Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Korte verhalen

    Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is een compleet verhaal.

  • Ook meedoen?

    Wil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Geen feuilleton! Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis). Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Beoordelen?

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Kort verhaal

Jouw verhaal hier toevoegen?

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

De vreemdeling in de kiosk

Het was een zonnig herfstdag en Vince en ik wandelde voor de zoveelste keer door het park. Ondertussen was het niets meer dan een routine geworden. Na school gingen we samen naar huis. Waarbij we hand in hand over onze dag vertelden. Eerst was het nog romantisch. Nu, was het niet meer dan een gewoonte, iets zonder betekenis. Maar het was genoeg om onze relatie levende te houden, en ik was er blij mee. Want hoewel het voor mij niets meer betekende, deed het dat voor Vince nog wel. Ik vond het misschien niet meer zo romantisch, toch had ik iemand waar ik altijd bij terecht kon en uren mee kon praten en dat is wat iedereen wilt, een partner die ook nog eens je beste vriend is. Dat is dus ook wat ik wilde.

Het park was zoals gewoonlijk zo goed als leeg en hoewel ik kan genieten van de stilte, vond ik die tussen Vince en mij meestal nogal ongemakkelijk. Dus begon ik maar voor de zoveelste keer op weg naar huis een praatje over het weer. Toen Vince bij de splitsing de andere kant op moest, gaven we elkaar zoals elke keer een snelle kus en splitsten we op. Nog geen 5 minuten later begon het hevig te regenen en ging ik schuilen in de kiosk, dat deed ik wel vaker, meestal was ik alleen maar nu was er nog iemand en omdat we beide niets te doen hadden begonnen we te praten. “De naam is Robin” zei de vreemdeling met een vriendelijke lach. We begonnen met praten en hoewel we elkaar nog maar 5 minuten kenden leek het alsof we al jaren bevriend waren.

Toen het stopte met regenen gingen we samen nog een eindje wandelen. Ik was zo verdiept in ons gesprek dat ik niet eens merkte dat ik een grote omweg maakte. Maar even deed het er niet toe, even deed niets ertoe.

Na wat enkele minuten leek maar achteraf enkele uren bleken te zijn, namen we afscheid en sindsdien spraken we vaker af in de kiosk. Zo ging het alsmaar verder, Vince en ik wandelden samen tot de splitsing die elke dag verder weg leek, daarna ging ik naar de kiosk waar Robin en ik afspraken en we steeds meer met elkaar deelden. 

Ik vertelde Robin over de routine die het was geworden om samen met Vince naar huis te lopen en hoe saai ik het eigenlijk vond. Ik vertelde zelfs dat ik eigenlijk niet meer wist of ik nog van hem hield of dat ooit had gedaan. Maar meteen nadat ik dat zei had ik er al spijt van. Wat zou Robin nu van me vinden? Waarom had ik dingen gezegd dat ik soms zelfs niet durfde te denken? Waarom kon ik niet meer nadenken als ik bij Robin was? 

Maar gelukkig gaf Robin me weer die prachtige glimlach en een begripvolle schouderklop. Even leek de wereld stil te staan, enkel de zachte hand op mijn schouder. Oh god wat dacht ik toch? Ik was verdomme samen met Vince en hoe kon ik verliefd worden op iemand die ik nog geen maand kende? 

Ik schoof mijn gevoelens opzij, het zou toch maar weer routine worden. Maar deze keer voelde het anders, deze keer voelde ik iets dat ik nog nooit eerder had gevoeld. Of misschien wel maar dan was ik het al lang vergeten. Nee dit gevoel kan je niet vergeten. 

Steeds vaker dacht ik aan Robin, ik kon me niet meer concentreren. Zelfs als ik aan het tekenen of schrijven was waar ik normaal helemaal in kon verdwijnen dacht ik aan die bruine, krullende haren, aan die slanke maar sterke handen en aan die ogen waarin ik telkens weer leek te verdrinken. Telkens weer dacht ik aan die vreemdeling die opeens heel mijn levensverhaal kende.

Ik wilde het vertellen, meermaals stond ik op het punt alles te vertellen. Maar telkens was er iets dat me tegenhield. Misschien was het wel omdat ik nog steeds samen was met Vince maar steeds meer kreeg ik het gevoel dat het iets anders was. Iets groter. Iets boven mijn ordinaire relatie met Vince.

Bij Vince had ik last met mijn aandacht bij het gesprek te houden. Hoe interessant zijn dag ook was, ik was constant aan het dagdromen. Terwijl het bij Robin als vanzelf ging, als een kind dat huilt om zijn moeder. We konden blijven praten en praten en onszelf telkens weer verliezen in elkaars verhalen, terwijl onze handen zich in elkaar vlochten en onze ogen elkaar telkens weer tegenkwamen. 

Telkens als we afspraken leek de rest van de wereld even niet meer belangrijk. Zelfs toen ik viel en m’n rok scheurde was ik niet bang van wat de rest van de mensen in het park ervan dachten. Enkel Robin was nog belangrijk.

We deden steeds meer samen maar de kiosk bleef ons favoriete plekje. Vooral wanneer het regende. Dan luisterden we naar het gekletter op het houten dak en snoven we samen de aarde geur op die dan overal in de lucht hing. 

We konden over alles praten maar we konden samen ook uren lachen over de meest flauwe dingen. Of gewoon lekker samen niets doen. Dan keken we heerlijk samen naar de sterren of naar de bomen die stilaan kaal begonnen te worden. 

Tot Robin me vertelde dat we niet meer konden afspreken. Tranen sprongen in m’n ogen en ik hoorde enkel nog maar wat flarden. Iets over verhuizen naar Italië en een zieke oma die hulp nodig had en spijt. Ik stond op het punt om het uit te schreeuwen en weg te lopen zo hard ik kon. Maar toen voelde ik 2 armen om mij. En een warme borst tegen de mijne. Ik sloeg ook mijn armen om Robin en duwde me hard tegen dat mooie lichaam aan. Genietend van elke seconde. Alle geuren, geluid en gevoelens nam ik in mij op zodat ik dit moment nooit zou vergeten.

Daar zaten we, tot het donker was, onze lichamen dicht tegen elkaar aan. Als een stille belofte aan elkaar om de ander nooit te vergeten. Ik moet in slaap gevallen zijn want de volgende ochtend lag ik gewoon in bed. Eerst dacht ik dat alles maar een droom was, dat ik Robin zo weer zou terug zien. Maar toen ik op mijn bureau keek zag ik een briefje liggen. Er stond enkel een adres op. Ik hoopte dat het gewoon het adres van de dokter ofzo was dat mijn moeder hier had laten liggen.  Maar toen ik het opzocht was het wel degelijk in Italië.

Daar zat ik dan, alleen in mijn bureaustoel met niets meer dan een adres. Maar ach, het had toch nooit gewerkt ik kan geen relatie beginnen met een…  meisje.

Dit artikel delen?
  • Hits: 96
(De gemiddelde waardering is 4.5 door 2 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal