Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

256 Hits

Publicatie op:
Een goede buur
 
Het is de derde dag nu. De derde! En het is nog maar zeven uur in de ochtend. Door de dunne muren van mijn woning hoor ik opnieuw luide muziek. Het dendert, het zeurt, het plaagt. Het daagt me uit, alsof het zeggen wil met een spottend gezicht:
'Ik ben er, doe er maar wat aan. Lafaard.'
Huiverend van woede staar ik naar de muur, naar het bonte bloemenbehang dat Siem nog plakte kort voor zijn dood.
Soms praat ik tegen zijn foto. Hij staart meewarig lachend terug. Zijn huid is gebruind, we waren toen op vakantie. Dat was fijn, een korte tijd zonder de ergernis, die steeds verder opbouwde. Even zonder spanning, het niet op onze hoede hoeven zijn. Niemand begreep hoe het voelde.
Onze dochter geloofde ons niet. Hoe zij ook luisterde, ze hoorde nimmer hetzelfde als wij. Ze hoorde nooit geschreeuw, het geluid van klikkende hakkenschoenen op parket, of harde muziek. We legden het na jaren tenslotte maar niet meer uit.
Wij moesten maar verhuizen, is wat men zei. Mijn dochter voorop.
Maar waarom moesten wij dat doen? Weg uit ons huis. Waarom niet zij?
Ik hoor de stem van Koos Alberts steeds luider schallen door de kamer, brutaal en opdringerig, al probeer ik nog zo om er niet naar te luisteren, niet te erkennen wat ik hoor, of wat ik voel. De haat die langzaam, maar zeker vurig door de muren heen sijpelt, als hete, dampende lava.
'Kijk naar buiten, denk aan iets anders,' prent ik mezelf bemoedigend in, maar het is zinloos. De krant ligt voor mij en mijn oog valt op een foto op de voorpagina. Het is een brandend gebouw.
De muziek in het huis naast mij wordt opnieuw een tandje harder gezet, het is een miniem verschil, maar ik hoor het, ik voel het. Mijn handen trillen, mijn voeten beven.
Ik leg mijn gezicht wanhopig in mijn handen.
Dan sta ik op en loop wankelend naar de keuken.
Ik ben nu tachtig jaar en ik zal waarschijnlijk weg moeten uit dit huis, na vijftig jaar moet ik dat feit erkennen. Maar ik zal de keuze maken voor mijzelf en niet voor mij alleen.
Ik neem een fles spiritus van de plank in de voorraadkast, pak de krant van tafel en vouw deze netjes op.
Zonder aarzeling been ik naar het tuinpad van de buren. Er is geen weg terug nu.
Mijn laatste zaterdag hier heeft geslagen. Ik hoor de vogels niet meer fluiten, ik voel de lentezon niet langer branden op mijn huid.
Ik prop het bundeltje krant zeiknat in de brievenbus. Mijn aansteker houd ik licht brandend tegen het papier. Dan hoor ik iemand roepen boven mij.
'Ze zijn er niet hoor. Ze zijn op vakantie. Volgende week zijn ze weer terug!'
Ik sta stil en staar met open mond naar de bouwvakker die hoog op een stellage staat bij mijn andere buren. Hij heeft een kwast in de hand. Muziek schalt uit een kleine radio naast zijn voeten.
Ik hoor de krant branden en knetteren. Het vuur zet de gang al snel in lichterlaaie. Het fikt als een malle, maar ik kan het niet meer ongedaan maken.
Mijn woede, de furie heeft het nu dan eindelijk gewonnen van de redelijkheid, het gezonde verstand. Tot mijn grote ontzetting en mijn onuitsprekelijke spijt.
 
 
Noot van de schrijver: Ik heb geen behoefte aan feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Een goede buur"

14.04.21
Feedback:
Wat een heftig verhaal Nicole. Ik kan mij de hoofdpersoon goed voorstellen hoor. Zelf ben ik highly sensitive en zou ook gek worden van constant lawaai. Mooi beschreven hoor.
  • Schrijfkwaliteit
    3/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig