Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 725

Eén van de dagen uit mijn leven, die ik nooit zal vergeten.

Soms gebeuren er dingen in het leven die je nooit meer kwijtraakt. Zeker als je nog een kind bent, kunnen die een grote indruk op jou maken. Zoiets gebeurde bij mij ook in de vroege ochtend van 6 juni 1963. De volgende dag zou ik 12 jaar worden.
We woonden in een klein dorp in het op één na laatste vrijstaande huis in de straat. Naast ons woonde een tuinder. Hij was die ochtend al vroeg aan het werk op het land naast ons huis. Als hij aardbeien aan het plukken is, schrikt hij enorm. Het is twee minuten voor half zes. Hij ziet een vuurbol vanuit het niets door het kleine raam de slaapkamer binnen gaan, waarvan hij weet dat er normaal vier jongens op die kamer slapen. Hij rent naar ons huis.

In één klap zijn we allemaal wakker, op mijn jongste zus na, die slapend van de trap wordt gedragen en weten niet wat ons overkomen is. We zoeken een uitweg uit de puinhoop op de slaapkamer en de zolder en proberen via de trap naar beneden te komen en vluchten naar buiten. Eenmaal buiten, missen we onze oudste broer en blijven hem roepen. Na enige tijd komt het besef dat hij die nacht niet thuis was maar in de kazerne.
We worden in de buurt op gevangen. Langzaam dringt het besef bij ons door dat we een ramp, hebben overleefd, waarbij doden hadden kunnen vallen.  

De angst voor onweer is er van jongs af aan bij mij ingeslopen. Van onweer was die ochtend geen sprake. Als het vroeger onweerde, werden we uit bed gehaald, zaten we met z’n allen beneden in de woonkamer en mochten we pas weer naar bed als mijn vader naar buiten was geweest, de lucht had bekeken en het sein veilig had gegeven. Soms kwam hij weer naar binnen en zei: ‘t onweer kan de IJssel niet over. Het komt weer terug.’ en zaten we beneden te wachten tot het onweer in de verte was verdwenen.
Als we op die ochtend, 6 juni 1963, in de kamer hadden gezeten, was het leed mogelijk niet te overzien geweest. De schade aan ons huis was enorm, gelukkig is er geen brand uitgebroken.
Toen we op een gegeven moment het huis weer ingingen, zagen we hoe groot de schade was die de vuurbal had aangericht. De vuurbal had het elektriciteitsnet door het huis gevolgd. Beneden in de gang zat de meterkast met de bakelieten stoppen. De stoppen waren door de deur naar de kamer geschoten en hadden alle glazen lampen kapjes van de hanglamp boven de salontafel geraakt. De scherven zaten als granaatscherven in de tegenoverliggende muur. In het hele huis waren ruiten gesneuveld en waren de stopcontacten zwart verkoold.
Zelf waren we onder de zachtboard plafonds uitgekropen en hadden sommigen van ons in de spijkers getrapt op de vlucht naar buiten. Toen we op zolder kwamen, wisten we niet wat we zagen. De druk moet enorm geweest zijn want het hele dak van het huis was enkele centimeters opgetild. De balken op zolder waren helemaal versplinterd.
Ik weet niet meer hoe lang het duurde voordat we weer in het huis konden wonen.
Het hele gebeuren heeft toen zoveel indruk op mij gemaakt dat ik nu, bijna 57 jaar later, nog altijd blij ben als een onweersbui weer voorbij is.

  

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Harry Boerkamp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 233
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Eén van de dagen uit mijn leven, die ik nooit zal vergeten."

Geschreven door Harry Boerkamp . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
15.03.20
Feedback:
Correctie ivm oude waarderingen.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...