SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal.
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

eenzame strijd

Publicatie: | frits niemans

Eenzame strijd
De deur van haar appartement staat op een kiertje. Ik klop aan om mezelf aan te kondigen en hoor haar stem: ‘Ben jij het, kom binnen jongen?’
Mijn moeder houdt van kiertjes, een kiertje bij de deur en een fris kiertje bij haar balkon waar de wind door zucht.
‘Waar bleef je nou? ‘Dreint ze dwingend vanaf haar fauteuil, ‘ik zat al zo lang op je te wachten!’ Ik geef haar een kus en neem plaats aan tafel.
Als een vis op het droge hapt ze naar lucht en vervolgt: ‘De dokter is geweest. Hij weet precies wat ik heb’. Betekenisvol kijkt ze me aan.
‘Maar ze kunnen er niets meer aan doen. Ze laten je hier gewoon doodgaan!’. Een stilte volgt.
Demonstratief verzamelt ze adem voor een nieuwe zin. ’Ik krijg geen lucht meer. Ik kan steeds slechter slikken en praten. Het is duivels werk’.
Arme huisarts, denk ik, daar zijn geen pillen tegen!
‘Verzorgen ze je hier niet goed, ma?’ vraag ik. ‘Ach jongen, ze weten hier helemaal niets, ik moet alles voorzeggen. Gisteren lag ik pas om half twaalf in bed en ze hadden mijn slaappil weer vergeten!’, klaagt ze nadrukkelijk als een klein kind.
Ze zwijgt en kijkt me vastberaden aan van onder haar borstelige wenkbrauwen en de gekerfde jaarringen in haar voorhoofd. De sloophamer van de tijd heeft geen medelijden getoond. Negentig jaar oud, nog veertig kilo zwaar en voorover gedwongen door een wrede bochel die de lucht uit haar longen knelt.
Tegenover mij aan de muur hangt een afbeelding van de Heer. Uit de openingen in zijn handen stromen watervalletjes vol genade haar appartement in.
‘Ga je nog wel eens naar beneden naar de eetzaal?’ vraag ik belangstellend.
‘Jongen, al die ouwe mensen hier zijn dement,’ antwoordt ze fel terwijl ze meewarig haar hoofd schudt. Niemand die haar waarschuwingen begrijpt, laat staan onthoudt. Haar gemalen maaltijd wordt bovengebracht.
’Ontvang je nog wel eens bezoek?’ vervolg ik. Het bezoek wordt echter ongewenst getrakteerd op het einde der tijden. Vriendinnen zijn dood. Voor de engel die met regelmaat in haar slaap verschijnt, krijgt ze haldol van de huisarts. Het is even stil en meteen verandert ze ons gesprek van koers.
Ze zet een leesbril op en slaat haar Bijbel open. Met haar vinger bibbert ze langs de regels. ‘Hier staat het! Genesis 3. De slang is onder ons! De wereld wankelt, de mensen moeten bidden, bidden, bidden!!’
Haar bevel echoot in mijn dovemans oren. Ze kijkt me fel aan met een triomfantelijke glimlach om de lippen. De geloofsglimlach van het onomstotelijke gelijk. Het bewijs is geleverd! Ben ik de enige idioot die dat niet begrijpt?
Jaren geleden heeft ze rotsvast ingezet op het einde der tijden. De boodschap van Gods liefde werd vervangen door zijn straffende hand. Met Bijbelse profetieën berekent ze de jaartallen van zijn duistere apocalyptische plannen. Ze krijgt ook boodschappen! Waar dat allemaal toe kan leiden werd duidelijk bij het uitruimen van haar huisje.
Door een onfortuinlijke val moest ze verhuizen naar het woon zorgappartement.
Een week sjouwen was nodig om haar hamstervoorraad van de afgelopen twintig jaar uit de kasten te ruimen. Voorbereid op Armageddon. Zakken met rijst, meel en droogproducten maar ook bolstaande blikken bacon en gegiste blikken fruit op sap gingen in de kliko. Volle dozen met visioenen, onheilsprofetieën en heilige boeken zijn bij het oude papier geëindigd. Tot pulp vermalen.
Maar ze weet van geen wijken en strijdbaar zit ze in de kamer als Jeanne d’ Arc op haar zelfgekozen brandstapel met haar magere lijf, grijze krullen en vastberaden blik. Ze staart op de klok en wacht geduldig tot Hij haar komt halen. Maar die afspraak kan nog even duren want sinds kort heeft ze een pacemaker gekregen van de cardioloog. “Een nieuwe lap op een ouwe jas”, zegt ze zelf.
Terwijl ik mijn jas aantrek na een afscheidskus vraagt ze zoals altijd oprecht bezorgd:
‘Je bidt toch nog wel, hé jongen? ‘
En als ik de deur uitga roept ze me na met volle stem:

‘Laat je de deur op een kiertje open staan?’

Twee weken later word ik door de noodarts van het verpleegtehuis uit mijn bed gebeld. Of ik snel wil komen want het gaat slecht met mijn moeder. Ik kleed me aan en rijdt naar het verzorgingstehuis wat slechts een paar kilometer verwijderd is van mijn woonplaats. Een zuster zit liefdevol aan haar zijde en houdt haar hand vast.
“Ze ademt nog”
Ik neem de hand over. Hij is nog warm, maar haar ademhaling oppervlakkig en onregelmatig. ‘Ma.’ Probeer ik. Geen reactie. De zuster schudt haar hoofd. Ik schuif wat dichterbij en fluister nog snel in haar oor: ‘Doe pa de groeten’! Rotsvast vertrouwen had ze in die hereniging, hij was haar voorgegaan, maar de felle ogen blijven toe. Ik observeer haar een minuut nauwlettend en stel me voor hoe een engel haar in de armen neemt, van het bed aftilt en met haar door het kiertje van de deuropening ontsnapt, maar het enige wat ik voel is de warmte die uit haar hand vloeit.
Binnen een half uur is ze koud en star en we moeten ons haasten om haar te verkleden voordat de stijfheid het overneemt van het slappe hoopje vlees wat eens mijn dappere moeder was.
De overlijdensakte wordt getekend en sneller dan verwacht schuiven de kraaien van de begrafenisonderneming het lichaam van mijn moeder als een dood vogeltje op het paarse velours van de lijkbaar. Zo klein kan ik me haar niet meer herinneren. Een verhuisdoos lijkt me voor haar meer van toepassing dan een kist. Met de stille trom wordt ze door de achteruitgang van het verzorgingstehuis afgevoerd en in de zwarte wagen geschoven. Respectvol maar roemloos. Binnen een week moet het huurappartement weer in zijn oorspronkelijke staat opgeleverd worden., weet ik.
Boven mag ze ongetwijfeld een brede stoel uitzoeken! Priority boarding voor zijn trouwste werkneemster, neem ik aan.
Maar hoe moet het nu in hemelsnaam verder met de wereld?

 

 

 

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
16.08.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Laat haar strijd niet jouw eenzaamheid worden Frits... Erg mooi beschreven!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.