Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

Doos

Ook dat nog. Vanmorgen overslapen, snel een beschuit in mijn mond gepropt en moeten hollen om de bus te halen. Nu ik eindelijk neer zit, puffend en kreunend van de inspanning, zit een man, zo mager als een lat, mij aan te staren. Ik kijk naar buiten, probeer hem te negeren. We rijden langzaam, door een file die eeuwig lijkt te duren. Geweldig, we gaan geen meter vooruit en het lijkt erop dat dat nog even zo gaat blijven. Straks mis ik de vergadering nog. Ik begin te transpireren, ik voel de druppels langs mijn rug lopen.

Als het plekje naast me leeg komt, ziet de man zijn kans schoon naast me te komen zitten. Hier heb ik geen zin in. Geen plakker waar ik niet vanaf raak, op deze maandagmorgen, alstublieft niet. Mijn beschuit zit ondertussen in mijn keel, als de bus onverwacht een stevig bergje over moet.

“Bent u Chantal?” vraagt de man. Mijn hart houdt op met kloppen, ik kijk hem aan. Ik weet zeker dat ik hem nog nooit heb gezien. Mijn hersenen weigeren mee te werken. Ze flitsen als een draaischijf van het ene rampscenario naar het andere. Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat het gewoon een aardige man is en er niets gaat gebeuren, hoe erg het zweet ook gutst over mijn lijf. Op de één of andere manier schijnt hij me te kennen. Staat hij bij mijn minder bekende Facebook-contacten? Hebben we ooit samengewerkt? O nee, heb ik ooit met hem het bed gedeeld, maar was het zo slecht dat ik het misschien gewist heb? Help...

“Ja, ik ben Chantal”, zeg ik zo rustig mogelijk. “Ken ik u?” De man knikt, zegt niets en plant een doos op mijn schoot. Zit daar een pistool in? Het is te groot en te zwaar, lijkt het.

“Dit is voor u.” In een mum van tijd kijkt hij naar de weg, drukt op het belletje en staat recht om naar de deur te gaan. Hoe graag ik ook eerst wou dat hij wegging, nu heb ik plots honderd vragen.

“Wacht eens even…Wat is…?” roep ik, maar de man is al uitgestapt.

Daar zit ik dan. Met een vreemde doos, stevig dichtgeplakt, waar CHANTAL op staat geschreven in dikke stift. Verder niets. Ik voel me lomp verloren, nu hij weg is.

Ik probeer nonchalant en gemaakt ontspannen om me heen te kijken. Sommige medepassagiers hebben het hele gebeuren geïnteresseerd gevolgd en blijken nu te wachten op, ‘de ontknoping’, het moment dat ik de doos ga openen. Lekker niet hoor. Dat is privé. Misschien is het gewoon een misselijke grap.

Nu een gedeelte van de mensen zijn uitgestapt, is het eindelijk wat stiller. Ik ben me ervan bewust dat ik een zacht getik hoor. Maakt mijn horloge zoveel geluid? Gek, ik heb er nooit bij stilgestaan…

Het tikken in de doos is opgehouden. Het enige wat later overblijft, zijn de restanten van een uitgebrande bus, passagiers overal over de weg verspreid en de doos…netjes uitgebrand. De bengelende hangmat aan een eenzame boom, ruist mee met de wind.


Het is plots akelig stil, voor een maandagmorgen.  

Dit artikel delen?
Auteur: ©Marie 76
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 437
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Doos"

Geschreven door Marie 76 . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!