Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 696

Een kleine reus

Er was eens een hele kleine reus. Hij was heel ongelukkig, want omdat hij zo klein was, kon niemand zien dat hij een reus was. De mensen schenen hem niet op te merken. Ze liepen langs hem heen alsof hij er niet was. Zie je wel, dacht hij dan, niemand ziet me zitten. En dan ging hij weer door met ongelukkig zijn. Maar omdat op de duur alles went, vergat hij weleens hoe ongelukkig hij was en dan vroeg hij zich af waarom hij toch zo klein was. Want ook al was hij klein, dom was hij niet. Hoe kon hij nou klein zijn, als hij een reus was? Daar had hij al vaak over nagedacht en op een dag wist hij opeens het antwoord. Hij was zo klein omdat hij betoverd was. Ergens op de wereld moest een boze fee zijn, die aan zijn wieg had gestaan en hem had betoverd. Toen stond hij op en trok de wijde wereld in, want als hij ooit een echte, grote reus wilde worden, dan moest hij de boze fee vinden en haar dwingen de betovering te verbreken. De kleine reus reisde van het ene land naar het andere, te voet, te paard en met de trekschuit, maar nergens vond hij de boze fee. Misschien had ze zichzelf met een toverspreuk onzichtbaar gemaakt.

Doodmoe van al het reizen kwam hij tenslotte weer thuis en ging zitten nadenken. En nu de afleiding van het reizen voorbij was en de hoop vervlogen dat hij de boze fee ooit zou vinden, was hij nog ongelukkiger dan daarvoor. Dat ging zo heel lang door. De tijd verstreek en de reus werd ouder, maar groter werd hij niet. Tot er op een goeie dag iets vreemds gebeurde. De kleine reus voelde hoe er binnenin hem iets begon te groeien. Het begon als een kleine erwt, maar langzaamaan werd het groter en groter, het groeide alsmaar door tot het een soort reusachtige pompoen werd en tenslotte voelde de kleine reus, dat het niet meer paste, hij kon het niet meer houden en met een geweldige knal sprong het tevoorschijn. Hoe het eruitzag en wat het was, dat heeft de kleine reus nooit geweten, want op hetzelfde ogenblik spatte hij uit elkaar in duizend stukken, zoals een schaal met pudding die op de tegelvloer kapotvalt. Zijn ene oog schoot hoog de lucht in en dat werd de zon, zijn andere oog schoot hoog de lucht in en dat werd de maan, de zon was zijn vurige oog en de maan was zijn dromerige oog. Zijn harige borst werd een steppe begroeid met gras en zijn schouders en knieën werden kale bergen. Toen kon eindelijk iedereen zien hoe groot de reus was, alleen zag hij het zelf niet meer. En wanneer de zon fel brandt, dan zeggen de mensen: de reus is boos! En als de zon ondergaat en de hemel wordt rood, dan zeggen ze: dat is het bloed van de reus.

© Ferenc Schneiders

Dit artikel delen?
Auteur: ©Ferenc Schneiders
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 475
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Een kleine reus"

Geschreven door Ferenc Schneiders . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Ook jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

BN'ers en in het wild gegroeide coaches
| Han Maas | Column