Hanne Lemahieu

Dubbele wraak

© Hanne Lemahieu op 04.12.2022.

Leon Mahieux en zijn moeder Caroline zaten alleen in de kale witte wachtkamer in het ziekenhuis. Op het einde van de gang lagen zijn vader en zijn broer elk aan een beademingstoestel. Caroline zat bleek en roerloos op haar stoel met haar handtas op haar knieën. Haar handen met lange gemanicuurde nagels knepen de hengsels bijna fijn. Toen de politie belde om te zeggen dat Nicolas en Peter Mahieux uit de Leie waren gehaald, samen met een knalgele Lamborghini, was Caroline in woede ontstoken. Ze had het altijd geweten, had ze gesneerd, Ze had Nicolas gewaarschuwd dat hij niet met zo’n moordmachine moest gaan rijden. Over haar ex repte ze met geen woord.
Caroline was bijna hysterisch geworden toen Peter Nicolas de sleutels overhandigde op diens trouwfeest. Al haar bezwaren werden als pluizen van tafel geveegd en vader en zoon waren nog diezelfde avond vertrokken naar Peter Mahieux zijn nieuwe villa waar het gele racemonster in de garage stond te wachten. Leon was jaloers geweest en had niet kunnen nalaten te vragen of hij ook zo’n cadeau mocht verwachten als hij ooit trouwde. Zijn vader had gelachen en terwijl hij zijn ene arm om Nicolas’ schouders sloeg en de andere om die van Leon had hij gevraagd: ‘Waarom zou mijn ene fantastische zoon minder krijgen dan de andere?’ Nicolas had zijn vaders arm van zijn schouders gehaald en gemaakt geprotesteerd. ‘Dat is niet eerlijk, pa. Kijk eens wat ik jou in de plaats heb gegeven: Het mooiste meisje op aarde als schoondochter.’ Nicolas wees naar Leon. ‘Dat kan hij onmogelijk evenaren.’
Hun vader was in een luide bulderlach uitgebarsten toen Leon prompt de uitdaging aanvaardde en zwoer op zijn leven dat hij een nóg mooiere vrouw zou trouwen. Meer nog: hij zou het doen voor zijn dertigste. Nicolas was er een maand geleden dertig geworden.
Leon keek naar de saaie schilderijtjes aan de muur. Bloemen. Vogels. Eendenkuikens. Een ouderwets verliefd koppeltje, kinderen nog, in hun zondagse kleren.
Hij leunde voorover, liet zijn ellebogen op zijn knieën rusten en liet zijn hoofd hangen.
Een roodharige verpleegster liep langs de open wachtruimte. Ze had een ernstige uitdrukking op haar gezicht. Leon voelde de spanning in zijn borst opvlammen. Zijn hart begon in zijn keel te kloppen. Het was zo ver. Nog heel even, dan zou zijn moeder haar handtas openen en het mes eruit halen.
Leon dacht terug aan de avond waarop zijn ouders hun zoveelste woordenwisseling hadden gehad. Het was een paar dagen voor het huwelijk geweest. Toen zijn moeder claimde dat hun vader ‘zich al jaren tussen haar en de kinderen in wrong’ had Leon er nog een schepje bovenop gedaan. Van aan de salontafel waar hij achter zijn PC zat, had hij geroepen dat zijn moeder zich aanstelde. Hij en Nicolas waren immers volwassen mensen en zouden zelf wel beslissen voor wie ze wel of geen affectie wensten te hebben. Een beetje geld zou heus het verschil niet maken. Achterlijkheid daarentegen… Achterlijkheid. Dat woord had het hem gedaan. Zijn moeder was de keuken uitgelopen en had zich de rest van de dag opgesloten in haar kamer.
De volgende morgen was ze bijzonder vrolijk geweest. Gemaakt vrolijk. Té vrolijk. Maar daar kwam snel verandering in. Nadat de politie, of het ziekenhuis − Leon wist niet precies wie − gebeld had, had zijn moeder na haar oorspronkelijke uitbarsting uiterst kalm de telefoon neergelegd. Op beheerste toon had ze Leon verteld wat er gebeurd was en hem gezegd dat hij zich moest klaarmaken. Leon had prompt gereageerd en nog voor zijn moeder haar jas aanhad, had hij de zijne aan, had hij haar handtas van de keukentafel gegrist en de autosleutels eruit gevist.
Achter het stuur dacht Leon weer aan dat moment op het trouwfeest dat zijn vader Nicolas de sleutels van de Lamborghini gegeven had, in een speciaal doosje met een strikje om. In haar verontwaardiging en wanhoop had Caroline haar ex-echtgenoot bedreigd. ‘Als er íéts gebeurde met Nicolas,’ had ze dreigend gezegd, ‘om het even wat, dan zou ze hem weten te vinden.’ De rechtbank zou geen spaander van hem heel laten, daar zou zij, Caroline Mahieux, persoonlijk voor zorgen. En hij, Peter de Grote, zou ervoor boeten.
Ze had er geen idee van hoe profetisch die woorden waren.
Halverwege de gang naar intensieve zorg ging een deur open. Dokter Vanderbiest, een oudere man met grijs haar en een vriendelijk gezicht, stapte de gang op. Op de revers van zijn witte jas ging een rood lampje branden. Hij wierp een blik in de wachtruimte. Leon ving zijn blik en hij knikte vriendelijk voor hij een roodharige verpleegster volgde naar het einde van de gang. Leon knikte terug en draaide vervolgens zijn hoofd een stukje opzij zodat hij zijn moeder kan waarnemen vanuit zijn ooghoeken. Ze kwam in beweging. Wat deed ze? Opende ze haar handtas? Waarschijnlijk. Hij draaide zijn hoofd opzij. Zijn moeder zat niet langer stijf rechtop. Haar hoofd was voorovergebogen, een arm gebogen met de elleboog in de lucht en de hand in de handtas, alsof ze iets zocht. Perfect. Leon draaide zich om, registreerde kort dat zijn moeder niet opkeek, hief zijn rechterarm op en balde zijn hand tot een vuist die de kaak van zijn moeder raakte.
Caroline zakte scheef tot ze met haar hoofd op de stoel naast haar lag. Een dikke, blonde verpleegster die net langs de wachtruimte gelopen was, bleef staan en schreeuwde: ‘Hé, wat moet dat?!’ Leon herkende de vrouw. Haar naam was Lisa. Ze had met hem en zijn moeder gesproken toen ze in het ziekenhuis aangekomen waren en had hen gerustgesteld. Of beter: ze had geprobeerd hen gerust te stellen. Met zijn moeder was haar dat niet gelukt. Leon was nooit bang of geschokt geweest.
Lisa greep hem ruw vast bij zijn schouders en trok hem hardhandig achteruit. Ze had ook lange nagels, die in zijn blote armen sneden. Hij probeerde haar handen van zich af te schudden, klauwde en prutste om de nagels los te maken, hopend dat er een of meer zouden breken. Hij trachtte haar vingers open te wringen, tevergeefs. Hij tilde zijn rechterknie een stukje op en trapte hard naar achteren in de hoop iets te raken. Hij miste. Lisa bleek heel behendig te zijn met haar heupen en in plaats van op een heel intieme plek kwam zijn voet tegen haar heup terecht waar hij slechts een minimum aan schade kon aanrichten plus wat modderige vegen op haar kraaknette witte verpleegstersuniform. Hij trapte met zijn andere voet naar achteren en raakte deze keer haar buik en meteen daarna haar scheenbeen. Lisa vloekte en liet hem los. Ze duwde hem met zoveel kracht van zich af dat hij strompelde en bijna op zijn knieën viel. Twee mannen die net uit de lift stapten, namen het tafereel in zich op. Het was niet moeilijk om te raden wat er aan de hand was maar het was pas toen Lisa riep ‘Doe toch iets!’ dat ze toesnelden. Een van hen, de jongste, droeg een verplegersuniform. De ander, een vijftiger, droeg een bruine broek, een groene trui en een zwaar vilten jas die openhing. Ze grepen Leon elk bij een arm. Op dat moment kwam de roodharige verpleegster aangelopen, gevolgd door de dokter die riep: ‘Wat gebeurt er hier?’
Lisa schreeuwde een antwoord dat doorspekt was met enkele kleurrijke scheldwoorden aan Leon zijn adres. Vervolgens zei ze iets kalmer tegen niemand in het bijzonder: ‘Hou hem in bedwang en bel de politie.’ Dan ontfermde ze zich over de onfortuinlijke moeder die in shock leek te zijn.
Caroline was half overeind gekomen. Ze kreunde: ‘Nee. Geen politie.’
Lisa ondersteunde haar terwijl ze helemaal overeind ging zitten en haar rug rechtte. ‘Rustig, mevrouw. Het komt goed.’ Maar Caroline liet zich niet paaien. Ze schudde haar hoofd en nam de hand van de verpleegster die deze laatste op haar schouder had gelegd. ‘Alstublieft. Geen politie. Leon is… onwel. Het nieuws van zijn vader en zijn broer heeft hem te sterk aangegrepen. Er zijn de voorbije dagen heel wat spanningen geweest. Hij moet rusten. In een bed, niet in een cel. Laat de politie hierbuiten. Alstublieft?’
Lisa knikte, al was ze het duidelijk niet eens met de gestelde diagnose van emotionele overreactie als excuus voor het lichamelijke geweld. ‘Oké. Als u het zeker weet.’ Ze keek naar Caroline haar gezicht en voelde voorzichtig aan de pijnlijke kaak en slaap. Caroline hield haar adem in onder de pijnlijke aanraking. ‘Ja, dat moet verzorgd worden.’ zei de verpleegster een beetje triomfantelijk, ‘Als u even meekomt…’
Caroline schudde opnieuw haar hoofd terwijl ze naar Leon bleef kijken. Lisa zuchtte. Ze begreep dat het onverzettelijk moederinstinct was dat de andere vrouw noopte bij haar zoon te blijven. Ze knikte. ‘We kunnen het ook hier doen, als u wilt. Ik ga even het een en ander halen. Het zal niet lang duren.’
Caroline knikte. ‘Dank u.’
Voor ze de wachtruimte uitliep, zei Lisa tegen de verpleger en de man in de zwarte jas: ‘Hou hem in de gaten.’ De mannen knikten. De verpleger hield Leon vast aan zijn linkerschouder en -arm. De man in de jas had zijn armen op zijn rug gedraaid als een volleerd agent, een reusachtige hand als een bankschroef om de polsen geklemd.
Carolien riep verontwaardigd: ‘Laat hem los! Zie je dan niet hoe hij eraan toe is?’
De verpleger keek opzij naar Leon die zwaar en moeizaam ademde en even wankelde. Zijn blik was gericht op de handtas van zijn moeder. Het ding was van haar schoot gevallen en de inhoud lag door de hele wachtruimte over de vloer verspreid. Twee sleutelbossen, gsm, portemonnee, parfum, pijnstillers, een nagelvijl, een zonnebril, tampons, zelfs een briefopener. En een klein maar uiterst scherp mes.
Leon wees er met een trillende vinger naar terwijl hij fluisterend uitbracht: ‘Ze heeft een mes. Ze heeft een mes…Ze gaat papa doden.’ Zijn ogen waren wijd, zijn blik verwilderd, bang. Zijn hand bleef trillen terwijl hij zijn arm liet zakken die als een dood gewicht langs zijn lichaam viel. Vanuit de hoeken van zijn schijnaar doffe ogen keek hij scherp naar Lisa. Op het dikke gezicht van de verpleegster lag een uitdrukking van lichte afschuw. Ze leek te twijfelen over wie ze zich moest ontfermen: de moeder met een mes, een blauwe kaak en misschien enkele gebroken tanden of de zoon, die haar uit zelfverdediging aangevallen en verwond had?
De roodharige verpleegster kwam naar hem toe. ‘Meneer?’
Leon antwoordde niet. Hij bleef naar het mes kijken, alsof hij erdoor gehypnotiseerd werd, zijn ogen wijd en zijn ademhaling aangepast.
‘Meneer?’
De tengere roodharige vrouw ging nu vlak voor hem staan en keek omhoog om hem in het gezicht te kunnen kijken. Ze had prachtige, grote bruine ogen.
‘Meneer, hoort u mij?’ Ze had ook een vriendelijke stem. Kalm. Geduldig.
Leon antwoordde opnieuw niet onmiddellijk en liet zijn gedachten afdwalen. Wat zou er met hem gebeuren als zijn moeder van gedachte veranderde en Lisa de politie belde. Niet dat zijn moeder dat zou doen. Ze had er duidelijk het hart niet voor om haar arme, verwarde zoon aan te geven bij de politie. Zeker niet zolang hij misschien in shock was. Zouden ze hem opsluiten in een ongebruikte patiëntenkamer of in een of ander berghok tot de politie arriveerde?
Voor Lisa was hij niet bang. Zelfs de dokter of twee verplegers kon hij wel aan. Maar tegen meerdere getrainde agenten zou hij het niet halen. En dan? Als ze hem meenamen naar het politiebureau, zouden ze hem daar waarschijnlijk eerst ‘een nachtje laten sudderen’ in een kleine cel in de kelders onder het politiebureau. In zijn gedachten zag Leon de muren van zo’n cel. Het enige dat de leegte verbrak, zou een klein venstertje zijn met tralies ervoor, zoals in een middeleeuwse gevangenis.
Toen de verpleegster voor de zoveelste keer vragend zijn naam genoemd had, knipperde hij een paar keer bewust met zijn oogleden.
Zijn moeder zei luid: ‘Zien jullie dan niet dat hij niet goed is?! Laat hem los.’
De greep om zijn linkerarm verslapte. Lisa probeerde Caroline te kalmeren maar ze was vastbesloten. ‘Laat hem op z’n minst gaan zitten. Hij zal heus niets doen. Kijk hoe hij erbij staat. Hij staat op instorten.’
Iedereen moest toegeven dat Caroline gelijk had. Leon zag er inderdaad uit alsof hij er niet helemaal bij was. Hij had zijn schouders laten hangen en zijn rug ietwat gekromd om een meer bange, hulpeloze houding aan te nemen. Zijn blik, star en afwezig, had zich nog niet afgewend van het mes.
Dokter Vanderbiest stapte naar voor en ging naast de roodharige verpleegster staan. ‘Mevrouw heeft gelijk. De man is licht in shock. Gina, probeer hem te laten neerzitten tot de shock over is. Hou hem warm. Geef hem iets te drinken, praat met hem, maar zorg dat hij niet opnieuw of nog meer in paniek raakt. Luk, raap mevrouw haar spullen op en breng ze naar mijn bureau.’
‘Ja, dokter,’ reageerden de verpleger en de verpleegster tegelijkertijd. Luk raapte de handtas op en begon de inhoud er weer in te steken. Gina ging
‘Komt u ook mee mevrouw. Maak u geen zorgen, uw zoon is in goede handen bij Gina. Als u wil, laat ik de deur openstaan dan kunt u hem zien.’
Caroline liet zich overhalen en volgde de dokter en de verpleger naar het kantoor. Lisa volgde hen.
Leon en Gina wierpen een blik op de open deur. Leon paste er wel voor op dat hij zijn hoofd stilhield en alleen zijn ogen bewoog. Toen hij terug naar Gina keek, zag hij hoe ze met gespeelde irritatie haar hoofd schudde voor ze vlak voor hem ging staan, eveneens in het zicht van zijn moeder die hen in de gaten hield.
‘Meneer?’
Hij stond zichzelf toe met zijn ogen te knipperen maar pas nadat ze zijn naam herhaald had, rechtte hij zijn rug en tilde zijn hoofd een stukje op.
Gina glimlachte. In haar ogen blonk amusement. ‘Zullen we even gaan zitten?’
Leon knikte sloom en liet zich langzaam neervallen op de stoel waarop zijn moeder tevoren had gezeten. Daarbij liet hij opnieuw zijn schouders wat hangen en kromde zijn rug. De verpleger, Luk, had de handtas zoals gevraagd naar de dokter gebracht en bracht nu een deken dat Gina om Leon zijn schouders legde.
Terwijl Leon zogezegd bijkwam van zijn beproeving, deed Carolien hetzelfde in het kantoor van de dokter. ‘Ik snap het niet,’ zei ze voor de zoveelste keer. ‘Ik weet echt niet hoe dat mes in mijn handtas terechtgekomen is, ik zweer het! Tenzij…’ Om een of andere reden keek ze vooral Lisa aan terwijl ze sprak. Plots ogen verwijdden zich en haar mond viel open in een geluidloze ‘O’.
‘Mevrouw?’ vroeg Lisa en dan: ‘Caroline?’ ze ging naast Caroline op het bureau van de dokter zitten.
‘Noem me hier niet zo,’ fluisterde Caroline.
Lisa probeerde Caroline haar hand te pakken maar Caroline weerde haar af. ‘Wat is er?’
‘Wat als Leon het erin gestopt heeft?’
‘Wat?’
‘Het mes,’ zei Carolien ongeduldig, ‘In mijn handtas.’
‘Wat?’ Lisa werd nu echt bezorgd. ‘Je bent in de war, Caroline.’ Ze legde een hand op Caroline de hare die op het bureau lag maar de andere vrouw weerde haar opnieuw af en liep naar het raam.
‘Caroline…’
Carolien draaide zich zo abrupt om dat ze bijna haar evenwicht verloor. Lisa greep haar arm vast om haar te ondersteunen maar Caroline sloeg haar hand weg en stapte bij haar vandaan. Lisa deed zelf ook een paar stappen achteruit, boos en gekwetst.’
‘Wat bezielt jou?’
Caroline keek haar aan, eerst verrast alsof ze het een ongepaste vraag vond, dan verbijsterd en tenslotte kwaad.
‘Wat er mij bezielt? Mijn zoon, verdomme, dat bezielt mij.’ Ze liep naar het bureau van dokter Vanderbiest en terug naar het raam. Mijn zoon valt mij aan en is van plan een of andere misdaad te begaan waar hij mij van wil beschuldigen. Wat dénk je dat er me bezielt?’
‘Dat wéét ik,’ riep Lisa, ‘maar is dat mijn fout? Ik wil je helpen en al wat jij doet is mij kwetsen.’
De woorden kwam hard aan bij Caroline. ‘Sorry, Lisa,’ zei ze, ‘Je hebt gelijk. Het is niet jouw schuld. Het is alleen dat ik… Wat als dit de reden is?’ Ze gebaarde met haar hand tussen hen in van de een naar de ander. Lisa haar ogen verwijdden zich een ogenblik. Dan schudde ze haar hoofd. ‘Nee. Hoe zou hij het kunnen weten? We zijn altijd uiterst voorzichtig geweest, ook nadat jij en Peter uit elkaar gegaan zijn. Leon en Nicolas kunnen van niets weten.’
‘Maar hoe kunnen we dat zeker zijn?’
Lisa schudde haar hoofd. ‘De twee zijn volwassen, Caroline. Ze hebben hun eigen leven en Peter heeft dat van hem. Wat kan het hun schelen dat jij met iemand bent? Of het nu een man of een vrouw is. Je haalt je onnodig muizenissen in je hoofd. Ga zitten, ik breng een glas water.’
‘Heb je niets straffers?’
‘We zijn in een ziekenhuis. Niet meer dan sterke koffie.’
Caroline maakte een wuivend doe-maar-gebaar met haar hand. Toen Lisa haar even later de koffie bracht, nipte ze ervan, gezeten in de ergonomisch ontworpen stoel van de dokter achter het bureau. Plots sprong ze op en liep naar de deur.
‘Caroline,’ riep Lisa haar achterna, ‘wat ga je doen?’
‘Oh, Lisa, snap je het niet? Daarom heeft Leon mij geslagen. Van de afleiding heeft hij gebruikt gemaakt om het mes in mijn tas te steken en mij daarna te beschuldigen van een misdaad die hij zelf gaat plegen! Misschien.’
‘Wát?’ vroeg Lisa.
‘Waarom zou Leon dat doen? Carolien, je ziet spoken. Je hebt rust nodig.’
‘Nee, Lisa. Ik weet heel goed wat ik zeg. Ik ga nu naar Leon. Ik wil weten wat deze hele komedie te betekenen heeft.’ Caroline liep naar de deur maar de man met de zwarte jas ging in de deuropening staan. ‘Niet zo haastig, Caroline,’ zei hij met een diep, rommelend stemgeluid. Hij sloeg een arm om haar middel, en drukte haar tegen zich aan. In een flits meende Caroline dat ze hem herkende maar voor ze dat feit kenbaar kon maken en stak hij een mes in haar nek.
‘Hé! Wat moet dat?’ schreeuwde Lisa. De dikke blonde vrouw sprong op de moordenaar af maar de roodharige verpleegster die ongemerkt de kamer binnenkwam, schoot langs de man in de jas heen naar binnen en liet haar struikelen. Voor Lisa er erg in had, zat de tengere vrouw boven op haar en stak het mes in haar nek.
Dokter Vanderbiest keek zwijgend toe terwijl de grote man en de kleine vrouw hun slachtoffers naar de intensieve zorg sleepten waar Peter en Nicolas Mahieux hen hielpen om de lijken in de twee bedden te leggen die zij tijdelijk ingepalmd hadden.
‘Waar is Leon?’ vroeg Nicolas. Zijn oom Karel grijnsde terwijl hij zijn jas dichtknoopte. ‘Die is vast even gaan rondtoeren in die Lamborghini van jou,’ Hij keek naar zijn broer, ‘Die jongen heeft duidelijk jouw acteerpassie en pronkzucht geërfd, Peter. Wat een schouwspel! Ik zou echt geloofd hebben dat de spanning en angst hem te veel werden. En dan zijn moeder beschuldigen van moord terwijl we haar zelf zouden vermoorden. Ha!’
Peter gaf hem een harde por in zijn ribben. Hij slaakte een kreet en wreef met een verongelijkt gezicht over de pijnlijke plek. ‘Waar was dat goed voor?’
Luk grinnikte.
‘Wat is er zo grappig?’
‘Niets,’ zei Luk maar hij moest lachen toen zijn vader hem verongelijkt aankeek. Nicolas werd hierdoor aangestoken en al snel begonnen ze beiden ingehouden te schateren. Karel wendde zich verontwaardigd af en keek recht het gezicht van zijn broer die met zijn ogen rolde. ‘Je gedraagt je als een klein kind dat zijn zin niet krijgt. Hou je een beetje rustig, er kan altijd onverwacht iemand op de afdeling binnenkomen als er een noodgeval is en men Vanderbiest nodig heeft. Niet iedereen moet weten hoe fantastisch ons plan geslaagd is. Al ben ik natuurlijk ook trots op Leon.’
Karel hervond zijn goede humeur. ‘Ja, de jongen was werkelijk fantastisch. Het was een goed idee om Caroline het wapen te laten binnensmokkelen en zich vervolgens te wentelen in een slachtofferrol in zogezegde zelfverdediging.’
Nicolas tilde hooghartig zijn kin in de lucht. ‘Poeh! Ouderwetse waaghalzerij. Die idioot heeft gewoon constant aandacht nodig.’
Karel lachte. ‘Iedereen zijn rol in het stuk. Wees gerust, Nicolas, De appel valt bij jou ook niet ver van de boom.’
‘Bij jou en Luk ook niet,’ zei Gina, ‘Jullie zijn allemaal hetzelfde. Een pot nat, zoals dat heet. Stoere komedianten in harde bolsters. Maar vanbinnen grote softies!’ Ze sloeg hem zacht op zijn kalende kruin. Karel sloeg zijn arm om haar middel en trok haar tegen zich aan. ‘Mijn liefste Gina, als dat niet zo was, dan had Luk jou nooit aanvaard als stiefmoeder,’ hij kneep zacht in haar achterste. Ze gaf een zacht gilletje dat Karel smoorde door met een innige kus op haar mond en verschillende in har nek.
‘Kunnen jullie dat niet voor later bewaren,’ bromde Peter geïrriteerd.
‘Waarom toch altijd zo jaloers, broer? Wees gerust, met jouw fortuin vind jij je er wel ook zo’n goedje. Een betrouwbaar mokkeltje. En knap. En slim. Hoewel, ook weer niet té knap en té slim of we staan hier volgende week weer. Slimme vrouwen trappen nu eenmaal niet in de valstrikken die wij jagers opzetten. Ze trappen alleen in de val van een andere vrouw omdat ze die vallen nog niet herkennen. Al vraag ik mij af wat ze zag in dat dikke, geblondeerde mens.’
Peter rolde met zijn ogen. Hij wilde het niet weten. In elk geval had hij bewezen dat hij zich door z’n blond geverfde koe niet aan de kant liet zetten. ‘Eerst maken dat we hier weg zijn. Nicolas?’
‘Geloven jullie dat Vanderbiest zal zwijgen?’ vroeg Nicolas die de woede in zijn vader zag opkomen. Karel en Peter keken elkaar aan. Het was Peter die zei:
‘Met de miljoenen die hij binnenkort op zijn geheime rekeningen zal kunnen zetten, heeft hij alle reden om zijn mond te houden.’
‘Als hij hem opendoet, steek ik er dit schatje in,’ zei Karel. Hij hield het kleine mes waarmee hij zijn schoonzus vermoord had omhoog. De kling hing nog vol bloed.
‘Stop dat weg, idioot.’
Karel lachte. ‘Alweer jaloers, broer? Maak je geen zorgen. Binnenkort is het jouw verjaardag, toch?’
Peter rolde opnieuw met zijn ogen en zuchtte overdreven terwijl hij de anderen volgde naar de ondergrondse parking, onder leiding van Luk en Gina die nog steeds hun uniformen droegen.
In zijn kantoor ging dokter Vanderbiest achter zijn computer zitten. Hij verwijderde elk spoor van Peter en Nicolas Mahieux uit het gehele computer- en beveiligingssysteem en verving deze door die van Caroline Mahieux en zijn vrouw Lisa Vanderbiest.

 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 111
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Mijn kleine grote zus - Sofie Buydens

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.