Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 559
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

vrijheid

| Ingrid Bruggink

Op het moment dat ik mijn ogen probeer te openen weet ik het al. Mijn leven is over. Niets waarvan ik nog zou dromen, zou ik waar kunnen maken. Niets van wat ik ooit had gedaan zou ik nu nog kunnen. Lopen, fietsen, boodschappen doen en oh God, communiceren, knuffelen, vrijen, praten. Niets. Ik weet het. Ik hoor het. Ik hoor het aan de verslagenheid van de mensen om mijn bed. De machteloosheid straalt van hun geluiden af. Het verdriet in hun stemmen. De frustratie, de boosheid, de angst. Ik kan ze niet helpen. Zij kunnen mij niet helpen.

Ik luister naar ze zoals ik daar lig. Mijn hoofd kan ik niet bewegen. Niets kan ik bewegen. Ik kan alleen maar luisteren. Ik wil tegen ze praten, maar kan mijn mond niet bewegen. Ik voel geen pijn, nergens. Een geheugenflits schiet door me heen. Ambulance, ziekenhuis, brandweermannen, auto, spookrijder, uitwijken, vrachtwagen. Ik zie de beelden voor me.

De auto voor me op de snelweg ging recht op een spookrijder af. Ik werd daardoor naar rechts gedrukt. Ik remde uit alle macht maar werd door de auto achter me tussen de voor en achterwielen van een vrachtwagen gedrukt. Ik voelde de klap. Ik zag de achterbanden op me af komen. Daarna zwart. Weet nog dat ik zo nu en dan bij kennis ben geweest. Heb voor een deel meegekregen hoe ze me uit het wrak hebben gesneden. Hoe ze mijn beide benen al in de auto moesten amputeren om mij eruit te halen. Oh God, nee! Niet dit. Zo kan ik niet leven.

Nu pas besef ik wat voor een vrijheid ik altijd heb gehad. Hoezeer ik deze vrijheid nodig had.

Neee! Ik wil het uitschreeuwen, maar ik kan niets. Wanhopig luister ik naar de mensen om me heen. Help me dan. Help me dan toch!

Ik sluit me af van de stemmen. Misschien was het een nachtmerrie en zou ik straks wakker worden in mijn eigen bed.

Ik zak weer weg de vergetelheid in. Beter. Veel beter. Alles beter als wakker zijn. Ik laat me wegzakken.

Geluiden om me heen maken me wakker. Stemmen. Twee. Ik hoor mijn man tegen een vreemde praten. Het gaat over mij.

Ze voeren een discussie over mijn euthanasieverklaring. De tweede persoon is de arts. Hij wil wachten. Het was pas vier weken. Er is nog een kans. Een kans dat er iets zou gaan functioneren. Ze is niet hersendood.

Mijn man: Een kans op wat? Leven als een kasplantje? Jullie zeiden drie weken geleden al dat ze nooit meer een spier in haar lichaam zou kunnen gebruiken. Niet zelfstandig ademen. Niet zelfstandig eten. Zelfs slikken kan ze niet. Blind, verlamd van haar geamputeerde benen tot haar nek. Slokdarm verbrijzeld. Luchtpijp is van kunststof die aan machines vastzit die lucht in haar pompt om zo haar hart op gang te houden.

Waarom? Waarom wil u haar dit aandoen. Ze is duidelijk in wat ze wil. Laat haar niet lijden dokter! Laat haar niet lijden. Haar verklaring is geldig!

Ik wil haar niet kwijt weet u. Ik hou van haar. Maar dit is mijn vrouw niet meer. Mijn vrouw zit opgesloten in haar hersens en u bent haar cipier. Laat haar gaan. Geef haar haar vrijheid terug.
Dit “doodsvonnis” zoals u deze euthanasieverklaring noemt is de weg naar vrijheid voor haar.

U heeft toestemming van mijn vrouw.

U heeft toestemming van mij.

Van wie wilt u nog meer toestemming? God? Geloof me Zo’n beul zou hij zelfs niet zijn anders kun je hem beter de Duivel noemen.

Een mens in een levende hel opgesloten laten zitten.

Ik geef u een uur om de beslissing te nemen. Die tijd wil ik graag alleen doorbrengen met mijn vrouw.

Een uur, hoort u me?

En nu, deze kamer uit, opzouten, laat me alleen. Laat me alleen afscheid nemen van mijn vrouw, mijn maatje, mijn minnares en van de moeder van mijn kinderen.

Ik voel.

Ik voel een traan uit mijn ooghoeken komen. Hij rolt over mijn wang. Een zachte kus, op die traan.

Ik hou van hem. Hij wist precies wat ik wil. De traan was er een van opluchting. Hij zou ervoor zorgen dat ik mijn vrijheid terugkreeg.

De traan was er ook een van verdriet, niet voor mij.

Voor mijn man, mijn kinderen, voor al die me dierbaar waren.

Mijn man. Hij fluistert in mijn oor. Alle lieve woorden. Alles wat er gezegd moet worden. Alles. Zijn lippen op mijn wang. Het was goed.

Het komt goed.

Alles komt goed.


Note: Ik schrijf mijn verhalen aan de hand van twee woorden opgegeven door een vriend. De twee woorden waren in dit verhaal: Vrijheid- Doodsvonnis

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 81

(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Over mij

Geschreven door Karin Driegen. Geplaatst in Blog.
Karin Driegen Kunst, in welke vorm dan ook, is de rode draad in mijn leven, maar literatuur stijgt daar voor mij bovenuit. Schrijven is mijn passie; op mijn zesde begon ik...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Even iets anders in deze onzekere tijd.

23, mrt, 2020 Harry Boerkamp

 Een leugentje om bestwil.

15, mei, 2020 Jan Boxem

Een sprankje hoop

07, mei, 2020 Esther Goesinne
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!