Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Aan het lijntje

Je lange blonde haren wapperen terwijl je door het park heen huppelt. Het is herfst en een vers gevallen bladerdek fladdert achter je op van de grond als je er doorheen rent. Ik weet dat je dit heerlijk vindt dus ik herinner je niet aan de tijd, dat is wat ik altijd zo mooi heb gevonden aan je: dat je je nooit wat aantrekt van de klok. Je laat uren door je vingers glippen terwijl je geboeid bent door een vogeltje, ze vloeit uit je handen als ik je blote buik streel terwijl we op de bank liggen maar nu gutst het de spuigaten uit en ik roep je bij me, het is tijd om te gaan.

Onderweg naar het gebouw van de therapeut fantaseer ik dat ik iedereen die vertederend naar ons omkijkt, thuis aan zijn partner vertelt over het romantisch stelletje dat ze nu weer hebben gezien. Terwijl we lopen aai ik af en toe door je haar en voel dat het weer eens geknipt moet worden.

“Je moet echt een keer langs gaan bij deze mevrouw, ze is heel aardig hoor” had mijn moeder een week geleden met een meelevende blik gezegd “dit kan echt zo niet langer, sorry, ik heb zelfs al een afspraak voor je gemaakt”.

Dat overviel me wel, “alleen met mij? Maar dan moet Bella daar toch ook bij zijn?”

Weer die meelevende blik.

“Tuurlijk, neem haar ook maar mee” sloot ze zuchtend het compromis. Onze relatie bleef een hekel punt.

“Hallo, ik ben Joris Buitenhof, dit is Bella, we hebben een afspraak met mevrouw Driessen”. De dame achter de receptie lacht vertederend naar je, een steek van jaloesie en achterdocht, maar ik houd me in. We hebben nauwelijks tijd om een plek te zoeken in de lege wachtruimte als diezelfde dame al naar ons toeloopt met haar ene hand gevouwen in de ander.

“Mevrouw Driessen kan u nu zien” en ze loopt voorop door de gang om een witte deur te openen en met haar hand ons uitnodigend binnen te laten.

Als we de kamer binnen lopen kijkt de mevrouw met witte stofjas pas na een paar seconden op van haar computerscherm. We gaan allebei zitten, jij nestelt je in de linker stoel, ik in de rechter. Misschien ben ik toch wat nerveus.

“Mijnheer Buitenhof” begint de dame, Bella negerend, “schijnbaar moeten we het hebben over uw ..ahum.. relatie”

Ik kijk opzij, jij kijkt me onschuldig aan.

“Ik begrijp het niet” begin ik ”We zijn hartstikke gelukkig samen. We zijn zelfs aan het denken aan trouwen en een kindje..”

Dan onderbreekt ze me “Maar dat is nu net het probleem mijnheer Buitenhof” voor het eerst kijkt ze naar jou, je begint spontaan te kwispelen, “dat kan écht niet. Niet met een golden retriever mijnheer Buitenhof. Écht niet.”

Dit artikel delen?
Auteur: ©Dave Koresh
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 476
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Aan het lijntje"

Geschreven door Dave Koresh. Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!