1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    936 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 24-05-2020

Hits: 453

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Een ongeluk schuilt in een klein hoekje.

Aangepast: 24-05-2020

Antilliaanse verhalen deel 3

Een ongeluk schuilt in een klein hoekje.

Een kort en waargebeurd verhaal uit 2010.

“Heb je alles bij je?” vroeg Irene aan mij. “Even kijken, badhanddoek, snorkel, zwemvliezen, zonnebrand, brood, drinken, mijn sudoku boekje en wat roddelbladen. Volgens mij heb ik alles”. Ik merkte om half tien bij het verlaten van de bungalow,  dat de zon inmiddels aan kracht had gewonnen. De temperatuur was nu precies goed. Zo af en toe verschijnen er al leguanen op de daken van de bungalows om de warmte in zich op te nemen. “Heb je de deur goed afgesloten?”, vroeg Irene, terwijl ze de lendendoek om haar badpak heen sloeg. Irene en ik huurden een mooie bungalow op het Livingstone Jan Thiel Resort. “Ja hoor en heb jij een goed plekje voor de sleutel?” Samen wandelden we over het pad richting de uitgang van het park, om vandaar de weg in te slaan naar het strand.  Links en rechts schoten er grote en kleine hagedissen vlak voor onze voeten de berm in om te verdwijnen tussen de cactussen en doornstruiken. “Bon dia, mevrouw en meneer” begroette een meisje van de bediening ons bij de ingang. “Bon dia Señora. Konta bai? Hoe gaat het? “Bon, bon, antwoordde ze met een glimlach rond haar mond, terwijl een paar schitterende witte tanden zichtbaar werden. Ik pakte de slippers van mij voeten en voelde het warme zand tussen mijn tenen. “Zie je al een mooi plekje Irene?  Kijk daar, vooraan heb je nog twee stretchers zonder handdoeken”, antwoordde ze gehaast op mijn vraag. Een stevige pas werd ingezet. Niet alleen waren de twee stretchers vrij, ze lagen ook nog aan het water en onder een grote palmboom. Zo installeerden we ons en even later keken we uit over een rimpelloze zee. Een grote tanker gleed langzaam aan de horizon voorbij richting Bullenbaai. De raffinaderij, de grootste werkgever van het eiland, zal er blij mee zijn. Irene was inmiddels aan haar broodje pindakaas begonnen, terwijl ik me voorbereidde om te gaan snorkelen. Het spugen in de duikbril, om het  beslaan van de glazen tegen te gaan, was voor mij verleden tijd. Een beetje afwasmiddel, gelezen op internet, werkte veel beter. Het eerste contact met het zeewater, hoe gek het ook mag klinken voor water van 28 graden , zorgde bij mij altijd even weer voor een rilling brrrrr. Maar eenmaal door, was het zeewater heerlijk en weldadig. Met de duikbril boven op mijn hoofd werden de zwemvliezen zittend in het water aangetrokken. Daarna was het de kunst de duikbril goed op te zetten. En daar dobberde ik, neus naar beneden en mijn goed ingesmeerde rug richting de steeds warmer wordende zon. Wat kon ik opnieuw weer genieten van deze wondere wereld onder water. De meest kleurrijke vissen schoten onder je door om even later weer brutaal bijna binnen handbereik te komen. Achteromkijkend zag ik Irene op de stretcher naar mij kijken en we zwaaiden naar elkaar. “Voorzichtig hoor” hoorde ik haar nog roepen. Met het hoofd weer naar beneden werd ik andermaal opgeslokt door de prachtige natuur onder water. Van het kleine koffervisje tot de grote papegaaivis, allen waren opzoek naar een hapje eten. En zo dreef ik, zonder het door te hebben steeds verder de zee op. Wat was de schrik groot toen ik wederom naar Irene wilde zwaaien. Heel in de verte zag ik de kustlijn. En waar de zee  vanmorgen eerst nog een vriend leek te zijn, was ze nu een groot donker dreigend monster. “Verslik je maar dan krijg je het benauwd”, hoorde ik de zee roepen. “Raak maar in paniek, dan word je voor mij een makkelijke prooi”. En ik raakte, als niet geoefende zwemmer,  in  paniek.

Met een zwaai zwiepte ik de duikbril van mij hoofd en hapte naar adem. Weg was de rust, de ontspanning en het prettige gevoel. Ik zag me geconfronteerd met een donker en meedogenloos gevaar. Een stem in mijn hoofd brulde:  ” Niet in paniek raken. Blijf kalm”. En een andere stem in mij riep: ”Dit overleef je niet. Je gaat er aan. Je leven is voorbij!” Gelukkig reageerde ik op de eerste stem in mij. Het verstand kwam gelukkig bovendrijven. Maar ja, hoe redde ik mij uit deze hachelijke situatie? Ik zag dat er twee mogelijkheden waren om terug te zwemmen. Weer terug zwemmen naar Irene of naar rechts waar een andere kustlijn iets dichterbij leek. De keuze viel op de laatste. De andere kustlijn bereiken. Na tien minuten zwemmen, zag ik langzaam maar zeker de bodem weer onder me verschijnen en weer vijf minuten later had ik vaste grond onder mijn voeten. Uitgeput kwam ik bij Irene terug. “Wat bleef je lang in zee”, merkte ze op. “Op een bepaald moment zag ik je zelfs niet meer”. “Och meid, je wilt niet weten hoe mooi de natuur onder water is. Je vergeet dan gewoon de tijd” kletste ik maar wat. Haar de waarheid vertellen zou haar angstig maken, zodra ik de zee in zou gaan. Snel nam ik plaats op de lege stretcher en dook achter mijn sudoku boekje. “Ga je niet meer snorkelen?” vroeg Irene toen ze zag dat ik al meer dan een uur op de stretcher lag. “Ach nee, ik heb geen zin meer”.         

‘s Avonds in bed zag ik al in mijn fantasie een artikel in de Amigo en Telegraaf staan met als kop:    ”Nederlander verdronken op  Curaçao. Oorzaak nog onbekend”. Ik stond voor een zeer onrustige nacht. Pas tijdens de terugreis vertelde ik Irene bovenstaand verhaal. Ze trok wit weg en zei alleen, ” Wat hebben we een geluk gehad Jan. Zo zie je maar weer, een ongeluk schuilt in een klein hoekje”.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Billenkoek
623
Lezen?
“Zal die jongen op de foto nu ook een kale kop hebben?
588
Lezen?
“Meneer, wat doet u hier?”
587
Lezen?