Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Een zomerse dag in april

Publicatie: 09 december 2021

Zondagochtend zes uur. Ik ben al een tijdje wakker en wrijf met mijn hand over mijn stijve nek. Vast verkeerd gelegen. Kapitalen zijn er onlangs in nieuwe matrassen en kussens gestoken, dus daar kan het niet aan liggen. Met mijn ogen dicht denk ik aan de weken die gaan komen. Eindelijk is de vakantie in zicht waar we al zolang naar uitkijken, na zoveel zware maanden. In de kamer is het nog schemerdonker door het rolgordijn dat de dag in de maling neemt. Door het zijraam, zie ik dat de zon al schijnt. Als ik de weerman moet geloven, wordt het vandaag 21 °C, niet gek voor begin april.
Ik moet pissen. Om mijn lief te plezieren, ga ik op het toilet zitten en vrijwel onmiddellijk hoor ik het water in de wc klateren. Er ontsnapt me een luide wind. Ik wapper even met mijn jongeheer en trek mijn boxer weer omhoog. Geen druppel op de witte tegelvloer te ontdekken. Voordat ik doortrek, werp ik nog gauw een blik in de wc.

Als ik weer in bed stap, slaapt ze nog. Meestal valt ze ’s avonds uren later dan ik in slaap en is dan eerst nog uren actief op de tablet of met haar telefoon. Na een paar bliepjes ben ik al lang weg, in een diepe slaap verzonken.
Ik trek het kussen onder mijn hoofd en sla mijn armen om haar heen. Ik kan de slaap niet meer vatten en zet de wekkerradio aan. Eerste Hulp Bij Opstaan is erop, hoe verzinnen ze het. Enkele jaren terug toen ik nog regelmatig vroeg op moest staan om naar mijn werk te gaan, dacht ik vaak aan een nummer van HET: Ik heb geen zin om op te staan. Deze jonge DJ heeft vast er nog nooit van gehoord.
Ik luister Ricky, don’t lose that number van Steely Dan nog even af en besluit om onder de douche te stappen. Als ik, na het douchen, in mijn nakie de slaapkamer binnen stap, vertelt ze het laatste nieuws. Vier onschuldige doden en vijftien gewonden, allen slachtoffer van een idioot in een gestolen vrachtauto. De zoveelste aanslag, nu in een land dat juist zoveel asielzoekers onderdak had geboden. Wanneer zijn wij aan de beurt vragen we ons angstig af.

Terwijl mijn lief het ontbijt klaarmaakt, poets ik de duivenstront van de tuintafel en de stoelen, achter in de tuin. Het is heerlijk stil op deze zondagochtend, alleen hoor je het gezoem van een verdwaalde hommel of het koeren van een paar duiven. Zelfs de eerste vlinders vliegen rond in de tuin en in het zonlicht kun je de muggen zien dansen. Het wordt vast een mooie dag als je deze verschijnselen in ogenschouw neemt.
Na het ontbijt zet ik de ligstoelen in het losse grint en stroop de broekspijpen van mijn korte broek nog wat verder op. Tja, melkbleek zijn ze nou ook weer niet maar een beetje zon erop kan geen kwaad als voorschot voor de vakantie die steeds dichterbij komt. Nog vijf dagen en dan is het zover.
Na een tijdje komt mijn lief naast me liggen. De bril houdt het haar van het voorhoofd vandaan en onder de jurk komen twee benen vandaan die vandaag voor het eerst in lange tijd het zonlicht weer eens zien. Na een tijdje zegt ze: ‘pff, wat is het al warm.’
Ik sta op en besluit een paar flessen met goed koud water te vullen. Als ik terugkom, zegt ze: ‘waarom, doe je jouw shirt niet uit.’ Ik aarzel even. Ik moet nog even wennen aan mijn kale borst en buik. Zo kaal. Zo kaal ben ik in jaren niet geweest.
Vorige week heeft ze, met haar kapperskwaliteiten, mijn borst en buik met de tondeuse behandeld. Vrijwillig heb ik het ondergaan want anders had een verpleegster of verpleger het scheermes op willekeurige plekken in mijn borsthaar gezet en zo wilde ik ook niet op het strand of bij het zwembad liggen. Dan kon ik beter een kale kip zijn dan een geplukte kip. Zo voelde het althans. De cardioloog vond het weer eens tijd voor een grondige controle van mijn hart en bloedvaten. Toen ik met ontbloot bovenlijf in het MRI-apparaat lag, vond de verpleger het nodig nog even wat schuurwerk op mijn borst uit te voeren. ‘Anders ben ik niet zeker dat de plakkers blijven zitten.’
‘Wat moet, dat moet,’ antwoordde ik met enige tegenzin. Ik vond me al kaal genoeg.

Op de oproep die ik uit het ziekenhuis had gekregen stond: U wordt …… verwacht voor MRI-hart +DE. Toen ik daar zo lag, vroeg ik waar staat DE eigenlijk voor. ‘Het is een infuusvloeistof om alles nog beter in kaart te kunnen brengen,’ zei de verpleger. Het verraste me. Op de toelichting die ik ontvangen had, werd met geen woord gerept over een infuus- vloeistof. Ik voelde me er niet lekker bij, zeker omdat ik bij vorige onderzoeken heftig had gereageerd op contrastvloeistof. Ik vertelde hem wat me bij vorige onderzoeken was overkomen.
‘Ik check het nog even’, zei hij . Even later kwam hij terug en vertelde dat ik er geen last van zou hebben. ‘Hier zit geen jodium in. Dat wordt gebruikt bij CT scannen.’
Voor ik er erg in had, zat het infuus in mijn arm en ging ik verder het MRI-apparaat in nadat ik een koptelefoon had op gekregen. Even later klonk het:‘ Diep inademen, uitademen. Rustig doorademen.’ Na een half uur ging het apparaat weer open en werd het infuus verwijderd. Geen probleem deze keer.

Op naar de secretaresse. Ik wilde toch wel graag de uitslag hebben voordat ik op vakantie zou gaan. ‘Meestal duurt het zeven dagen voordat de radioloog de uitslag heeft doorgegeven,’ vertelde ze me. ‘Volgende week dinsdag, laat in de middag is nog een plekje vrij. Ik plan jou dan in, is de uitslag nog niet binnen, dan bel ik je maandag af.’ Ik vond het prima.
‘Trouwens, je moet voor dinsdag nog wel bloedprikken en vooraf een hartfilmpje laten maken.’ Ik raak er onderhand aan gewend. Versteld sta ik ervan hoeveel mensen vandaag hun bloed weer moeten laten prikken. Zwijgend zitten velen in de wachtruimte, een enkeling belt met zijn mobiele telefoon of leest een berichtje. Na ruim een half uur ben ik aan de beurt. ‘Prik maar in mijn linkerarm,’ zeg ik tegen de verpleegster. ‘In de andere is net het infuus uit.’ Ze voelt naar de aders in mijn arm, en even later stroomt traag het bloed in een tweetal buisjes. Vrijdag laat ik in de middag kreeg ik via de mobiele telefoon de bevestiging dat de afspraak door zou gaan.

Een groot deel van de zondagmiddag liggen we lui in onze ligstoelen, alleen eruit komend om wat te drinken te halen of om de stoel mee te laten verhuizen met de zon die hoog aan de hemel staat. ’s Avonds bij het naar bed gaan, blijkt wat de zon heeft aangericht. Mijn borst en buik is net zo vuurrood als van Engelsen die we vele malen voor gek verklaard hebben als we ze tijdens vakanties op een strand in het zuiden van Europa zagen. Nu liep ik er net zo als een rode kreeft bij.

 

WAARDERING
HITS
111
AANGEPAST: 09-12-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
09.12.21
Graag je feedback a.u.b.:
Met plezier gelezen. Vooral zo in december.😎
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig