Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 696

De vlucht-deel1.

Het was op een zaterdag in oktober. In het hele land waren bomen omgewaaid, daken van huizen afgerukt en auto’s van de weg geraakt. Een najaarsstorm trok een spoor van vernieling door het land. Vrijdagavond had de weerman aan het eind van het achtuurjournaal al gewaarschuwd voor de zware storm die op komst was. Aan de noordelijke kust kon de storm aanwakkeren tot windkracht 10, waarbij rekening gehouden moest worden met zware windstoten van windkracht 11 tot in de late avond. Het KNMI had daarom code oranje afgekondigd voor grote delen van het land. Ook kon er plaatselijk in korte tijd meer regen vallen dan anders in een hele maand normaal was. Zelfs in het binnenland kon het behoorlijk te keer gaan en konden de windstoten nog een snelheid van zo’n 80 km/uur bereiken.

Wat een weer. Apathisch stond Henk-Jan, de eigenaar van het enige hotel dat het dorp in het oosten van het land, niet ver van de Duitse grens, rijk was naar buiten te staren. De regen geselde al uren lang de ramen en de storm had er voor gezorgd dat een aantal dakpannen van het dak waren gewaaid en in gruzelementen op de grond lagen.

Het was zaterdagavond en normaal was een groot deel van de tafeltjes bezet door mensen, die wisten dat in het eenvoudige hotel voor weinig geld van een goede maaltijd genoten kon worden. Het was bijna negen uur en de enige vier gasten die ondanks het slechte weer waren gekomen, stonden op het punt aan hun dessert te beginnen.

Plotseling stopte een grote Hummer vlak voor de deur, iemand stapte uit en de auto reed direct daarna met grote snelheid weg. Vrijwel meteen ging de deur open en stapte een sjiek geklede vrouw van middelbare leeftijd het hotel binnen. In haar hand had ze alleen een kleine linnen koffer. De twee aanwezige vrouwelijke gasten deden alsof ze druk bezig waren met het smakelijke toetje, maar konden het niet nalaten om te proberen iets op te vangen van het gesprek dat gaande was tussen de vrouw en Henk-Jan, de eigenaar.

Toen Henk-Jan haar binnen zag komen, had hij haar eerst nieuwsgierig aangekeken en zich afgevraagd wat deze mooie vrouw, alleen op dit late uur, in deze godsverlaten uithoek van het land kwam doen. Nooit eerder had hij haar gezien en er was vandaag ook door niemand een afspraak gemaakt. Wie was die vrouw en wat wilde ze? In de zomer bleven er gasten enkele dagen of een week in het hotel overnachten, maar als de schoolvakanties voorbij waren, moest Henk-Jan het toch voornamelijk hebben van de gasten die kwamen eten of van de vrijgezelle mannen uit het dorp, die ‘ s avonds kwamen biljarten of een biertje kwamen drinken.

Op zo’n manier dat de andere gasten het wel moesten horen, vroeg ze of nog iets kon eten. Alhoewel de keuken al gesloten was, zei Henk-Jan dat hij nog wel iets voor haar wilde klaarmaken. ‘Is er ook nog een kamer vrij?’ vroeg ze met een verleidelijke glimlach. Henk-Jan begon lichtelijk te blozen. ‘Zo ja, kan ik die voor een maand, of nee, twee maanden huren,’ vroeg ze er meteen achteraan. Hij knikte toen zij een envelop tevoorschijn toverde waarin heel veel papiergeld zat. Aan haar stem te horen, kwam ze zeker niet uit deze omgeving, eerder uit het westen van het land.

‘Ik zal U zo de kamers laten zien. Alle vier kamers zijn nog vrij. In dit jaargetijde zijn de kamers vaak niet verhuurd, alleen rond de feestdagen in december zit het hotel vol.’ ‘Mooi, dat komt goed uit,‘ was het enige dat ze zei.

‘U moet niet al te veel luxe verwachten, mevrouw ……,’ zei Henk-Jan. ‘Claireʼ, zei ze. ‘Noem me maar Claire.‘ De  vaste gasten die op het punt stonden weg te gaan, hadden alles aanschouwd en hadden verbaasd naar het hele gebeuren gekeken.

De storm was wat in kracht afgenomen en de regen kwam niet meer met bakken uit de lucht. Nadat de gasten vertrokken waren, liep Henk-Jan voor Claire de trap op. Hij had haar koffer willen dragen maar ze hield hem stijf tegen haar aangedrukt. Nadat hij haar één van eenvoudig ingerichte kamers had laten zien, waarin niet meer stond dan een tafel, een stoel en een bed, vond ze het prima en liep Henk-Jan naar beneden. Hij hoorde dat ze de deur aan de binnenkant op slot deed.

Een uur later was alles in het hotel netjes opgeruimd en besloot Henk-Jan in de huiskamer een borrel te drinken met Rita, zijn echtgenote. Henk-Jan had nauwelijks een slok gedronken toen Rita vroeg of hij het niet raar vond dat zo’n mooie sjiek geklede vrouw zolang een kamer in haar eentje had gehuurd, terwijl ze alleen maar een kleine koffer bij zich had. Ja, enigszins vreemd is het wel want toen ik haar in wilde schrijven, beweerde ze dat geen enkel geldig identiteitsbewijs bij zich had. ‘Claire, is de naam,’ had ze gezegd. Henk-Jan geloofde niet dat het haar werkelijke naam was, maar hij kon het geld goed gebruiken om deze slechte maanden van het jaar door te komen.

Eenmaal op de haar kamer had Claire eerst het raam een eind opengezet, want het stonk ontzettend naar rook ondanks dat er een bord ‘niet rokenʼ op de deur hing.Daarna had ze haar natte jas aan de kapstok gehangen, de lampjes boven het bed aangedaan en de gordijnen, die er al jaren leken te hangen, dichtgedaan. Claire pakte de kleine linnen koffer en zette hem op bed. Uit de binnenzak van haar jas pakte ze een portemonnee en haalde een sleuteltje tevoorschijn. Voorzichtig deed ze de slotjes open. Daar lag de CD en in de witte doek het oude pistool dat jarenlang in de vitrine kast in de salonkamer had gelegen. Er zat wat bloed op het handvat. Haar eigen bloed. Nu ze naar het pistool keek, gierden de zenuwen weer door haar keel, maar ze genoot ook van de verwarring die zich ongetwijfeld meester zou hebben gemaakt van haar overspelige echtgenoot toen hij, na eerst in paniek op de vlucht te zijn geslagen met de door haar ingehuurde callgirl, de volgende morgen haar niet meer aantrof op de plek waar hij haar (de indringer) had neergeschoten. Hij zou zich ongetwijfeld afvragen hoe het kon dat het lijk van zijn vrouw op onverklaarbare wijze was verdwenen en er geen spoor meer zichtbaar was van wat dat zich in hun huis had afgespeeld.

Wordt vervolgd.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Harry Boerkamp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 222
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "De vlucht-deel1."

Geschreven door Harry Boerkamp . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
19.07.20
Feedback:
Correctie i.v.m. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
0 van de 0 respondenten vond deze review nuttig
  • Edo Elzenga 23.05.20
    Je maakt me nieuwsgierig, Harry. Ik ben benieuwd naar deel 2.
    • Harry Boerkamp 23.05.20
      Bedankt voor jouw reactie, Edo. Wat ik wel jammer vind van schrijverspunt dat de verhalen ongeveer 1000 woorden lang mogen zijn. Soms schrijf je een verhaal dat langer is en het verhaal leest toch lastiger als er op verschillende dagen een deel van geplaatst wordt. Dat vind ik tenminste.

Ook jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Nieuwsweek 24: Protesten in coronatijden
| Stijn Luyten | Poëzie