naam is Charles van Kampen.'

Felix kreunde. Er waren nog maar een paar dunne lijntjes die hem verbonden met het leven

'U zult zich misschien afvragen waarom ik hier ben?'

Felix opende ook zijn andere oog. Heel langzaam drong het besef tot hem door dat er iemand tegen hem praatte. Hij probeerde een krachteloze hand op te tillen maar moest hem met een diepe zucht weer laten terug vallen.

De stem van de bezoeker trilde van opwinding. Heel voorzichtig pakte hij de magere hand van Felix en kneep er zachtjes in. 'Ik ben de man die uw dochter heeft vermoord. '

In de ogen van Felix glom er opeens een minuscuul lichtje. Zijn spieren trokken samen in een ongecontroleerde beweging. Zijn raspende ademhaling ging iets sneller. De mond van de man was vlak bij zijn oor. Felix voelde dat de warme adem zijn wang beroerde.

'U kunt zich niet voorstellen hoe moeilijk het is om er al die jaren niet over te kunnen praten. Om een van mijn meesterwerken met niemand te kunnen delen.'

Hij zuchtte, kwam een beetje overeind en staarde Felix aan. Hij verhief zijn stem iets.

'Ze heeft gevochten als een kleine tijgerin, maar ze was geen partij voor mij. Ik zal u de details besparen over wat ik met haar heb gedaan, maar...'

Hij sloot even zijn ogen alsof hij de gebeurtenissen weer voor de geest wilde halen.

' De perfecte moord. Ik heb haar fiets verzwaard met ijzer en in het water gegooid en ik heb Iris zelf ergens verstopt waar niemand haar ooit zal vinden.'

Felix zijn lichaam trilde en zijn handen fladderden krachteloos in de lucht.

De man boog zich weer naar zijn oor.

' Ik heb u al die jaren gevolgd en gekeken of het u zou lukken haar te vinden.'

Hij giechelde opgewonden.

'Niemand kan haar ooit vinden. Beseft u hoeveel moeite ik mij heb moeten getroosten om het al die jaren voor mezelf te houden.'

De bezoeker stond op en haalde iets uit zijn binnenzak.

'Ik heb hier nog iets voor u.'

Hij wachtte even totdat hij zeker wist dat Felix zijn ogen open had.

Toen liet hij een foto zien.

'Die heb ik genomen voordat ik haar in de grond stopte. Zodat u niet denkt dat ik een af andere opschepper ben. Hij is voor u.'

De gruwelijkheid en de boosaardigheid van de foto veroorzaakten een kortsluiting in Felix zijn hersenen. Een onbeschrijfelijke jammerkreet kwam over zijn gebarsten lippen.

'Alstublieft.'

Hij pakte een hand van Felix vast en legde de foto erin. De vingers van Felix kromden zich er omheen.

'Ik heb heel veel plezier gehad van uw dochter maar ik moet verder, ziet u.'

Hij stond op en neeg zijn hoofd.'U heeft niet lang meer te leven. Ik vond dat u moest weten wat er met Iris gebeurt is.'

Bij de deur aangekomen draaide hij zich nog eenmaal om.'Misschien is het een troost voor u maar na Iris heb ik veel meisjes meegemaakt, maar geen één meisje zoals zij.'

Felix draaide met inspanning van al zijn krachten zijn hoofd naar de man. Eerst klonk er geruis en gekraak uit zijn mond, toen drie gefluisterde woorden...'ik vermoord je...'

Charles schudde droevig zijn hoofd. 'Ik ben een monster en ik moet worden gestopt. Maar niet door u.'

Toen verdween hij uit de kamer. Felix probeerde overeind te komen maar het ontbrak hem simpelweg aan de kracht.

Zijn hoofd viel opzij en zijn ademhaling stokte. Tien over acht s' avonds overleed Felix Sanders.

De bezoeker aarzelde een ogenblik , keerde dan terug op zijn schreden. Hij haalde een paar latex handschoenen uit zijn jaszak en trok ze aan. Toen boog hij zich over Felix heen en sloot voorzichtig zijn oogleden.

Een paar minuten bleef hij in gedachten staan met de handen gevouwen.

Daarna liep hij vlot weg. Hij had die avond nog meer te doen...

 

TWEE

 

Zes maanden later...

 

Charles parkeerde zijn auto op het grote terrein dat er op dit tijdstip verlaten bij lag. Er stond een harde wind die het zand omhoog joeg. Als hij hier zou blijven staan was hij binnen een paar seconden gezandstraald. Hij trok zijn jas strakker om zich heen en verwisselde zijn schoenen met een paar hoge laarzen. Vervolgens liep hij tegen de wind in naar de houten vlonder waar de trap begon die hem de duinen op leidde en uiteindelijk naar het strand. Met deze tegenwind kostte het hem zeker drie kwartier om dat strand te bereiken. Charles genoot van de natuurkrachten die vrij spel hadden op deze verlaten plek. Hij vergeleek zichzelf ook met een natuurkracht. Gevaarlijk, onvoorspelbaar en niet te stoppen. Hij had zijn haar laten groeien nadat zijn vrouw en kinderen hadden gezegd dat hij daardoor knapper werd. Daarmee was zijn ijdelheid gestreeld en eerlijk gezegd vond hij dat ze gelijk hadden. Ondanks zijn leeftijd stond het hem goed. De harde wind joeg hem de tranen in zijn ogen en hij had moeite om zijn lange haren voor zijn ogen weg te houden. Na een half uur was hij op de top van de duinen en in de nu snel vallende schemering hoorde hij al het geruis van de branding. De wind trok aan zijn jas en half lopend,half struikelend liep hij over het rulle zand naar beneden, de woeste zee tegemoet.

Na een halsbrekende tocht van een half uur was hij eindelijk op het strand, Het was nu bijna helemaal donker en Charles liep zo ver het water in totdat de kolkende zee hem bijna omver trok.

Op dat ogenblik dacht hij iets te horen. Verbaasd keek hij om en zag achter hem een vrouw staan met naast haar een grote labrador. 'Wat een storm , he!'

Door de harde wind was ze nauwelijks te verstaan. Charles deed een paar stappen terug en boog zijn hoofd naar haar toe. 'Ik versta je niet door de harde wind,'schreeuwde hij. Ze lachte en streek haar lange blonde haren uit haar gezicht,

Ze droeg een lange groene parka jas met een bontkraag. Aan haar voeten droeg ze lange bruine laarzen met bont afgezet. Charles schatte haar ongeveer twintig jaar

en hoewel ze niet echt knap was had ze toch een bepaalde aantrekkingskracht.

'Kom je hier vaker,'riep Charles in haar oor.

'Ik laat Rex hier regelmatig uit,'antwoordde ze.' Hij kan hier lekker ravotten en ik kan lekker uitwaaien.'

Charles hart ging sneller bonzen . Een nieuwe verovering...ze werd hem zo in de schoot geworpen. Alleen die hond was een probleem, daar moest hij vanaf komen.

'Ben je alleen?'

Ze knikte. 'Niet echt, ik heb Rex bij me'

'Ja,'zei hij lachend, 'Laten we Rex niet vergeten.'

Ze boog zich naar de hond toe en maakte de riem los van de halsband. Gelijk schoot Rex er als een speer vandoor en stortte zich luid blaffend in de branding.

Charles deed een paar stappen dichterbij. 'Ben je niet bang dat hij wordt meegetrokken door de stroming,'riep hij. Ze schudde haar hoofd.'Rex weet precies hoe ver hij het water in kan.'

Hij keek haar van opzij met samen geknepen ogen aan en het leek alsof de tijd even stil stond. Het gebulder van de wind werd naar de achtergrond verdrongen.

Charles kon zich met moeite in bedwang houden als hij dacht aan wat voor dingen hij met haar kon doen. Maar dit was niet het goede moment. Hij moest geduldig zijn.

Rex kwam terug rennen, zijn tong hing uit zijn bek en hij schudde zich droog. Enthousiast blaffend sprong hij tegen haar op en door zijn gewicht viel ze bijna om.

Charles haastte zich om haar op te vangen en lachend hield hij haar overeind.

'Daar was ik net op tijd.'

Ze lachte een parelwitte rij tanden bloot en keek hem met sprankelende ogen aan.

Charles voelde zich week worden in zijn maag.

Ze bukte zich en maakte de riem weer vast aan zijn halsband.'Kom Rex,'riep ze.'We gaan weer naar huis.'

Charles dacht koortsachtig na. 'Leuk je ontmoet te hebben,'riep hij en stak zijn hand toe.'Misschien kunnen we elkaar in de toekomst nog eens ontmoeten.'

Haar ogen lichtte op. Ze knikte en drukte zijn hand.'Ja, leuk. Mijn naam is trouwens Nancy.'

Ze draaide zich half om en wees in de duisternis. Charles volgde haar wijzende vinger en zag in de verte licht branden.'Daar woon ik, in één van de strandhuizen.

Nr.26.'

Rex rukte aan zijn riem en met een gilletje werd ze meegetrokken.'Ik moet gaan. Doei.'

Charles liet zijn adem ontsnappen en ontspande zich. Hij wist waar hij moest zijn.

Er stonden er ongeveer tien op een rij, zeker wist hij dat niet. In de zomer waren ze erg in trek maar in de winter waren er ook sommige bewoond. Die waren goed geïsoleerd en voorzien van alle noodzakelijke luxe.. Hij keek haar na totdat ze door de duisternis was opgeslokt. Heel in de verte drong het geblaf van Rex nog tot hem door. Charles keek op zijn horloge.

Half acht. Hij kon nog makkelijk anderhalf uur wegblijven voordat zijn vrouw lastige vragen ging stellen. Charles besefte dat hij niet gelijk achter haar aan kon. Hij had het een en ander nodig en gelukkig lag dat achter in de auto. Charles prees zichzelf voor zijn vooruitziende blik. Opgewonden en met zijn hoofd vol plannen rende hij bijna terug naar de parkeerplaats. Deze avond kon voor hem toch nog heel anders uitpakken dan hij had verwacht.

 

Nancy had eerst Rex zijn etensbak volgegooid toen ze terug waren van de wandeling.

Ze zuchtte en dacht aan weer een lange eenzame avond met alleen Rex als gezelschap. Nancy had niet echt gekozen voor dit leven. Nadat haar vriend met de noorderzon was vertrokken en zij zelf achterbleef met de schulden had ze besloten onder te duiken. Haar ouders hadden dit huisje al jaren in hun bezit en vonden het prima dat Nancy er haar intrek nam. Af en toe kwamen ze langs en namen dan spullen mee waar ze om had gevraagd. Maar ze waren pas drie dagen geleden geweest. Haar kasten stonden vol en de koelkast was vol. Het werd dus weer een avond televisie kijken. Rex kwam binnen, klom op de bank en viel gelijk in slaap.

Nancy glimlachte en besloot eerst een lekkere hete douche te pakken. Ze liep naar de badkamer en kleedde zich uit. Voor de spiegel ontwierp ze zich zelf aan een snelle onderzoekende blik. Ze vond zichzelf iets te mager en haar borsten hadden wel iets groter gemogen maar verder was ze tevreden met zichzelf. Ze sloeg het douchegordijn opzij en opende de warme kraan. Binnen een paar minuten stroomde het water over haar gezicht en begon ze haar lange haren met shampoo in te masseren.

Vervolgens nam ze een spons en begon haar lichaam met badschuim in te smeren.

Ze hield haar gezicht onder de douche en spoelde zichzelf af. Druipend draaide ze de kraan dicht en wrong haar haar uit. Opeens stokte haar adem. Het leek alsof ze iets had gehoord boven het gebulder van de wind uit. Ze luisterde ingespannen maar het was stil in huis. Ze dwong zichzelf te ontspannen. Niks aan de hand. Bovendien was Rex er ook nog. Ze greep de handdoek van het rek en begon zich af te drogen.

Ze liep uit de badkamer naakt naar de huiskamer toen ze hijgend bleef stil staan. Er was iemand in huis. Het leek alsof er een deur of raam openstond want ze voelde de trek van de harde wind. Toen plooide een glimlach haar lippen en ze draaide zich langzaam om. Achter haar stond Charles.

'Luister Nancy,' zei hij met een ijzige kalmte in zijn stem.' Ik kan nog geen afscheid van je nemen,snap je. Jij word mijn nieuwe meesterwerk.'

Hij stapte naar voren. Nancy zag het touw bungelen in zijn hand en onbewogen staarde ze hem aan. Verbeelde hij het zich nu of zag hij iets van spot in haar ogen.

Opeens onzeker over de situatie deed hij een stap terug en keek om zich heen. Rex die had liggen slapen op de bank was wakker geworden en keek hem onbewogen aan.

'We hadden je al verwacht, Charles.' De kalmte in haar stem deed hem verstijven.. Het bloed trok weg uit zijn gezicht. Hij kon zich niet herinneren dat hij Nancy had verteld hoe hij heette, Hij ging met zijn tong over zijn lippen. Wat was er verdomme aan de hand. Nancy hield haar hoofd een beetje scheef en keek hem strak aan.

'Doe ik je niet aan iemand denken,Charles. Heel lang geleden.'

Charles zijn ogen sperden zich open en zijn lippen trilden.'Mijn God,'stamelde hij.'Dat kan niet. Dat is onmogelijk.'

Plotseling veranderde haar gezicht. Haar blonde haren vielen uit en haar neus verdween en liet een gapend donker gat achter. Stukken rottend vlees vielen op de grond en onthulden een donker skelet. Ogen als twee stukjes zwart grind staarden hem spottend aan en toen ze lachte werd een zwarte tandenrij zichtbaar.

Verbijsterd probeerde Charles te gillen maar er kwam niets over zijn lippen. Hij staarde naar Rex die langzaam maar zeker begon te transformeren in een man.

'Ja, Charles, wij zijn het. Felix en Iris.'

Charles sloeg zijn hand voor zijn mond en begon te gillen. Hij gilde nog harder toen Felix een benige hand op zijn schouder legde.'Jij moest worden gestopt, Charles. Iris en ik hebben toestemming gekregen om een eind te maken aan jouw misdaden.'

Felix fluisterde de woorden maar Charles verstond het woord voor woord.

'Alleen één ding is niet toegestaan,'fluisterde Iris in zijn oor.'We mogen je niet doden.'

Charles bleef gillen en zakte in elkaar.'Schreeuw maar, niemand kan je horen.'

Toen pakte Felix zijn hoofd en drukte dat tegen hem aan.

 

Mevrouw van Kampen keek met betraande ogen naar de man die achter zijn bureau zat. 'Ik ben bang dat ik bijzonder slecht nieuws voor u heb.'

Ze knipperde met haar ogen en vroeg.'Waar ben ik hier eigenlijk.'

'Mijn naam is Dr. Veldman en ik ben psychiater.'

Haar mond viel open van verbazing.'Maar...de politie vertelde mij dat mijn man is opgenomen in een ziekenhuis.'

Veldman schoof zijn bril achterop zijn neus.'Uw man is gevonden op het strand door mensen die hun hond uitlieten. Die hebben de politie gebeld...'

De vrouw keek hem onzeker aan. 'Mag ik mijn man zien.'

'Natuurlijk,'antwoordde hij op ernstige toon. 'Maar ik moet u eerst een paar dingen vertellen. '

Hij stond op en nodigde haar uit met hem mee te lopen. Samen liepen ze door een lange grijze gang met aan het einde dikke deuren met rubberen randen,

'Als we eenmaal die deuren zijn gepasseerd kan je het al horen.'

Hij stopte en keek haar een beetje ongemakkelijk aan.'U moet niet schrikken zo meteen. Uw man is helaas...'

Hij duwde de deuren open en een jammerlijk gegil drong door tot ver in de gang.

Mevrouw van Kampen bleef verbijsterd staan, toen deed ze nog tien stappen en staarde naar haar man die vastgesnoerd lag op een bed. Hij lag gekoppeld aan diverse infusen en apparaten.

'Hij is krankzinnig,'zei Dr. Veldman zacht.'We weten niet wat er met hem gebeurt is maar we kunnen niet tot hem doordringen.'

Ze had het gevoel dat ze haar evenwicht verloor en zocht steun bij de muur.

'Hoe...kunt u hem niet slapend houden?'

Veldman schudde resoluut zijn hoofd.'Nee. We hebben alles al geprobeerd maar op een of andere manier lukt dat niet.'

'Ik begrijp het niet,'zei ze en keek naar de man in bed waar ze al die jaren mee getrouwd was geweest. 'Wat is er gebeurd?'

Veldman haalde zijn schouders op.'Dat weten we niet. Hij heeft iets meegemaakt of gezien waardoor hij zijn verstand heeft verloren.'

De vrouw keek stil voor zich uit en probeerde zich een voorstelling te maken van haar toekomst.'Hoe lang kan dit duren.'

De dokter legde een hand op haar schouder. Het gegil nam toe in intentie en deed haar oren trillen. De tranen sprongen in haar ogen en opeens draaide ze zich om en rende weg. Haastig liep Veldman achter haar aan. In de gang gekomen haalde hij diep adem en keek haar berustend aan.

'Om eerlijk te zijn zou het voor uw man beter zijn als hij dood is. Maar hij is lichamelijk gezond en sterk. Deze situatie kan nog jaren voortduren. Of zijn hart moet het begeven,maar...'

Ze keek hem aan met een uitdrukking op haar gezicht die het hield tussen angst en ongeloof.

'Jaren lang,'stamelde ze.

Veldman sloeg zijn ogen neer.' Het spijt me . Ik kan u geen valse hoop geven.

Maar houd rekening met het ergste.'

Ze liet haar blik over de deuren met de dikke rubberen randen gaan.'En dat is,'vroeg ze toonloos.

'Dat uw man niet meer levend deze kliniek verlaat.'

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 97

3.675

(De gemiddelde waardering is 3.7 door 3 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Metaphysica A, boek II

Geschreven door monsieur Robert. Geplaatst in Kort verhaal.
logion 37  deze omwezige omwereld vandit huidige levensheden isde enige voorhanden levenswerkelijkheidter aarde…
Actuele Top 3 van deze rubriek

Even iets anders in deze onzekere tijd.

23, mrt, 2020 Harry Boerkamp

De bloem en de mens

10, mei, 2020 Esther Goesinne

Loslaten

13, mei, 2020 Esther Goesinne
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!