1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    951 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 12-07-2020

Hits: 323

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Een schooljuf

Aangepast: 12-07-2020

Op een bankje in het park zat juf Noor. Ze veegde met een zakdoek haar bezwete voorhoofd af. Vervolgens deed ze verwoede pogingen een peper-en-zout kleurige lok terug te stoppen, waar hij thuis hoorde. Ze zuchtte nog eens diep.

Juf Noor! Vroeger werd ze keurig met “juffrouw Bennekamp” aangesproken. Vroeger, toen regels nog voor iedereen duidelijk waren en kinderen van huis uit manieren meekregen. Alles was toen veel gemakkelijker geweest, toch? Rustiger, prettiger.                                                                                                                                    Tegenwoordig moest alles anders, moderner. Ze kon er nog steeds het nut niet van inzien. Maar ja, wie luisterde er nu nog naar een juf, die al bijna met pensioen ging?                                                                                          Afwezig haalde ze een schrift uit de zware tas, die naast haar stond en begon zichzelf koelte toe te wuiven. In het gebouw dat ze zojuist ontvlucht was, stegen de temperaturen naar subtropische hoogten. En mét de temperaturen, raakten ook de gemoederen verhit. Zelfs de jongste kinderen waren bijna niet meer te hanteren.                                Langzaam bladerde ze door het schrift, maar op de een of andere manier was de les die ze zocht niet te vinden. Haar gedachten dwaalden telkens af. Haar ogen wilden zich maar niet op de letters focussen.

Wat ze wel levendig voor zich zag, was het beeld van Marcia en Kevin, die elkaar door de klas achterna hadden gezeten.                                                                                                                                                           “Jongens, toe! Houd daar eens mee op!”                                                                                                                   Ze kon net zo goed midden in een woestijn tegen zandkorrels staan roepen. Inmiddels ontstond er een jacht over stoelen en tafels, waar nog meer kinderen aan meededen. Ze gilden zo hard, dat horen en zien je verging.                “Kinderen, alsjeblieft! Wat moeten ze hiernaast wel niet denken?”                                                                        Alsof dat ze ook maar iets kon schelen!                                                                                                                    Juf Noor drukte haar handen tegen haar oren en keek nerveus over haar schouder naar de gang. Straks kwam er nog een collega kijken. Ze schaamde zich gewoon dood.                                                                                        Toen de bel voor de lunchpauze ging, werkte ze de kinderen met een gevoel van opluchting naar buiten. Zelf wilde ze nu liever niemand zien. Dus stopte ze haastig een stapel schriften in haar tas en verliet de school.

En daar zat ze dan. Het schrift gebruikte ze nog maar eens als waaier. Wanneer was het toch allemaal mis gegaan? Vroeger hoefde ze een kind alleen maar aan te kijken. Ze hoefde zelfs niet eens te fronsen. Iedereen wist het gewoon: Als juffrouw Bennekamp op een bepaalde manier naar je keek, nou, dan was het niet best! En tegenwoordig? Tegenwoordig ging ze met lood in haar schoenen naar haar werk en telde de dagen tot ze eindelijk met pensioen mocht.

Met een schokje kwam ze overeind. Tussen de roerloze bladeren van de bomen door, viel haar blik op de torenklok. Het was alweer tijd…

Het was tijd. De wekker liep rinkelend af. Noor Bennekamp kwam met een schok overeind in haar bed. Een moment lang herinnerde ze zich een benauwde droom, maar toen was hij weg. Waarom had ze de wekker gisteravond ook alweer gezet? O, ja! Ze wist het weer.                                                                                                              Vandaag ging ze voor het eerst naar een stageschool. Ze zou een echte schooljuf worden!

Elna Wijnhard, 17 juli 2006

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

16.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Waardering
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Ik, Schrijver
552
Lezen?
Dé boom
495
Lezen?
55 woordenverhaal
Een wát...?
391
Lezen?