Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

De verloren batterij
Inzendingen: 1049
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
De verloren batterij
© Renee Iseli - Smits op .
Aantal hits: 111

"Nee! Nee, nee en nog eens nee!"

Ongelovig staar ik naar mijn lege hand, waar zojuist nog keurig een klein, knoopvormig en zilverkleurig batterijtje in lag.
Ik, vrouw van middelbare leeftijd en hoortoesteldraagster sinds mijn 18e levensjaar, veteraan in het verwisselen van hoortoestelbatterijtjes, heb mijn nieuwe batterijtje laten vallen op de vloer van een drukke tram. Dan pak je toch een andere, zult u nu misschien denken. Ja, daarin zou u gelijk hebben, als dit niet het laaste batterijtje in mijn handtas was geweest en als ik zometeen niet voor een gastles op een school werd verwacht.

Als moderator bij een organisatie van en voor mensen met een beperking, verzorg ik in het kader van een sensibiliseringsprojekt regelmatig workshops voor mensen, werkzaam in de dienstverlening en gastlessen op scholen. Daar praat ik over mijn slechthorendheid, beantwoord hun vragen en probeer zo beroeringsangsten en vooroordelen over een auditieve beperking bij goedhorende mensen weg te nemen.

Helaas heb ik vanochtend voor ik de deur uitging vergeten te controleren hoeveel batterijtjes ik nog bij mij heb, met als gevolg dat ik nu aan een oor batterijloos mijn dag verder moet doorkomen.
Terugkeren naar huis om nog batterijen te halen is geen optie: ik ben al bijna op mijn plaats van bestemming. Ik ben hier onbekend en weet zo gauw geen audicien in de buurt, dus batterijtjes kopen gaat ook niet.
Ik voel me dom en machteloos en kijk nog een keer naar de tramvloer, alsof het batterijtje toch nog ineens opduikt en grijnzend "Hoi, grapje, daar ben ik weer!" roept. Natuurlijk niet, het is klein en rond, rolt alle kanten op of maakt zich onzichtbaar. Mijn batterijtje is en blijft weg.
Het rommelt in mijn lijf, mijn bloeddruk is momenteel vast te hoog en dit keer niet door de Menopauze!
Ik kan niet meer rustig nadenken, vragen tollen door mijn hoofd. Waarom moet mij dit nu gebeuren? Wat moet ik nu doen? Hoe kan ik nou mijn gastles geven als ik de kinderen niet kan verstaan? Zal ik niet enorm voor schut staan daar, voor die klas?
Ongeconcentreerd kijk ik nog even op het beeldscherm met de haltes, voor in de tram. Bij de volgende halte moet ik er uit, zie ik gelukkig nog op tijd.
Een laaste keer kijk ik nog speurend om mij heen. Nee, geen batterijtje.

Als ik het schoollokaal binnenloop van de klas waaraan ik mijn gastles zal geven, zie ik dat Kees al bezig is de beamer op zijn standaard te plaatsen.
"Goedemorgen," begroet ik hem een beetje beteuterd en niet opgewekt, zoals anders.
"Hé, goedemorgen!" Hij draait zich om.
"Wat is er met jou aan de hand? Zenuwachtig?" vraagt Kees.
Natuurlijk versta ik hem nauwelijks met een oor, maar lees de vraag in zijn vriendelijke ogen. Kees is de coordinator van het sensibiliseringsprojekt waar ik voor werk en is bij workshops of gastlessen altijd aanwezig. Hij zorgt goed voor zijn moderatoren, ondersteunt hen waar hij kan en geeft altijd goede feedback. Ik mag hem graag.

"Ik ben net mijn laatste, werkende batterijtje verloren in de tram, toen ik mijn lege batterijtje wilde uitwisselen. Nu heb ik geen batterijen meer en hoor ik bijna niets in mijn rechter oor," breng ik hem op de hoogte.
"Hoe moet ik nu mijn les geven? Dat gaat toch niet?"
Kees moet de vertwijfeling in mijn stem horen, want hij kijkt mij geruststellend aan. Ik lees zelfs een sprankje humor in zijn ogen.
"Is dit niet juist wat de leerlingen verwachten van iemand met een auditieve beperking? Dat die persoon hen niet of met moeite verstaat? Mijn advies? Geef gewoon je les, zoals gepland. Ik help je bij de vragen."

Op dit moment heb ik beslist een beperking: zonder batterij hoor ik aan mijn rechter oor vrijwel niets! Omdat ik het geluk heb, dat ik met mijn restgehoor en hoortoestellen nog redelijk goed functioneer, ben ik dit overdag niet gewend. En het erge van alles is, dat ik mijn hulpapparatuur, een microfoon en ontvanger, nu ook niet kan gebruiken, want die zijn gekoppeld met de bluetooth in mijn hoortoestellen.
Ik voel mij hulpeloos, vreselijk onzeker en wil het liefste weglopen.
Maar dan komen al de eerste leerlingen binnen en is er geen weg terug meer. Als de docente van de klas naar mij toekomt voor een begroeting, leg ik haar in het kort mijn situatie uit. Ze toont begrip. "Hoe kan ik helpen?" vraagt ze.
"Kunt u misschien bij de vragenronden alle vragen voor mij op het bord schrijven?"
Mijn creativiteit komt gelukkig weer wat bovendrijven.

Een tikje gerustgestelder, begin ik aan mijn les. Eerst gebaar ik zonder stem een zin en de leerlingen mogen raden welke zin ik heb gebaard. Daarna stel ik mijzelf voor en vertel over mijn vele middenoorontstekingen die tot mijn eerste gehoorverlies heben geleid, vervolgens over de weg naar mijn eerste hoortoestel, mijn plotseling verdere gehoorverslechtering, waardoor ik van matig naar zwaar slechthorend werd ingeschaald, en over mijn ervaringen daarna.
Bij de eerste vragenronde geeft Kees de docente aan dat ze kan blijven zitten en is hij het die de vragen voor mij opschrijft. Dit werkt gelukkig goed!
De klas is geïnteresseerd en ik heb heel wat vragen te beantwoorden. De docente zorgt er voor, dat de vragen netjes een voor een worden gesteld.
Ik voel mijn zekerheid langzaam terugkeren.

Dan merk ik ineens dat er iets mijn hoofd raakt. Een propje papier valt voor mijn voeten. Ik kijk de klas rond en zie hier en daar wat gegiechel. De docente schrijft wat op een notitieblok dat voor haar op tafel ligt en heeft niets in de gaten.
Ik besluit het propje papier te negeren en ga door met mijn theoretische gedeelte. Als ik opnieuw iets tegen mijn hoofd aan voel komen, stop ik midden in een zin.
"Er zijn nog andere manieren om mijn aandacht te vragen, hoor, "grap ik, maar het zweet begint over mijn rug te lopen en mijn handen worden nat.
De docente kijkt op van haar notities.
Ik pak een van de propjes op en toon dit aan haar en de klas.
"Wie was dat?" Boos kijkt de docente haar leerlingen aan.
"Joop, jij?" Joop ontkent in alle toonaarden. Zijn blik glijdt af naar een meisje met lang donker haar en een smal rozig gezicht.
"Janneke?" Schuldbewust kijkt Janneke naar de vloer. Ze zegt niets.
"Was jij dat?" vraagt de docente nog een keer indringend aan Janneke. Jannekes wangen kleuren nu een beetje roder.
"Ik wil dat je nu meteen je excuses aanbiedt en daarna ga je naar de rektor. In de pauze vraag ik bij hem na of je bent geweest." IJzig kijkt de docente Janneke aan.
Janneke staat langzaam op en loopt naar de deur. Of ze sorry zegt hoor ik niet, maar ze verlaat de klas met gebogen hoofd.
De anderen kunnen nu een speld horen vallen. Dan zegt de docente luid en duidelijk, waarbij ze mij aankijkt zodat ik van haar lippen af kan lezen: "Ik schaam mij voor jullie!"
Ik knik haar geruststellend toe en geef aan, dat ik met de les verder wil gaan. Het blijft de rest van de tijd verder rustig.

Aan het einde van de les wordt nog aarzelend de "vraag der vragen" gesteld:
"Doet u bij sex uw hoortoestellen uit of niet?"
Ha, aankomende pubers! In deze leeftijdskategorie, 11 tot 12 jarigen, is er meestal wel ééntje tussen, die brutaal genoeg is om deze vraag te stellen. De docente is geschokter dan ik: mij stoort deze vraag helemaal niet en ik begin te grijnzen.
"Wat zouden jullie doen, als het in je oor heel erg gaat piepen?" geef ik de vraag aan hen terug. Ik zie de leerlingen even opgewonden met elkaar discussieren en dan neemt de vraagsteller weer het woord.
"Ik zou ze uitdoen!"
Juist. Verder antwoord is overbodig en ik knipoog de vraagsteller, een knappe jongen met donker golvend haar, jeans en een donkerblauwe trui, vrolijk toe.

Opgelucht pak ik mijn spullen bij elkaar. De docente bedankt mij, biedt nogmaals haar excuses aan voor het "propjes incident" en vertelt dat ze de les met de leerlingen gaat evalueren en dat ze Janneke nog een keer op haar gedrag gaat aanspreken.
"Ik heb geen idee wat er met haar aan de hand is, gisteren had ze in de klas ook al ruzie met haar beste vriendin. Er moet bij haar wel meer spelen, want normaal is ze een leuke, rustige en aardige leerlinge. Dit soort acties ligt helemaal niet in haar aard," zucht ze.
"Het lag beslist niet aan u of aan uw verhaal, ik ken mijn pappenheimers en ze waren echt geboeid en geïnteresseerd."
Nu ken ik haar leerlingen niet, maar had zelf ook de indruk dat er, op het "propjes incident" na, actief en met interesse naar mij werd geluisterd. En de vele vragen duidden wel degelijk op belangstelling.
Ik aanvaard haar excuses en wens haar sterkte met Janneke.

Als hij klaar is met opruimen, trekt Kees mijn aandacht door even naar mij te zwaaien.
"Hé, hoe vond je het gaan?" vraagt hij.
"Beter dan ik had durven hopen, zonder batterij! Wat vond jij er van?"
Kees steekt twee duimen omhoog.

Dit artikel delen?
Feedback voor schrijfactiviteiten

Hier jouw review voor: "De verloren batterij"

Geschreven door Renee Iseli - Smits . Geplaatst in Kort verhaal.
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.
(249)
54 commentaren
8 nuttige stemmen.
21.01.21
Feedback schrijfkwaliteit
Met veel plezier gelezen
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Waardering schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Renee Iseli - Smits 21.01.21
    Dank je wel!!
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart