Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Duim omhoog

Het was de uitvinding van de eeuw.
“Betaling, 50€”, werd er gezegd. Je hield je duim tegen het schermpje en bracht het ding naar de ontvanger toe en klaar. Zo simpel was het.
De armband was zó gemakkelijk om mee te werken, dat iedereen er blij mee was.
Trendy ook, ze werden inmiddels in alle kleuren en stijlen uitgebracht.

“Nummer dertien mag meekomen.” De oudere man die het voorbij uur naast me had gezeten stond stoïcijns op en ging met haar mee.
Ik keek op het briefje in mijn hand en zag dat ik nummer tachtig had. Mijn blik verschoof naar mijn lege pols en ik dacht verder over de armband terwijl ik wachtte.
Vooral de overheid was blij sinds de betaalband was ingevoerd.
Alle cash geld was vervangen door het ding. Gedaan met zwartwerk en gefoefel in de boeken. Alle verrichtingen waren nu volledig transparant voor de fiscus. Een waterdicht systeem zonder mogelijkheid tot gesjoemel. De staatskas, die voordien al decennia lang werd leeg geplunderd, stroomde nu vanzelf weer vol.
Er was veel veranderd. Niet in het minst de symboliek rond de duim.
‘Het-duimpje-omhoog’ symbool had een totaal andere invulling gekregen. ‘Vind-ik-leuk’ was binnen het jaar vergeten en vervangen door ‘hier-betalen’. Het symbool pronkte nu op bordjes aan iedere kassa en betaalterminal.
“Nummer veertien alstublief. Nummer veertien?” Een jonge vrouw met bleek, weggetrokken gezicht haastte zich om haar beurt niet te missen.
Ik keek omhoog naar de klok aan de muur en vroeg me af hoe lang het wachten nog zou duren. Geduld was nooit mijn sterkste kant geweest.
De uitdrukking ‘Ik-duim-voor-je’ was ineens niet meer synoniem met iemand succes of geluk toewensen. Dit betekende nu dat jij de rekening wel zou betalen.
De jonge vrouw van daarnet kwam terug voorbij. Met betraand gezicht liep ze ineengedoken naar de uitgang. Ze had duidelijk geen goed nieuws gekregen.
“Nummer vijftien mag meekomen.” Een oudere dame in sjieke avondkledij stond op om mee te gaan.
Ik keek opnieuw naar de klok en weer terug naar het papiertje in mijn hand. De nummer tachtig was nog niet veranderd. Ik zuchtte diep.
De handeling om ‘iemand-een-duim-te-geven’ was het meest veranderd. Dat had niets meer te maken met ‘Ga-ervoor!’ zoals vroeger.
Ik keek naar de stomp waar vroeger mijn duim had gezeten. Het verband dat er tegen drukte was stilaan doordrenkt met bloed. Ik richtte mijn blik snel weer omhoog naar de klok.
Ja, vooral die laatste uitdrukking was hard veranderd. Als ze nu je geld wilden, waren er maar twee dingen voor nodig.
De armband was het minste erg. Een uurtje na aangifte was die al geblokkeerd en kon je er niets meer mee doen. Gewoon een nieuwe kopen.
Van je duim had je meer last, maar als je snel genoeg was konden ze die gelukkig weer terug aanzetten.
“Nummer zestien voor duimrestoratie mag meekomen.”
Ik keek niet wie er rechtstond. In plaats daarvan keek ik naar het kleine, met ijs gevulde, plastic zakje naast me en staarde naar mijn vroegere ‘Vind-ik-leuk’.
Ik zuchtte en dacht terug aan het bleke meisje dat even eerder in tranen was terug gekomen.
Nog vierenzestig te gaan.
Dit artikel delen?
Auteur: ©Audrey Brits
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 343
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Duim omhoog"

Geschreven door Audrey Brits . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!