• Kort verhaal
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Kort verhaal

    971 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Blog

    253 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    432 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    522 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    278 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1145 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    412 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    35 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    26 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1046 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    971 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    123 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    37 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    13 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    5 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    86 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

De zee
Van jongs af aan heb ik iets met de zee. Als kind was ik vooral bang voor water. Er is een foto van mij, waarop ik, drie jaar oud, in een blauw badpakje, emmertje in de hand, aan zee sta. Het andere handje is gestrekt naar voren, in een ‘gooi’beweging. Het mag raar klinken, maar ik herinner me dat nog, hoe ik daar stond en de zee weg wilde maken. Eindeloos stond ik daar en gooide handjes zand in het water. Als ik dat maar lang genoeg zou doen, zou de zee uiteindelijk dicht gaan, zo redeneerde ik. Ik vond het eng, dat water en wilde er ook niet in. Mijn vader nam me weleens mee de zee in. Handen onder mijn oksels en huppakee, mee met papa. In het begin dacht ik nog dat dat weliswaar spannend, maar ook leuk was. Al gauw kwam ik erachter dat er altijd wel een moment kwam dat papa me los liet. Dan kwam er een hoge golf over me heen en verdween ik in niemandsland. Volledig gedesoriënteerd zag ik alleen maar water om me heen. Terwijl ik in paniek met mijn handen om me heen sloeg, voelde ik hoe ik beetgepakt werd en kwam ik, naar adem happend, hoestend en proestend weer boven. Ik geloof niet dat het mijn angst voor water minder maakte, terwijl dat toch, neem ik aan, de bedoeling was van mijn vader.
Mijn vader kon niet zo goed tegen ‘angst’. Liever wilde hij dat ik stoer was, voor alles ‘in’, iemand die de grenzen opzocht. Dus dat bangige gedoe bij het water irriteerde hem, zoals ook mijn dromerigheid hem irriteerde. Erg consequent was hij overigens niet. Op het moment dat hij last had van mijn doortastendheid, mijn onverschrokkenheid, ik over zijn grenzen heenging, werd hij woest. Ik zag zijn ogen veranderen en voor ik het wist bulderde zijn stem door de ruimte. Dan schrok ik geweldig, kroop in mijn schulp, hield me stil en gedroeg me weer naar de regels zoals ik die van mijn ouders geleerd had.
Meermalen verbrandden mijn zus en ik aan het strand. Ook in die tijd bestonden al zonnebrandmiddelen, maar mijn vader vond dat ‘geldklopperij’. Hij legde uit dat mensen nou eenmaal geld willen verdienen, en dat ons, de consument, wijs werd gemaakt dat we dat nodig hadden. ‘Onzin’, placht hij te zeggen. ‘Buiten zijn is gezond en verbranden hoort erbij.’ Dus speelden we een hele dag of middag aan het strand, en bleken we ’s avonds knalrood te zijn, meestal vooral op de rug. Mijn moeder kwam dan met de bekende rode fles Tschamba-fii, waarop een geheimzinnige man met een hoed stond afgebeeld. Het goedje kleefde, maar werkte verzachtend, zei ze. Vaak kon ik moeilijk in slaap komen, zoveel pijn deed het. Na een aantal dagen begon het vervellen. Vele jaren later heeft mijn vader zichzelf vervloekt, gok ik, toen bleek dat hij verdachte plekjes op zijn huid had. Toen hij de uitslag ‘huidkanker’ kreeg en hij er spaarzaam over repte naar ons toe, keek hij bang en in zichzelf gekeerd, zijn blik gericht op een verte. Waar dacht hij aan? Aan wat dit nu voor zichzelf betekende of ook aan de uren vol rood en pijn waar hij ons aan had blootgesteld?
Ik kan me herinneren dat ik ondanks dit verbranden de zee en het strand een fijne plek vond om te zijn. Om er te spelen, te liggen op je handdoek en de zee in te gaan. Ik had inmiddels zwemlessen gehad en vond het water niet meer zo eng. Een durfal was ik nog niet, de waarschuwingen voor draaikolken indachtig, maar steeds vaker stortte ik me in de golven. Ik lette goed op tot hoever de mensen om me heen de zee in gingen, en waande me veilig. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit dorst had, terwijl wij als gezin nooit iets als water bij ons hadden. Mijn moeder diepte nog weleens een boterham uit een tas, de bekende boterham met zand en dat was het. We kochten niets in de strandtent, bij hoge uitzondering kregen we, als we het strand verlieten, een ijsje of een zure bom. Mijn ouders hadden de schaarste van de oorlog meegemaakt en verwennen was een doodzonde. Hierin ging mijn moeder overigens verder dan mijn vader. Als iemand een portemonnee trok om te trakteren, was het meestal mijn vader. Of dat door gulheid kwam, of door zijn bourgondische inslag, die hij toch ook vooral voor zichzelf wel had, of wellicht door het feit dat mijn moeder afgepast huishoudgeld kreeg … het zal een mengeling van dit alles geweest zijn.
De puberteit brak aan. Ik ging graag naar het strand, nu voornamelijk om bruin te worden. Dat bruin worden ging op de manier die ik kende: niet insmeren, of, afgekeken van anderen, met olie en dan uren bakken. Knalrood werd ik soms, maar dan was ik in ieder geval lekker gekleurd. Als kind was ik heel vaak ziek geweest en had niet alleen altijd moeten horen dat ik zo dun was, maar ook dat ik ‘zo wit’ zag. Daar was ik helemaal klaar mee. Bruin zijn was in en ik wilde meetellen! Dat laatste was voor mij al moeilijk genoeg: vanaf de kleuterschool was mijn positie op school weliswaar niet zo pijnlijk als die van mijn zus, ik werd getolereerd, maar daar was alles mee gezegd. Toch vond ik het op het strand ook gewoon spannend en leuk, al die jongeren bij Kijkduin, sommigen met radio, in groepen bij elkaar. Het was een drukte van jewelste. Je lag hutjemutje, er klonk muziek en iedereen observeerde elkaar.
Ik lag nooit in een groep. Meestal lag ik met mijn zus of die ene vriendin samen en verlangend vroeg ik me stiekem af hoe het zou voelen om bij een groep te horen. De groepen gedroegen zich alsof het leven één feest was, ze waren luidruchtig, namen letterlijk en figuurlijk veel plek in en ik voelde me geconfronteerd met mijn niet populaire status. Wel veranderde er iets toen ik een jaar of zestien was: zoals dat gaat op die leeftijd, kwamen er ook ineens jongens op mij af. Het gebeurde nogal eens dat er zomaar een paar bij me kwamen zitten. Niet gewend aan enige vorm van aandacht, wist ik me hier geen raad mee. Ik was verlegen, het leidde tot niets en het veranderde dan ook niets aan mijn status: niet op school en niet op het strand. Als het me te heet onder de voeten werd, nam ik een duik in zee. Ik voelde me vrij in de golven. De zee hoefde voor mij allang niet meer dicht.
Hoe anders werd mijn behoefte toen ik ouder werd. Mijn ouders hadden een tweede huis in Zeeland, niet al te ver van zee. Daar was een natuurstrand als een groot, wit zandlaken. Natuurmonumenten zwaaide daar de scepter. Om het strand te bereiken, moest je eerst een lang duinpad aflopen, heuvel op, heuvel af. Als kind had ik dat verschrikkelijk gevonden, zelf sjouwend met mijn emmer en schep, mijn vader voorop. ‘Wanneer zijn we er nou?’, begon het de eerste keer, maar daar had mijn vader geen geduld voor. ‘Hup, doorlopen!’ Het duurde voor mijn gevoel eindeloos. Maar áls je dan bij zee was, dan zag je ook wat! Een grote, eindeloos witte zandvlakte van een kilometer breed, zoals mijn vader vertelde, en daarna die mooie, ritmische zee. Er waren bijna geen mensen, geen hippe strandtenten. Het was zo anders dan het strand bij Den Haag, maar zoals dat bij kinderen gaat, neem je het, na de eerste verbazing, zoals het is.
Toen ik ouder werd, ging ik juist dit strand zo waarderen. Mijn ouders waren inmiddels definitief verhuisd naar hun tweede huis, dus als ik ze wilde bezoeken, moest ik naar Zeeland toe. De stilte van het strand was allengs minder stil geworden, de toeristen hadden het ontdekt. Toch gingen, gelukkig, de meeste toeristen naar het strand met de korte overgang. Het bleef een relatief rustig strand.
Mijn vader overleed, ik kreeg kinderen en toen ze klein waren gingen mijn man en ik weleens rond etenstijd met ze naar dat strand. Broodjes en fruit mee, een flesje water, daar spelen en eten met elkaar. Het was heerlijk, ik kwam daar volledig tot rust. Het strand was bijna leeg, de kinderen speelden. Ik hoorde hun stemmetjes ijl door de lucht, het geschreeuw van de meeuwen, het gebeuk van de golven. Een beetje weemoedig dacht ik dan ook aan vroeger. Ik realiseerde me dat het toch vooral mijn vader geweest was, die me de liefde voor de zee had bijgebracht. Voorgoed associeerde ik duinen, strand en zee, het natuurschoon daarvan met mijn vader. Hij was er in mijn gedachten altijd bij.
Mijn kinderen werden pubers. Als we naar Zeeland gingen, lukte het bijna niet meer om naar het strand te gaan. Mijn moeder was ziek geworden, behoefde steeds meer zorg en als ik daar kwam, schoot ik in mijn rol van mantelzorger. Mijn ingewikkelde broer woonde bij haar in. Mijn zus en ik deden de boodschappen, maakten schoon, kookten, en waren zoveel mogelijk bezig met mama. Als er een moment was, werkten we keihard in de tuin, die toch langzaam maar zeker dichtslibde. Het werd daar steeds meer een dweilen met de kraan open. Het water dat ik zag, was geen zout zeewater meer, maar water met schoonmaakazijn in de emmer, gevuld om het huis te poetsen en te boenen, ongelukjes op te ruimen. Het was een verdrietige tijd en ik realiseerde me dat de plek, hoewel nog aanwezig, voorgoed veranderd was. De mooie herinneringen gingen schrijnen, de dagelijkse werkelijkheid putte mijn zus en mij uit en zorgde ervoor dat we elkaar als zussen kwijtraakten.
We zijn nu weer jaren verder. Ik kom nog steeds in Zeeland, weer voor taken, niet voor ontspanning. Het strand heb ik al jaren niet meer gezien. Nog één keer wil ik naar dat fijne, brede, mooie natuurstrand. Hunker ik naar die wandeltocht door de duinen. Ik zit daar, op een duintop, in de stilte, hoor de meeuwen en de zee. Voel de wind langs mijn wangen. Zie het oneindige mooie witte strand. Het lijkt op vroeger, maar het is het niet. Mijn ouders zijn dood, met mijn broer gaat het niet goed. De keren dat ik nu in Zeeland kom, gaat mijn zorg vooral uit naar hem. Mijn kinderen zijn uitgevlogen en gaan niet meer mee. Ik kijk over de zee, voel de stilte. Het laatste dat ik wil, is dat de zee dicht zou gaan. Ik wil de zee in me opnemen, omarmen. Diep adem ik in en ruik de zilte lucht. De schoonheid beroert mijn hart, maar ik voel het gemis van alles wat niet meer is. Ik voel dat ik op ben en wat er allemaal verloren is gegaan. Bovenal voel ik hoe ik mezelf ben kwijtgeraakt. Voor het eerst in jaren laat ik mijn tranen de vrije loop en proef het zout van de zee.
 
Feedback voor schrijfactiviteiten

Waardering(-en) voor: "De zee"

© Elka Le Mair
08.11.20
Feedback:
Je hebt me helemaal laten meeslepen in dit inkijkje in het leven van een ander, op sommige punten herkenbaar, op andere punten niet maar wel steeds invoelbaar. Goed geschreven!
  • Waardering
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
08.11.20
Feedback:
Ik heb je verhaal met veel plezier gelezen, Elka.
Net of ik even een kijkje mocht nemen in het dagboek van iemand anders.
Mooi geschreven.
  • Waardering
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
08.11.20
Feedback:
Een schitterend verhaal Elka! Het zou misschien wel een beetje korter kunnen en het zou wat beter leesbaar zijn als je tussen de alineas een witregel zou houden of de alineas zou laten inspringen.
  • Waardering
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
07.11.20
Feedback:
Ik vind dit een mooi verhaal, met enkele schitterende details (eerst de zee willen dichtgooien, later niet meer; niet smeren en later huidkanker; zout water niet proeven, later wel).
Wel vraag ik me af of het niet nog sterker kan door juist op deze details te focussen in vroeger en later, misschien zelfs door zaken weg te laten die weinig of niets te maken hebben met de beleving van de zee: het groepsgebeuren bijvoorbeeld, puberteit, en positie op school. Zo wordt het verhaal compacter, nu staat er wel heel veel in.
En is het een idee om niet vader maar moeder huidkanker te geven? Dan krijgt pa een schuldgevoel, en misschien zelfs een andere band met de zee. Ook heeft hoofdpersoon zo langer te maken met vader, die haar ondanks zijn karakter de liefde voor de zee bijbracht. Liefde van hoofdpersoon voor zee groeit, liefde van vader voor zee krimpt... mooi contrast toch?
Absoluut een mooi verhaal, maar kan denk ik nog mooier!

Schitterende vondst: de ingewikkelde broer. Origineel, roept vragen op, geeft tegelijk voldoende antwoorden, en is dus niet verwarrend.
  • Waardering
    5.0/5
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
  • Elka Le Mair 08.11.20
    Dank je wel voor je feedback! Je brengt interessante dingen naar voren, waar ik zeker over na ga denken!
    • Vincent van Gils 09.11.20
      Oh leuk, ELka. Mocht je een nieuwe versie maken, dan mag je me tippen, ik ben zeer benieuwd!
06.11.20
Feedback:
Mooi ontroerend verhaal.
  • Waardering
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: