Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

De Prinses Irenebrug

Geïnspireerd door een legende is dit verhaal een mengeling geworden van feiten, fictie, politiek en vooral liefde.
Jan woont in de Amstelhoek, een buurtgemeenschap die hoort bij De Ronde Venen. Maar de afstand tot de kern van de gemeente is zo'n vijf kilometer fietsen door de polder. Terwijl slechts aan de overkant van de rivier de Amstel het dorp Uithoorn ligt. Vandaar is het sociale leven van Jan meer op dit dorp gericht. Zijn opleiding volgt hij bij de scholengemeenschap Thamen. Daarnaast is Jan enthousiast lid van de plaatselijke voetbalvereniging en zijn extra zakcentje verdient hij bij een grootgrutter. De brug over de Amstel is voor Jan super belangrijk. Hij heeft er tijdens zijn nog relatief korte leven zeker al 4.000 keer overheen gefietst.
De Prinses Irenebrug is de verbinding tussen de Amstelhoek en Uithoorn en daarmee ook tussen de provincies Utrecht en Noord-Holland. Afgelopen jaren was er een hoop gesteggel over de brug. De gemeente Uithoorn wilde per se het verkeer richting het centrum van Uithoorn indammen en de brug alleen richting oost openstellen voor verkeer. De gemeente De Ronde Venen vond dit onwenselijk. De hoogoplopende ruzie werd tot in de rechtszaal uitgevochten. Uiteindelijk zijn ze tot een compromis gekomen. Er werd alleen een barrière voor doorgaand verkeer ten westen van de brug gelegd. Doorgaand snelverkeer zou hierdoor geweerd worden uit het centrum van Uithoorn. Na deze beslissing waren de mensen uit de Amstelhoek opgelucht en de vader van Jan, die voor de PvdA in de gemeenteraad van De Ronde Venen zit, werd alom geprezen.
Jan is sinds een paar maanden smoorverliefd. Via zijn werk heeft hij Roos ontmoet. In eerste instantie vond hij haar een kakkertje, maar ongemerkt werd hij pats boem stapelverliefd op haar. En hoe geweldig: zij op hem. Uiterlijk zijn er wat verschillen. Jan is een tikje slonzig, terwijl Roos er altijd tot in de puntjes verzorgd uitziet. Hij voetbalt en zij speelt hockey. Roos zit op het Alkwin College en haar vader is weliswaar ook raadslid bij de gemeente, maar namens de VVD.
Aan de andere kant zijn er genoeg overeenkomsten tussen de twee geliefden. Zowel Roos als Jan ambiëren voor later een baan in de techniek. Ze vinden beide roeien over de Amstel heerlijk en samen hebben ze de innige wens ooit een ark te bewonen. In elk geval maken de verschillen of overeenkomsten voor Roos en Jan niets uit. Ze houden gewoonweg ontzettend veel van elkaar. Dat staat als een paal boven water. Er zit alleen een kinkje in de kabel. De vader van Roos is absoluut tegen haar verkering. Hij wenst voor zijn dochter een jongen uit een zogenaamd beter milieu. Vooral de wetenschap dat de vader van Jan zijn motie betreffende verkeersafsluiting heeft gedwarsboomd, zit hem nog steeds niet lekker. Kortom hij vindt Jan ongeschikt voor zijn dochter.
Volgende week is het lente. De voortekenen zijn goed te zien, veel bloesembomen staan al vol in de knop. Vandaag hebben de tortelduiven op de kop af een half jaar verkering. Dit moet gevierd worden. Jan heeft Roos uitgenodigd voor een etentje bij café de Herbergh 1883. Een mooi bruin café met een aantrekkelijke goedkope menukaart. Voor een student is dit net te behappen. Ooit, met een vettere banksaldo, zal Jan zijn Roos trakteren op een etentje bij Het Rechthuis.
Jan is ruimschoots op tijd en zit aan een tafel bij het raam. Dromerig kijkt hij naar het kabbelende water van de Amstel. Zijn blik verplaatst zich schuin links naar Het Rechthuis, waar mensen op het terras genieten van de eerste warme zonnestralen.
‘Het lijkt wel of je daar liever zit dan hier.’ Deze opmerking komt van de oude man die Jan bij binnenkomst vriendelijk had begroet.
Jan antwoordt met een vaag gebaar: ‘Nee hoor, ik zit hier goed. Alleen als ik ooit breder bij kas zit, ga ik met mijn vriendin daarheen.’
De oude man haalt zijn schouders op. ‘Je zit zowel hier als daar in een herberg.’
Jan lacht ‘Dat is ook weer waar.’
Opeens klinkt een harde gil vanuit Het Rechthuis. Geschrokken kijken de mannen door het raam en zien een vrouw heftig gebaren naar een schipper. Loos alarm, ze zwaait waarschijnlijk naar een kennis van haar.
De oude man zucht ‘Ik dacht even dat het Rosalinde was.’
Jan vraagt beleefd: ‘Is zij een bekende van u?’
‘Nooit gehoord over de legende van Rosalinde?’
Ontkennend schudt Jan zijn hoofd.
‘Dan ga ik je dat nu vertellen jongeman. Lang voordat Herberg Het Rechthuis hier werd gebouwd, stond op deze plek de burcht van de heer Gijsbrecht, horend bij de graven van Holland. Aan de overkant van het water lag het kasteel van zijn vijand, de ridder Jan van Thamen, bondgenoot van de Utrechtse Bisschop.
Ondanks de vete werd ridder Jan verliefd op de dochter van Gijsbrecht: Rosalinde. Jan wist van een al lang geleden dichtgemetselde onderaardse gang tussen de twee kastelen. Hij brak de gang weer open, zodat hij hierdoor bij Rosalinde kon komen. Hartstochtelijke ontmoetingen volgden, waarbij de geliefden elkaar eeuwig trouw zworen. Tot Gijsbrecht het liefdeskoppel op een kwade avond betrapte. Hij bond zijn dochter vast in één van de kelders en liet haar een hongerdood sterven. Sindsdien klinken uit de diepte van de kelders onder Het Rechthuis soms klagelijke geluiden: Rosalinde huilt om haar verloren liefde.’
‘Wat erg,’ reageert Jan onder de indruk van het verhaal ‘Hoe kan een vader zoiets doen?’ Hij wordt onderbroken door het signaal van zijn mobiel. Het is Roos, die met een paniekerige stem fluistert:
‘Mijn vader is achter onze afspraak gekomen en nu mag ik niet weg.’
‘Nee,’ weet Jan met moeite uit te brengen.
‘Luister, ik moet ophangen. Ik bel je straks.’
Lijkbleek legt Jan zijn telefoon op tafel.
‘Iets ernstigs jongeman?’
‘Ja, mijn vriendin Roos komt niet, want haar vader is tegen onze verkering. Hij vindt mij te min voor haar.’
‘Zo, dat is een kwalijke zaak. Zit er geen enkel perspectief in?’
Jan schudt droevig zijn hoofd en benadrukt: ‘Haar vader is raadslid van de VVD in Uithoorn en mijn pa van de PvdA in De Ronde Venen.’
De oude man knikt begrijpend. ‘Een vader die niemand goed genoeg vindt voor zijn dochter en tevens een man die het nog steeds niet kan verkroppen dat de affaire Irenebrug anders is verlopen dan hij wilde.’
‘Roos is het liefste wat ik heb,’ zegt Jan vertwijfeld.
‘Daarom moet je ervoor zorgen dat je haar houdt,’ reageert de oude man fier.
‘Maar hoe? Moet ik met hem een potje gaan matten?’
‘Nee, jongeman. Handel in naam van de brug, Irene betekent immers Vrede.’
‘Ja, vrede willen we allemaal, maar het is wel heel erg moeilijk als je recht tegenover elkaar staat.’
De oude man glimlacht. ‘Ach die tegenstellingen. Een aantal jaren geleden vormden de VVD en de PvdA nog een coalitie in de regering. Laat je verstand werken jongeman. Een coalitie sluit je door overeenkomsten te zoeken en niet door tegenstellingen te benadrukken.’
‘Ik vraag me af of haar vader en ik overeenkomsten hebben.’
‘Jullie houden in elk geval allebei van Roos.’
‘En daarmee houdt het op.’
‘Nee, zowel jouw vader als haar vader wilden de Irenebrug behouden. Het enige verschil was hun mening op welke wijze de brug in de toekomst zou fungeren.’
‘Tja, als je het zo bekijkt.’
‘Er zijn vast meer overeenkomsten. Maar om daar achter te komen moet je met elkaar praten. Alleen door goed te communiceren, kun je elkaars standpunt beter leren kennen en wellicht uiteindelijk respecteren. Van daaruit is het altijd mogelijk naar oplossingen te zoeken en dan eventueel een compromis te sluiten.’
‘Ja, dat zal allemaal best, alleen hoe krijg ik ooit de vader van Roos te spreken?’
‘Door hem op een verstandige manier uit te nodigen tot een gesprek.’
‘Een verstandige manier?’
De oude man lacht ondeugend. ‘Je moet hem een veertje in zijn reet steken door hem met achting te benaderen.’
‘Achting benaderen?’
‘Met respect. Je stuurt hem bijvoorbeeld een keurig bericht waarin je het volgende schrijft:
Geachte heer, Het is mij duidelijk dat u een relatie tussen uw dochter en mij afkeurt. Graag wil ik hierover met u van gedachten wisselen en daarbij mijn standpunt aan u duidelijk maken. Mag ik u daarom uitnodigen voor een kop koffie bij Het Rechthuis aan de Amstel. Deze plek lijkt me geschikt omdat het van oudsher bekend staat als vergaderplek voor het plaatselijk bestuur en hier eeuwenlang recht werd gesproken. Hopende op uw positieve reactie, teken ik met vriendelijke groet, et cetera.’
‘Jeetje, wat een tekst. Ik weet niet of ik zoiets durf hoor. Trouwens zal hij hierop reageren? En zo ja, wat moet ik dan zeggen?’
‘In elk geval in keurige bewoordingen dat je heel veel van zijn dochter Roos houdt.’
Jan grijpt naar zijn rinkelende mobiel.
‘Liefie, ik heb zelfs voorlopig huisarrest. Wat moet ik doen?’
‘Kalm blijven. Mag ik het telefoonnummer van je vader?’
‘Waarom? Je gaat toch geen gekke dingen tegen hem zeggen?’
‘Nee, vertrouw me nu maar.’
Als Jan zijn mobiel weer op tafel legt knikt de oude man goedkeurend.
‘Zo, je gaat in op mijn voorstel?’
‘Ja, ik heb geen keus. Maar ik vind het wel moeilijk en zie er als een berg tegenop.’
‘Daarom adviseer ik je het bericht direct te versturen, dan heb je dat gedeelte tenminste achter de rug.’
Jan knikt ‘Ik doe het wel met mijn eigen woorden hoor,’ en begint vervolgens ijverig te tikken. Na aarzelend op de knop verzenden te hebben gedrukt, verzucht hij:
‘Nou ben ik wel toe aan een pilsje, wilt u er ook een?’ Voordat de oude man kan antwoorden ontvangt Jan een app en leest: ‘Ik zie je daar over een kwartier.’ Met een enigszins bevend gebaar toont Jan het bericht aan de oude man.
‘Mooi, laat dat pilsje maar zitten. Je moet nu direct naar Het Rechthuis, want je kan daar natuurlijk niet als laatste aankomen.’
Stuntelig staat Jan op, geeft de oude man een ietwat klamme hand ‘Hartstikke bedankt meneer,’ en vertrekt. De oude man ziet Jan voorbij het raam richting Het Rechthuis lopen. Hij pakt glimlachend zijn telefoon en tikt:
‘Hallo zoon, die jongen is prima. Neem gelijk mijn kleindochter mee en stal haar ondertussen bij mij in de Herbergh 1883, dan kunnen Roos en ik gezellig samen de coalitie afwachten.’
Dit artikel delen?
Auteur: ©Everdien Sambrink Sanderink
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 242
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "De Prinses Irenebrug"

Geschreven door Everdien Sambrink Sanderink . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!