Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 743

Een dapper besluit.

Op het moment dat de jongste van onze drie kinderen de leeftijd had bereikt om naar de middelbare school te kunnen gaan, pakte Sofie haar oude vak van onderwijzeres weer op. De laatste jaren is het plezier dat ze eraan beleeft minder geworden door de vele veranderingen in het onderwijs. Al die administratieve dingen en vergaderingen tegenwoordig. Veel liever zou ze de tijd besteden aan de kinderen in de klas.
En dan de ouders, altijd hebben ze wat te klagen. Gek wordt ze er soms van. Soms heeft ze het erover om minder te gaan werken, omdat ze ook al weer een hele tijd mantelzorger is.

Sofie’s vader is al een paar jaar ernstig ziek. Nooit was haar vader vroeger ziek en door hem was ze ook naar de Pedagogische Academie gegaan. Jarenlang had hij op een school in een dorp voor de klas gestaan, eerst als meester, later als hoofd van de lagere school. Het hele dorp kende meester Jan.
Door hem was er een tennisclub in het dorp, die een tijdlang meer dan driehonderd leden telde. Zelf tenniste hij totdat hij ziek werd. Jongere leden konden er niet tegen dat ze van hem verloren, van zo’n oude man. Hij miste dan wel de snelheid, maar hij wist de ballen met een geweldige precisie, net voor de achterlijn of vlak achter het net neer te leggen.
Anne, de moeder van Sofie, begon steeds meer dingen te vergeten. In het begin van Jans ziekte was ze altijd meegegaan naar het ziekenhuis. Medicijnen gaf ze hem altijd zelf, maar de laatste tijd vonden ze strips met tabletten die niet ingenomen waren, en soms brandde het gas van het fornuis nog als de pannen er al lang af waren.
De laatste maanden verslechterde de situatie. De huisarts wilde het over het voornemen van Sofie’s ouders om samen uit het leven te stappen nog eens praten om te zien of ze er nog steeds hetzelfde over dachten als enkele jaren geleden toen ze tot hun besluit waren gekomen. ’s Maandags op school kon Sofie zich slecht concentreren, steeds was ze in gedachten bij haar vader en moeder.
Toen de kanker bij haar vader was geconstateerd en bij haar moeder de eerste signalen van dementie zich openbaarden, had haar vader hen op een zondag opgebeld en gevraagd of ze de week erop zondagmiddag wilden komen. Toen ze bij haar ouders kwamen, bleek dat de rest van haar familie er al zat. Ze werd er door verrast, zo vaak zagen ze elkaar niet allemaal tegelijk bij haar ouders. Wat was er aan de hand? Algauw kwam het gesprek op een onderwerp dat ze niet zo gauw verwacht hadden.

Ze zaten aan een glas wijn, toen Jan een arm om Anne sloeg en haar een kus gaf, zoals hij zo vaak gedaan had in hun bijna vijftig jarig huwelijk.Hij kuchte kort en zei: ‘dat ze heel mooi huwelijk achter de rug hadden en dat hun leven was verrijkt met twee dochters, een zoon en vijf prachtige kleinkinderen. Oud worden is mooi, maar we weten niet wat ons te wachten staat.’
‘Anne, vindt het vreselijk dat ze steeds meer dingen vergeet en is bang dat haar hetzelfde lot zal treffen als haar moeder. Jullie weten vast nog wel dat oma haar kinderen op het laatst helemaal niet meer herkende, vaak bloot door het verpleegtehuis rond liep als de verpleegsters even niet opletten. Ik hoef het allemaal niet meer op te rakelen. Zelf ben ik het slachtoffer van die rot ziekte, ik kan het woord niet uit mijn mond krijgen. Misschien halen we ons 50 jarig huwelijk nog in redelijke conditie, misschien ook niet. We hebben besloten dat we samen voor de zachte dood kiezen als de situatie daartoe aanleiding geeft. We kennen elkaar al meer dan 55 jaar en willen dat niet meer scheiden. Ons leven is voltooid.’

Iedereen was stil en de tranen stroomden over onze wangen. We stonden op en knuffelden Jan en Anne minutenlang.
Even later kwamen de vragen.Met de huisarts in het dorp hadden ze het er al over gehad, maar hij wilde het niet doen uit geloofsovertuiging. De huisarts had hun wel het adres gegeven van een collega uit een naburige stad, die een aantal keren mensen op een legale manier had laten inslapen. Zelf zouden ze aangeven wanneer naar hun mening het tijdstip daarvoor was aangebroken.
We discussieerden nog een tijd over hun voornemen, maar wie waren wij als ze zo stellig waren in hun voornemen. Moesten wij als kinderen hen op andere gedachten brengen? Nee, we vonden het een ultieme vorm van liefde voor elkaar.

‘Proost,’ zei Jan. ‘We drinken op het leven zolang we er nog zijn.’ Weer stroomden de tranen over Sofie’ s wangen.
‘We willen graag nog één keer met jullie naar het eiland, waar we in het verleden zo vaak met jullie naar toe zijn geweest in de vakantie. Naar Schiermonnikoog. Samen op het mooie strand willen we de zon nog een keer onder zien gaan,’ zei Jan een poosje later.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Harry Boerkamp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 268
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Een dapper besluit."

Geschreven door Harry Boerkamp . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
11.03.20
Feedback:
Correctie ivm oude waarderingen.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 11.03.20
    Zeer mooi, ontroerend.
  • Hans Van Battel 12.03.20
    Een gedeeld afscheid maakt het sterven misschien draaglijk...
    • Harry Boerkamp 12.03.20
      Hans, afscheid nemen van een dierbaar iemand is altijd moeilijk, maar als de situatie is zoals ik beschreven heb, is het voor alle betrokkenen misschien wel mooi
      om te zien hoe mooi liefde voor elkaar tot het laatste moment kan zijn.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...