Everdien Sambrink Sanderink

Eerste liefde

© Everdien Sambrink Sanderink op 14.03.2022.

Echtgenoot nummer een had die olijke blik, man twee zijn zorgzaamheid en de hartstochtelijke handen van een tijdelijke minnaar deed me sterk aan hem denken. Maar het complete plaatje van mijn eerste liefde heb ik tot op heden niet teruggevonden. Hoewel, bewust ben ik nooit op zoek geweest, want strikt genomen was ik zelf degene die de relatie had beëindigd. In jeugdige overmoed vond ik op een gegeven moment onze liefde te saai en te voorspelbaar. Ik wilde verder, de wijde wereld verkennen en had de dwaze overtuiging dat juist zonder hem een superspannend leven voor me lag.

De grootste trekpleister in ons dorp was het zwembad. Zeker tijdens de grote schoolvakanties brachten we daar hele dagen door. Buitenlandse reizen werden nauwelijks gemaakt. We gingen hooguit een weekje naar Bakkum. De rest van de lange zomervakantie waren we overwegend te vinden in of rond het zwembad. We sprongen van de hoge duikplank, doken bordjes op uit het diepe en duwden elkaar onder water. Tot we dorstig en hongerig renden naar de ligweide, waar we ons territorium hadden afgebakend met handdoeken en tassen. We dronken uit thermosflessen en aten gulzig de boterhammen en koeken die we van thuis hadden meegekregen. Tot we voldaan weer oog kregen voor elkaar. Jongens en meisjes als veulens op het veld. Vrolijk en onbevangen, maar gelijktijdig uitdagend observerend. Het spel van de puber, voortdurend op zoek naar aandacht en bevestiging.

In de lente van dat jaar was ik vijftien geworden. Mijn figuur vertoonde al duidelijk vrouwelijke vormen. Welbewust daarop aansluitend had ik mijn korte pittige Audrey Hepburn kapsel laten uitgroeien naar een lange dikke bos krullen. De jongens van mijn leeftijd aarzelende bij mijn metamorfose. Alleen zeventienjarige Jeffrey gaf zichtbaar waardering voor mijn uiterlijk en ondertussen viel ik als een blok voor hem. Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk. Urenlang lagen we in elkaars armen te genieten van de zon en geregeld bij onhoudbare driften, verscholen we ons heftig zoenend achter de badhokjes. Daar ervoer ik voor het eerst hoe verslavend lekker zoenen kan zijn.

Ook na de vakantie bleven we een setje. Vrijwel dagelijks stond Jeffrey aan het eind van de middag om de hoek van de straat te wachten tot ik vond dat hij lang genoeg gewacht had. Dan schoof ik sierlijk op de achterzit van zijn felrode Puch. Terwijl Jeffrey nonchalant zijn handen aan het hoge stuur hield, startte hij de motor. We reden stoer door het dorp, de polder en tot slot naar stille plekjes. Onderweg drukte mijn lichaam tegen het jasje van zijn spijkerpak en streelde mijn wang langs zijn lange blonde lokken.

Op zaterdagochtend deed ik boodschappen voor bejaarden en hielp Jeffrey een boer bij diverse klussen. In de middag moest hij voetballen en ik korfballen. Pas 's avonds zagen we elkaar. Rond de zaterdagavonden hing altijd een magische sfeer. Alsof een wonder stond te gebeuren. Met een feestelijk gevoel ging ik direct na het avondeten naar de badkamer voor een ellenlange douche. Daarna nam ik uitgebreid de tijd om me zorgvuldig op te maken. De zwarte eyeliner rond mijn ogen waren, volgens vriendinnen, telkens weer een kunstwerk. Mijn haar wrong ik soms in een knot of toupeerde het in een hoge staart. Maar vaak liet ik het los hangen, zoals Jeffrey het liefst had. Vervolgens spoot ik royaal met mijn moeders geurtje: Lelies van Dalen. Voor mijn outfit kon ik kiezen uit een brede garderobe. Mijn moeder had het vak van coupeuse geleerd bij een groot naaiatelier. Na haar huwelijk met mijn vader werd ze huisvrouw. Toch kleding maken bleef haar hobby. Ze naaide voor mij diverse soulbroeken, hotpants, mini rokjes, zelfs een popart jurk en een in basis lichtblauwe nylonjurk met een dromend zacht patroon. De keer dat Jeffrey me daar voor het eerst in zag kon hij slechts perplex naar mij staren.

Meestal gingen we op zaterdagavond naar het clubhuis, een houten gebouw aan de rand van het dorp. Waar we met vrienden kletsten, spelletjes deden en voornamelijk rond de jukebox hingen. Onder wat dansende bewegingen zongen we dan keihard mee met alle top veertig nummers van Veronica. Onvergetelijke hits; Shocking Blue: Venus. The Edwin Hawkins singers: Oh happy day. Elvis: Suspicious minds. Beegees: Words. Fortunes: Seasons in the sun. Tegen de tijd dat ik naar huis moest, schoof Jeffrey heel lief een muntje in de jukebox voor: Je T'aime... moi non plus.

De zondagen waren over het algemeen genomen saai. Klokslag half tien stapten mijn ouders, broertje en ik in de Simca en reden we naar de kerk. Als het regende mopperde mijn vader steevast, want hij had juist op zaterdag uren besteed aan het poetsen van zijn auto. Tijdens de preek van de dominee schoof mijn broertje vaak onrustig over de oncomfortabele zitting van de houten kerkbank. Dit telkens tot grote ergernis van mijn vader. Ik daarentegen bleef keurig netjes rechtop zitten, ondanks de keiharde balk tegen mijn achterhoofd. Tijdens de preek gluurde ik naar de mensen om me heen en verzon levensverhalen achter de stalen gezichten. Tot ik weg droomde en alleen nog dacht aan de zalige zoenen van Jeffrey.

Na de dienst kwamen vrienden van de kerk bij mijn ouders koffie drinken. De hele preek werd dan nog eens herhaald. Tegen de tijd dat de onderwerpen luchtiger werden en ze aan de borrel gingen, had ik me allang teruggetrokken op mijn kamertje. Een fijne omgeving volledig doorgevoerd in de toen ultra moderne kleuren oranje en groen. Naast bed, kledingkast en bureau met formica blad, stond een rotan leunstoel en poef. Huiswerk maakte ik natuurlijk achter het bureau. Maar lezen deed ik heerlijk lui in de leunstoel met de poef onder mijn voeten. Al jong had ik een brede literaire belangstelling en las boeken van zowel oude als nieuwe schrijvers. Hoewel eerlijk gezegd heb ik op die leeftijd het meest de series van Agatha Christie en Konsalik verslonden.

Vanwege de contactloze zondag, helemaal zonder Jeffrey, was ik steeds weer blij als de nieuwe week begon. Ook al zagen we elkaar slechts een uurtje, het was altijd gevuld met quality time. Op onze geheime stille plekjes kletsten we honderden woorden per minuut. Regelmatig onderbroken met zoenen in een, gelijk een Siamese tweeling, versmolten verstrengeling.

Mijn huiswerk deed ik trouw 's avonds, terwijl in de kamer naast mij de naaimachine van mijn moeder ratelde. Ondertussen zat mijn vader in de woonkamer zijn sigaar van de dag te roken. Daarbij keek hij naar het journaal en bam, bam, bam Brandpunt. Toch zeker twee uurtjes per week was de televisie voor mijn moeder en mij. Genietend en vol verbazing over de verwikkelingen volgden we gespannen Peyton Place. We aanbaden dokter Rossi, zwijmelden bij Rodney en vonden Betty veel leuker dan Allison.

Eens per maand gingen Jeffrey en ik op woensdag naar de bioscoop. Vooraf trakteerde hij me op een etentje bij de nabij gelegen snackbar. Naast een groot bord frites, at hij een frikandel en ik een kaassoufflé. Lekker met cola. Een hele traktatie voor mij, want thuis hadden we uitsluitend Exota.
Tijdens de film zaten Jeffrey en ik, uiteraard dicht tegen elkaar geleund, naar het grote scherm te staren. Ademloos bij Once Upon a Time in the West. Ik een beetje verveeld bij Yelow Submarine van de Beatles en hij ietwat onrustig bij Funny Girl met Barbra Streisand.

Soms werden we op zaterdagavond bij iemand uitgenodigd voor een feestje. De kelder, schuur of garage was dan versierd met visnetten en lampions. Rond de geïmproviseerde dansvloer stonden hooguit enkele stoelen. De meeste zitplaatsen waren kussens en of met stro gevulde jute zakken. Op de doorgaans enige tafel stond een platenspeler en daarnaast stapels elpees en singeltjes.
We vonden deze invulling van ruimte de ideale entourage voor flink feesten. Gingen uit ons dak bij soulmuziek van Sam en Dave, Aretha Franklin en the Swinging Soul Machine. Dansten op plateauzolen of Clarks solistisch met kronkelende lichamen en heftig gebarende handen. Tot we eindelijk onder de zwoele stem van Percy Sledge met My special Prayer, onze lijven tegen elkaar duwden en al schuifelend opkomende lusten enigszins konden bevredigen.

De weken en maanden vlogen voorbij. Sinterklaasavond vierden we gescheiden, maar Jeffrey vond dat we met de kerst samen moesten zijn. Ik aarzelde. Eerste kerstdag werd bij ons in de familie traditioneel gevierd. Na de kerkdienst ontvingen we de twee opa's en oma's en een kinderloze tante en oom. Wanneer eindelijk de drankjes, nootjes en chips op tafel kwamen, stond mijn broertje al te trappelen van ongeduld, want dan mochten de pakjes onder de kerstboom worden uitgepakt. Rond zes uur hielp ik mijn moeder met het dekken van de eettafel. Damast, kaarsen en servetten, hoorden bij de feestelijke dis. Net als: garnalencocktail, konijnenbout, stoofperen, aardappelpuree en ijstaart. Ik hield zielsveel van deze dag. Zo vertrouwd en warm. Daarbij Jeffrey uitnodigen vond ik een beetje ingewikkeld en bovendien wist ik niet zeker wat mijn vader hiervan zou vinden.

Dus kwamen Jeffrey en ik tot een compromis en stemde ik toe tweede kerstdag bij hem thuis te vieren. Het werd een leuke en gezellige dag. Zijn moeder was superlief en zijn vader een goedlachse man. Samen met Jeffreys drie broertjes en twee zussen deden we spelletjes. Rond vijf uur dekte zijn moeder de tafel met een rood wit geblokt kleed. Die avond at ik voor het eerst in mijn leven fondue. Borden met vakjes, voor verschillende sausjes. Ieder kreeg een lange vork met een eigen kleurtje aan het uiteinde. Daarmee prikte je een stukje rauw vlees uit een schaal en doopte deze in een hete pan met olie. Tot je dacht dat het vlees gaar genoeg was. Toen ik 's avonds thuis enthousiast hierover vertelde, was het enige commentaar van mijn vader: ‘Wat een gekkigheid, je eigen eten klaarmaken. Dat gaat hier in huis niet gebeuren.’

Het dilemma herhaalde zich bij de jaarwisseling. Uiteindelijk nodigde ik Jeffrey uit voor nieuwjaarsdag. Oudejaarsavond verliep als vanouds gezellig met sjoelen en televisie kijken, champignonsoep en huzarensalade, oliebollen en appelflappen. Dit alles onder het genot van mijn moeders overheerlijke bowl. Tot de klok twaalf uur sloeg, we elkaar een heel goed nieuwjaar toewensten en daarna snel naar buiten gingen om het knallende vuurwerk te bewonderen.

Pas na het nieuwjaarsconcert vanuit Wenen, was Jeffrey welkom. De kennismaking verliep enigszins stroef en vervolgens keken mijn vader en vriend, overwegend stil, gezamenlijk naar de verrichtingen van de schansspringers in Garmisch-Partenkirchen. Mijn moeder en ik hadden alleen interesse voor ijsdansen, wij zaten ondertussen aan de keukentafel te bladeren en te zoeken naar mooie patronen in de Knip en de Burda. Tot er bij thuiskomst van mijn broertje meer leven in de brouwerij kwam. Boven de kachel zijn handen warm wrijvend vertelde hij enthousiast over zijn schaatsverrichtingen op het achter ons huis gelegen bevroren meer. Voor Jeffrey de gelegenheid zich bij ons te voegen en belangstellend te luisteren naar zijn verhalen. Het klikte meteen tussen mijn broertje en vriend. Al snel zaten ze samen gebogen over het plaatjesalbum van mijn broertjes schaatshelden. Kees Verkerk, Ard Schenk en Jan Bols werden door die twee uitgebreid besproken. Het was leuk te zien, maar ondertussen knaagde een vervelend stemmetje in mijn hoofd: Is dit nou wat je noemt verkering?

De daarop volgende maanden werd Jeffrey al serieuzer. Hij sprak over onze toekomst. Droomde van een eigen huis en ging zelfs zover om bij mij te informeren hoeveel kinderen ik zou willen. In het vroege voorjaar opperde hij een verloving. Een beetje in de war gebracht stuurde ik naar een ander onderwerp. Aan de ene kant was ik hartstikke verliefd op Jeffrey, maar aan de andere kant had ik zo mijn eigen dromen. Ik wilde grote reizen maken, zoeken naar talenten en daarmee misschien wel wereldberoemd worden. Bovendien had ik de behoefte eindelijk weer eens alleen met mijn vriendinnen pret te maken. Maar ik wist geen manier hoe ik dat fatsoenlijk aan Jeffrey kon duiden. Jeffrey zag mijn verwarring als een verlegen instemming op zijn dromen. Hij nam me in zijn armen en zoende me en ik zoende hartstochtelijk terug, want oh dat zoenen vond ik oh zo lekker.

Een paar keer per jaar traden in ons dorpshuis bands op van nationale faam. Eerder waren het The Shoes en The Outsiders en die zaterdagavond kwamen The Motions. Dit bijzonder evenement trok ook jeugd uit andere dorpen.

Terwijl Jeffrey met wat voetbalvrienden een pilsje dronk, liep ik met een paar vriendinnen belangstellend door de zaal. Het duurde niet lang of een leuke jongen kwam op me af en vroeg of ik met hem wilde dansen. Tijdens het schuifelen zochten mijn gedachten hopeloos naar de betekenis achter de liedjes: Wasted Words, Why don't you take it en How can we hang on to a dream.

Voor mijn zestiende verjaardag kreeg ik van mijn ouders een blauwe Batavette en van Jeffrey een gouden ketting met een hart. In mijn beleving stond de brommer voor vrijheid en de ketting voor gebondenheid. Ik omarmde het ene en keerde me af van het andere. Snel daarna heb ik mijn verkering met Jeffrey uitgemaakt.

Misschien waren de feiten en omstandigheden iets anders. Heette mijn vriendje geen Jeffrey en reed hij niet op een rode Puch, maar op een groene Zundapp. Misschien lag zelfs het einde van onze relatie iets genuanceerder. Het maakt niet uit. De kern is dat mijn eerste liefde me verbind met mijn jeugd. De mijmeringen over de zestiger jaren, gaan voor mij altijd hand in hand met de zoete herinnering aan de jongen die mij onvoorwaardelijk lief had en oh zo heerlijk kon zoenen.

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    17.03.22
    Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
    Je weet heel goed de sfeer op te roepen. Het zou zeker de moeite waard zijn om het verder uit te bouwen, verder uit te zoeken. Nu komt de twijfel te weinig uit de verf waardoor het einde nogal abrupt is.
    Show more
    0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 282
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

5S werkplekorganisatie, druk 1 - Bert Teeuwen

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.