Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 803

Drang naar vrijheid

Langer dan hem lief was, zat Koen, vroeg op de zaterdagavond, aan de bar te wachten op zijn nieuwe vriendin waar hij een afspraak mee had gemaakt in het pas geopende restaurant in de oude binnenstad. Af en toe had hij al eens naar buiten gekeken of Milou er al aan kwam. Vele mannen en vrouwen kwamen voorbij maar Milou liet op zich wachten. Op het moment dat hij met zijn nieuwe Apple telefoon haar wilde bellen, hoorde hij buiten het geluid van gierende remmen van een auto. Hij draaide zich om en zag een vrouw met lang blond haar langzaam opkrabbelen en moeilijk lopend de straat oversteken. Opgelucht haalde hij adem. Het was niet Milou, zijn vrouwelijke collega die sinds een paar maanden op hetzelfde kantoor werkte, en waar hij mee had afgesproken.

Koen had net een frisse citroendrank met wat mint erin besteld toen de deur openging. Daar was ze. Nadat Milou hem een kus gegeven had, zei ze met een diepe zucht: ‘Wat een ellende. Het verkeer zat helemaal vast in de stad door al die wegen die momenteel zijn afgesloten vanwege wegwerkzaamheden. Hoe halen ze zoiets in hun hoofd?’

Ze dronken een drankje en even later zei een vriendelijke ober dat hun tafel vrij was. ‘Wat ruik je lekker, ’ zei Milou terwijl ze naar hun tafel liepen waarbij ze uitzicht hadden op de oude gracht. Op het moment dat Koen een opmerking wilde maken over haar mooie jurk zei Milou met een lach op haar gezicht: ‘Ik ken je haast niet weer. Naar de kapper geweest en helemaal een andere outfit.’

‘Vanmiddag in de stad gekocht, ’ zei hij en stak trots de duimen onder de kraag van zijn nieuwe colbert. De ober die het voorgerecht bracht, deed of hij niets hoorde. ‘Eet smakelijk, ’zei hij. De avond vloog voorbij.

Vanaf die avond brachten we veel van onze vrije tijd bij elkaar door. We waren gewoon stapelverliefd op elkaar. Het klikte gewoon tussen ons. We gingen een half jaar met elkaar om toen Koen vroeg of ik met hem wilde gaan samenwonen. Van de ene kant voelde ik daar wel voor, maar van de andere kant benauwde het me ook wel. Ik kwam uit een relatie die was stukgelopen omdat ik mijn vrijheid miste. Te weinig tijd had voor mezelf.  Wilde ik mijn eigen stek wel opgeven? Het was mijn huisbaas die mij het laatste zetje gaf door te zeggen dat een aangekondigde rigoureuze renovatie van mijn appartement binnenkort zou beginnen.

Een maand later woonden we samen. De eerste maanden genoot ik van ons samenzijn, maar de drang naar meer vrijheid kwam algauw weer bij me terug. ’s Nachts lag ik er wakker van. Waarom leek het me zo kort geleden tof om hier naar toe te gaan en wat was er van dat gevoel over?  Ineens besefte ik dat ik niet meer terug kon.

Het benauwde me. Elke avond bij Koen in bed liggen en s’ morgens naast hem wakker worden. Met Koen of onze realtie was niets mis maar het samenwonen verstikte me. Ik probeerde het gevoel te verdringen, sliep af en toe een nacht bij een vriendin maar in plaats dat het verstikkende gevoel afnam, nam het alleen maar toe.

Op een avond dat ik naast hem op de bank zat, begon ik opeens te huilen. ‘Schat, wat is er?’ vroeg hij en sloeg een arm om me heen. Stamelend vertelde ik dat ik mijn vrijheid miste, mijn eigen plek om me af en toe eens terug trekken. Hij schrok ervan. ‘ Ligt het aan mij. Claim ik je teveel; ben ik te druk?’

‘Nee, lieve schat. Je bent gezellig, laat me lachen, lief en zorgt goed voor me. Maar het gevoel dag en nacht, week in week uit bij elkaar op de lip te zitten, maakt me onrustig. Zelfs als we in aparte kamers zijn, mis ik het gevoel van vrijheid. Ik heb het idee of ik altijd aanspreekbaar moet zijn. Ik kom niet meer aan mijn rust toe. Ik wilde dat ik de energie had die jij hebt.’ Wat had ik me erop verheugd met de spontane, humorvolle Koen te gaan samenwonen toen ik nog op mezelf woonde. Van dat gevoel was weinig over.

Ik snakte ernaar om weer op mezelf te wonen. Nachten lagen we wakker en zochten naar een manier om met elkaar door te gaan. Alles hebben we eraan  gedaan om mij het gevoel van vrijheid weer terug te geven. De zolder opgeknapt zodat ik me kon terugtrekken; Koen die op avonden naar vrienden ging. We  gingen zelfs zo ver dat ik af en toe een nacht in een hotel sliep. Maar niets hielp.  Uiteindelijk besloot ik  dat het beter was dat ik weer op mezelf ging wonen.  Een latrelatie beginnen waarin ik gelukkiger zou zijn dan door bij elkaar te blijven wonen. Koen voelt zich er ongemakkelijk bij; heeft het gevoel dat hij gefaald heeft. Zelf heb ik dat gevoel helemaal niet en twijfel niet. We gaan latten of er komt een eind aan onze relatie. De drang naar een eigen plek is te groot.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Harry Boerkamp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 57
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Drang naar vrijheid"

Geschreven door Harry Boerkamp . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
03.10.20
Feedback:
Dat je de vertellende waarnemer na een paar alinea´s door een andere verteller (in de eerste persoon: ik) vervangt, lijkt me niet de gelukkigste optie.
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Harry Boerkamp 03.10.20
    Lieven, ik heb het verhaal op deze manier geschreven vanwege de sprong in de tijd na een een paar alinea's. Het etentje is in feite het begin,het tweede deel in feite vanaf het moment van samenwonen. Ik ben op de ik- vorm overgegaan (voor Milou) om haar gevoel zo goed mogelijk te kunnen beschrijven.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!