SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Klik voor meer schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

De zwarte diamant

Publicatie: 15.08.2021 | wilfred van Breda
 
De wraak van de diamant
 
Klaas kon zijn ogen niet geloven wat hij vond in een nis onder de houten vloer.. Zijn vingers sloten er zich gelijk omheen.
Zijn hart bonsde als een razende. Dit was niet te geloven. Gejaagd keek hij om zich heen om er zeker van te zijn dat verder niemand het had gezien. Zijn keel was kurkdroog toen hij zijn hand voorzichtig opende. De schittering weerkaatste in zijn brillenglazen, Van beneden klonken de stemmen van zijn mannen en buiten toeterde een auto. Langzaam kwam hij overeind en sloot een ogenblik zijn ogen. Dit kon een ommekeer betekenen in zijn leven. De steen klopte in zijn hand. Klaas was geen diamantair en hij had geen enkele ervaring met sieraden , maar zelfs hij kon zien dat deze edelsteen duizenden euro's waard was. Misschien wel een miljoen. Van beneden kwamen zware voetstappen naar boven. Bliksemsnel stopte Klaas het kostbare kleinood in zijn zak en draaide zich om. Net op tijd want Jan stak zijn hoofd om de hoek. 'Klaas, wil je even komen kijken beneden.'
De man keek hem onderzoekend aan.'Is alles goed met je. Je ziet eruit alsof je een spook hebt gezien.'
Klaas nam zijn bril af en wreef over zijn ogen.'Ik..eh ..stond net even naar buiten te kijken, en dacht dat ik een oude bekende zag.'
Jan haalde zijn schouders op.' Je moet even komen kijken naar de vloer beneden. Een paar vloerdelen zijn beschadigt.'
'Ik loop even mee.'
Met zijn vingers om de steen geklemd liep Klaas achter hem aan. Maar zijn gedachten waren bij de diamant en hoe zijn leven er uit zou gaan zien.
Klaas kwam thuis en rook erwtensoep . Hij fronste zijn voorhoofd en een gevoel van frustratie zocht een weg naar buiten. Alweer erwtensoep. Hij verdiende beter dan elke keer soep. Judith kwam hem tegemoet.'Je bent vroeg vandaag, De soep staat net op.'
Klaas hing zijn jas op en liep de kamer in. 'Alweer soep. Kan je niet eens een keer iets anders maken?'
Hij keek zijn vrouw aan alsof ze had geboft met hem en dankbaar moest zijn voor alles wat hij iedere dag weer voor haar deed. Klaas realiseerde zich dat hij de opbrengst van de verkoop moest delen met haar. Bij die gedachte ontstak hij in woede. Hij had hem gevonden en hij had er als enige recht op. Het was zaak om de steen zo lang ergens te verstoppen waar ze hem niet kon vinden.
'Wat heb jij vandaag.'
Er klonk ergernis door in de stem van Judith. Ze liep de keuken in, haalde de deksel van de pan en roerde door de soep. 'Lekker dik, zoals je hem graag hebt. De rookworst met het mes ligt ernaast. Kan je voor jezelf een stuk afsnijden.'
'Ja,ja ,'
Klaas stond voor het raam met in zijn hand een niet aangestoken sigaret. Wie kon hij vertrouwen? En van wie was die diamant eigenlijk, hij had hem gevonden in het huis. Betekende dat dan ook dat hij met hangende pootjes naar die rijke stinkerd moest lopen van wie het huis was en zeggen: 'He, ik heb je diamant gevonden, hoor. Alstublieft.'
Dat nooit. Eindelijk in zijn leven had Klaas van Beek een keer geluk en dat liet hij zich niet afnemen. Door niemand. Het leek alsof de steen in zijn zak een eigen leven ging leiden. Hij liet de diamant door zijn vingers glijden en voelde de gladheid, de belofte voor een beter leven.
' Wat ben je aan het doen,' vroeg Judith achterdochtig. 'Je zit te friemelen in je broekzak als een puber.'
Klaas wist waar ze op doelde en met een rood hoofd trok hij zijn hand uit zijn zak.
'Ik was in gedachten. Is de soep klaar?'
Judith zette de soepkommen op tafel. 'Sinds je thuis bent uit je werk, heb je bijna niets gezegd. Zelfs geen kusje. Het lijkt wel alsof je ergens anders bent met je gedachten.'
Ze liep naar de keuken en kwam terug met de pan soep. 'Moet je kijken naar je sigaret. Je hebt hem niet eens aangestoken.'
Ze lachte schamper.' Meneer de klussenier.'
Judith zette de pan zo hard neer op tafel dat de soep over de rand heen spatte. Klaas probeerde zich rustig te houden. Gedachten maalden door zijn hoofd en streden om voorrang. Misschien moest hij een heler zoeken, maar waar vond je zo iemand. Of een bezoekje brengen aan een diamantair; maar dan moest hij verklaren hoe hij aan die diamant kwam. En Judith.. wat had ze nu gedaan om mee te kunnen delen in zijn rijkdom. Niets...alleen maar zeiken en zeuren. Ze praatte tegen hem, maar het drong niet door tot Klaas. Hij keek peinzend voor zich uit en de lepel met soep bleef halverwege zijn mond hangen.
In gedachten zag hij zichzelf liggen op een strand aan de Copacabana met een drankje en een knappe jonge meid. Opeens zag hij dat Judith ging staan en haar soep over de tafel gooide.
'Luister naar me als ik tegen je praat,' schreeuwde ze met een rood hoofd van woede.
Klaas bleef heel rustig. Vanaf het moment dat hij de diamant had gevonden wist hij wat hem te doen stond.
Hij stond ook op en zijn hand greep het mes. Judith deinsde achteruit toen ze het in zijn hand zag en tot zijn grimmige voldoening zag hij de angst en het ongeloof in haar ogen. Verrassend snel voor een grote man als Klaas was hij bij zijn vrouw en sneed met het scherpe mes in één haal haar keel open. Ze wilde gillen maar het bloed borrelde op in haar keel en spoot als een fontein door de kamer heen. De adrenaline raasde door hem heen toen hij het mes keer op keer liet neerkomen in haar lichaam. Bloed spatte op zijn brillenglazen en op zijn kleding. De tijd leek stil te staan tot Klaas eindelijk tot zichzelf kwam en haar lichaam in een grote plas bloed op de grond zag liggen. Opeens kreeg hij de behoefte om haar lichaam te bedekken om maar niet te hoeven zien wat hij had gedaan. Haar ogen staarden hem aan zonder iets te zien. Hij zakte op één knie en keek haar verbijsterd aan. Een kreet van smart weerkaatste tegen de muren. Hij nam haar gezicht in zijn handen en drukte er een kus op. Het was de schuld van de diamant, hij wist het zeker. Huilend nam hij haar gehavende lichaam in zijn armen en wiegde haar heen en weer. Waarom was ze ook boos op hem geworden, Zo bleef hij een tijd met haar in zijn armen tot hij zich realiseerde dat hij hier niet kon blijven. De diamant brandde in zijn zak. Klaas stond op als een gebroken man. Hij pakte een grote reistas , liep naar de slaapkamer en zocht de spullen die hij dacht nodig te hebben op zijn vlucht. Als in een droom trok hij daarna zijn besmeurde kleren uit en gooide ze in de wasmand. Hij ging onder de douche en bleef een kwartier onder het hete water staan. Ondertussen dacht hij koortsachtig na wat hij nu moest doen. De politie zou hem op het spoor komen. Daarom moest hij nu eerst de diamant verkopen en daarna vluchtten. In het buitenland kon hij als een vorst leven en deze ellende achter zich laten.
Toen hij onder de douche vandaan kwam had hij alles op een rijtje gezet. In de slaapkamer trok hij schone kleren aan, kamde zijn haren en zette zijn bril op.
Vervolgens liep hij naar Judith, bukte zich en drukte een kus op haar voorhoofd. 'Rust zacht, lieverd van me.'
Daarna draaide hij zich om en zonder nog op of om te kijken liep hij naar buiten en trok de deur achter zich dicht. Hij wist dat hij hier nooit meer terug zou komen.

Lang geleden had hij eens gelezen dat Antwerpen de diamant hoofdstad van Europa was. Het was midden in de nacht geweest toen hij wegreed en later op de snelweg zijn telefoon door het open raampje naar buiten had gegooid. De diamant was nu weer koel en voelde geruststellend aan in zijn zak.
De zon kwam in het oosten op toen hij Belgie binnenreed en stopte bij een truckers café om iets te eten en te drinken. Zijn maag verkrampte toen hij dacht aan Judith, zoals haar zwaar gehavende lichaam daar had gelegen. Klaas schoof zijn eten onaangeroerd weg en betaalde de rekening. Het begon te regenen toen hij wegreed , dikke druppels die hem deden denken aan het bloed van Judith. Hij wachtte zolang mogelijk met het aanzetten van de ruitenwissers. Zeven uur nadat hij was vertrokken stopte hij bij een kleine zaak aan het eind van een boulevard. Hij haalde diep adem en omklemde de diamant. Nu moest het gaan gebeuren. Hier in Antwerpen had hij anonimiteit en hoefde hij niet bang te wezen iemand tegen te komen die hij kende.
Hij stapte uit, sloot de auto af en liep naar het grote raam. Hij drukte zijn gezicht tegen het raam en zag een oudere man achter een toonbank staan. Klaas haalde diep adem en vocht tegen de golf van misselijkheid die hem dreigde te overvallen.
Een onzichtbaar belletje rinkelde toen hij binnenkwam. De ruimte was spaarzaam verlicht. Een paar lampjes aan het plafond, een paar spotjes in een vitrine met daarin wat sieraden.
De oude man keek op en glimlachte. 'Helemaal uit Holland.'
Klaas trok een grimas en deed een paar stappen naar de balie. De man droeg een bruine stofjas en had zijn spaarzame haren over zijn kale schedel heen gekamd. Achter de bril met een rand loos montuur tuurden kleine, sluwe ogen naar Klaas.
'Wat kan ik voor u doen?'
Hij verstrengelde zijn vingers met nicotine vlekken afwachtend in elkaar.
Klaas schraapte zijn keel. Hij probeerde zijn toon luchtig te houden, maar voelde zich bang en uitgeput. 'Ik heb iets wat ik u wil verkopen.'
De oude man stak zijn hoofd als een reptiel naar voren en keek hem met samen geknepen ogen aan.
'Heeft u het bij u?'
Klaas knikte, deed een greep in zijn zak en legde voorzichtig de diamant voor de man neer. Hij wierp hem een blik die toe het hield tussen angst en verbazing. Voorzichtig nam hij de steen in zijn hand, diepte een loep op uit zijn zak en zette die aan zijn oog.
Zachtjes fluitend liet hij zijn adem ontsnappen. 'Weet u wel wat u hier hebt?'
De man draaide de steen om en om en leek zich er met moeite van los te kunnen rukken.
'Kunt u mij zeggen hoe u hieraan komt?'
Klaas zijn keel voelde kurkdroog aan en zijn hoofd bonsde verschrikkelijk.
'Ik..ik heb hem gevonden.'
Een meewarige glimlach gleed over het verweerde gezicht van de man
'Dit, mijnheer..'
Hij zweeg even om zijn woorden meer gewicht mee te geven.'..is de zwarte diamant.'
Klaas hoopte dat hij nonchalant genoeg klonk.' Dat weet ik.'
De man keek hem afkeurend aan en maakte een misprijzend geluid.' U weet niets van deze diamant.'
Hij zwaaide met een vinger in de lucht.' Deze diamant heeft een twijfelachtige reputatie. Hij zaait dood en verderf en drijft mensen tot krankzinnigheid. Ik wil dat u weggaat en dit. .dit ding...meeneemt..'
Heel even was er teleurstelling en woede op Klaas zijn gezicht te lezen.' Dat meent u niet. Ik ben helemaal hierheen gereden, om...'
'Komt u maar even mee naar achteren,' zei de man opeens. Zonder op antwoord te wachten draaide hij zich om en verdween achter een gordijn.
Klaas aarzelde een ogenblik, pakte dan de diamant en volgde de man.
Hij kwam terecht in een klein keukentje waar de oude man twee kopjes koffie inschonk. 'Melk en suiker?'
'Melk graag.'
De man neeg zijn hoofd alsof dat volkomen logisch was en schoof de koffie naar hem toe met twee kuipjes melk.
De diamantair stak een sigaret op , inhaleerde diep en wees naar hem met het gloeiende uiteinde. 'Als ik deze diamant van u zou kopen, neem ik een groot risico.
Zowel zakelijk als persoonlijk.'
Hij vouwde zijn armen over elkaar en staarde naar een punt op zijn plafond. 'Iedereen die met deze diamant in aanraking komt overkomt iets verschrikkelijks. Hetzij met zichzelf of iemand die hem na staat.'
Hij staarde Klaas een ogenblik strak aan.'Ik zie het aan uw ogen. U heeft ook de gevolgen ondervonden.'
Klaas dacht aan het ontzielde lichaam van Judith en slikte de brok in zijn keel weg.
De oude man drukte zijn sigaret uit in een asbak en nam de diamant op. Hij stond op en liep peinzend met trage, weloverwogen stappen door de kleine keuken .'Ik zie dat de steen op uw gemoed werkt. Ondanks het risico dat ik loop, wil ik u toch tegemoet komen. Tweehonderdvijftig duizend voor de steen.'
Klaas zijn hart bonsde en hij voelde dat de frustratie zijn kaken samen trok maar hij had geen keus. Dit was al vanaf het begin een vergissing. Hij had de diamant in de vloer moeten laten zitten. Hij slikte zijn machteloze woede weg en knikte. De man grijnsde als een wolf en stak Klaas zijn hand toe.

Klaas genoot van het warme zand aan het strand van Tunesië dat tussen zijn tenen kriebelde. Hij had voor weinig geld een leuk appartement op de kop getikt vlakbij het strand. Ook had hij zijn haar laten groeien en gekleurde contact lenzen genomen. Judith was voor hem alleen nog een vage onaangename herinnering. Hij keek tevreden met zijn leven om zich heen naar de dagjesmensen die zich vermaakten op het strand. In de verte kwam een man aanlopen met kranten, parasols en strandballen. In een opwelling kocht hij een Nederlandse krant en sloeg hem open. Zijn blik werd naar een bericht getrokken rechts onderin met een foto erbij.
“Waardevolle diamant geveild voor recordbedrag van vier miljoen.”
Hij keek nog een keer alsof hij het niet kon geloven. Toen schoot hij overeind uit zijn strandstoel en voelde het bloed door zijn lichaam razen. Potverdomme.. hij dwong zichzelf verder te lezen. Zijn ogen puilden uit zijn hoofd van woede toen hij zag wat er voor betaald was.
Klaas verfrommelde de krant en schreeuwde van woede. 'Liegende gore klootzak.'
Opeens voelde hij een stekende bonzende pijn in zijn hoofd.
Met twee handen greep Klaas ernaar en snakte naar adem. Die pijn was niet voor te stellen. Hij zakte in elkaar op het warme zand en zag het gezicht van Judith voor hem opdoemen. Was dat een hallucinatie? De druk in zijn hoofd werd ondraaglijk en opeens voelde hij iets knappen. Bloed spoot uit zijn neus en uit zijn oor en kleurde het warme zand rood. Mensen sprongen gillend opzij en kinderen renden huilend weg. Een jonge vrouw met lang zwart haar hurkte bij hem neer , keek hem in zijn ogen en lachte gemeen. 'Jij hebt tas niet nodig waar jij heen gaat,' fluisterde ze in gebrekkig Engels.
Ze greep de tas en wierp hem een kushandje toe
Met een laatste inspanning van zijn krachten strekte hij zijn arm uit naar de tas.'Gore rotdief,,,mijn geld,'
Hij voelde zijn blaas zich legen en verbaasd viel hij met zijn gezicht voorover in het zand.
 
EINDE
 
 
 
 

WAARDERING

HITS:

297

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Iedere bezoeker (lid zijn is niet noodzakelijk) kan een waardering geven voor dit artikel! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs.
Naar boven

Ook meedoen aan een schrijfactiviteit? Meedoen is gratis. We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door eerst in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.