Korte verhalen

55 woorden verhalen op Schrijverspunt
  • Korte verhalen op Schrijverspunt

    Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

    De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

    Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.
  • Wil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis).Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.
  • Waardering voor een artikel
    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

De Spiegel

Donkere wallen tekenen zich af in het gezicht tegenover haar. Een uitgroei van een paar weken is zichtbaar. Deze vrouw ziet er erg vermoeid uit. Ze kijkt haar met twee paar roodomrande ogen aan. Haar pijn weerspiegelt in haar donkere kijkers van haar ogen.  Dan werpt ze een blik op de foto naast deze vrouw. Een duidelijk contrast is zichtbaar! Daar staat een mooie jonge sterke energieke vrouw. Een vrouw die vol in het leven staat, met een mooie rode bos krullen. Een vrouw waarvoor geen uitdaging te groot is en er altijd haar schouders onderzet. Een vrouw die stralend door het leven gaat met een vriendelijke lach voor iedereen die haar pad kruist. Indringend kijkt Nienke in de spiegel, in de doffe donkere ogen die haar aanstaren, speurend naar een sprankje van die vervlogen levensvreugde. De schouders van deze vrouw die haar aankijkt hangen naar beneden, deze vrouw straalt alleen verdriet uit.

Maar dan slaat ze hard met haar handen op het badkamermeubel, een vloek ontsnapt aan haar lippen. Het potje met nachtcrème valt kapot op de grond. Stil kijkt ze naar de witte scherven van het gebroken potje. Haar gedachten maken een vergelijking met de gebroken scherven en de gebroken vrouw in de spiegel. Haar gedachtes gaan met haar op de loop en zuigen haar mee, dieper het zwarte gat in van verdriet. Dan valt haar blik op de vrouw,  op de foto in haar handen. Die vrouw, dat is zij ook. Net zoals zij ook de trieste vrouw is, die haar aanstaart vanuit de spiegel. Ze tast het gezicht in de spiegel af, maar hoe goed ze ook kijkt, die energieke vrouw ziet ze niet.

De deur van de badkamer kiert open en een klein voetje stapt de badkamer binnen. Mamma wakker! klinkt een heldere kinderstem. Twee mooie blauwe kijkers kijken haar vol vertrouwen aan. Ze pakt het kind op en drukt haar dicht tegen zich aan. Twee paar kleine handjes omklemmen liefdevol haar hals en twee paar lipjes planten een natte kus op haar wang. Dan ziet ze in haar ooghoek. Hoe over het trieste gezicht in de spiegel een glimlach schiet. Ze weet het zeker, dat deze vastberaden vrolijke vrouw nog steeds aanwezig is in haar. Diep binnen in haar zit deze vrouw opgesloten en ze neemt zich ter plekke voor om deze vrouw weer te bevrijden en bezit te laten nemen van haar ziel.  

Ze gaat beter worden! Als het niet voor haarzelf is dan wel voor deze kleine meid. Ze voelt een last van haar schouders vallen. Ze is klaar om de strijd aan te gaan. Ze weet dat als het moet, dat ze zo sterk is als een leeuwin. En dit keer is er een zwaar gevecht te leveren, een gevecht met haarzelf en haar eigen sterke geest. Ze pakt het handje vast van de kleine meid en voelt dat deze kleine dame haar gaat helpen haar missie te volbrengen!

Met lood in haar schoenen stapt ze drempel over van het grauwe grijze gebouw. Snel haalt ze nog een hand door haar haar. Ze kijkt om zich heen en ziet een vriendelijke dame in een blauw mantelpakje met een gele sjaal achter de balie zitten. Onzeker loopt ze naar deze vrouw toe en mompelt zacht dat ze om 10:00 uur een afspraak heeft met dr. Sjabou psycholoog. Ze voelt het schaamrood over haar kaken omhoog kruipen. Hoe is het toch met haar zover gekomen dat ze naar een spreekuur moet van een psycholoog. Zij de vrouw met haar universitaire titels die zich door niks en niemand uit het veld liet slaan. Dan voelt ze aan haar wang en herinnert zich de lieve natte kus van haar kleine meid. “Voor jou meid” prevelt ze zacht voor zich uit. “Voor jou meid” ga ik deze strijd aan...

Tranen glijden over haar wangen, terwijl ze denkt aan haar uur met de psycholoog. Een burnout constateerde hij. Ze hoort hem nog mompelen een lang traject, over verzekeringen en vergoedingen. Deze man behandelde haar als een nummer en niet als de vrouw Nienke. Niet als de vrolijke spontane Nienke op de foto in haar hand. Maar als de verdrietige troosteloze Nienke nummer 500 in de molen van de psychologen, die het zelf niet meer weet. Die de teugels van haar eigen leven niet meer in de handen heeft. Toen ze langs het kanaal reed met haar mooie felblauwe auto op weg naar huis, remde ze bij haar favoriete bankje. Waar ze nu nietszeggend zittend op datzelfde bankje naar het donkere zwarte water staart.  Het bankje waar ze zulke goede herinneringen aan heeft. Hoe vaak heeft ze hier niet gezeten, met haar lieve man Erik. Innig verstrengeld elkaar zoenend. Haar vingers glijden over het gekerfde hart in de bank, met aan weerszijden de namen Nienke en Erik. Waarom, waarom dan toch moest Erik vorig jaar, op die natte mistige donderdag, met zijn fiets onder een vrachtwagen komen. Toen de politieagent aan de deur haar kwam vertellen, over het noodlot van haar man Erik, zakte de grond onder haar voeten weg. Maar ze moest verder, verder voor die kleine meid, die lieve Lara. Na een goede week van rouw, heeft ze zich vol gestort op haar werk. En daar zit ze nu een jaar later compleet overwerkt. ver verwijderd van haar innerlijke gevoelens met de scherven van haar leven aan haar voeten. Dan schreeuwt ze het uit en laat ze haar tranen de vrije loop.

Ze voelt een hand op haar rug en er gaat een vrouw naast haar zitten. Haar racefiets heeft ze tegen de boom gezet. Ze zwijgt en biedt haar een papieren zakdoek aan.  Sorry stamelt ze. Maakt niet uit.. zegt de vreemde vrouw. Laat de pijn gaan, laat het los…eerder dan dat kun je niet de volgende stap maken. Zwijgend zitten ze naast elkaar…starend in het donkere water van het kanaal. Kwakend en snaterend verstoord een groepje eenden de rust. De vreemde vrouw schiet in de lach en Nienke lacht met haar mee.  Een hand wordt naar haar uitgestoken  “ik ben Eva”. “En ik Nienke” terwijl ze de uitgestoken hand schudt.

Ze kijkt naar de vrouw tegenover haar. Twee paar stralende ogen kijken haar. Een grote glimlach siert het gezicht van deze vrouw. Ze ziet een sterke energieke vrouw in een mooie felblauwe sportieve outfit. Snel draait Nienke haar kont bij in de spiegel. Deze sluit goed aan bij haar strakke kont. Wat een verschil met een jaar geleden, toen daar nog de nodige pondjes zaten. Nienke glimlacht naar zichzelf in de spiegel en steekt een duim op. “Topvrouw!” zegt ze tegen het spiegelbeeld. Ze plant een roze helm bovenop haar rode springerige krullen. En zet een stoere zonnebril op.

Dan kiert de deur van de badkamer open en een klein blond krullenkopje steekt haar hoofd om de deur. “Ga je fietsen mamma” zegt het meisje. “Ja, lieverd mamma gaat fietsen” en ze tilt het meisje op en ze geven elkaar een kus. Ze voelt de liefde door haar lichaam stromen. Die lieve kleine Lara, die zo snel groot wordt. Die haar leven zin geeft en die aan elke dag een gouden randje meegeeft.

Ze fietst langs de waterkant en stopt bij het speciale bankje. Ze zet haar racefiets tegen de racefiets die al tegen de boom staat. Een stralende glimlach breekt door op haar gezicht en ze loopt naar het bankje toe. Ze slaat een arm om de vrouw die er zit. Kijk zegt ze, ik ben het niet vergeten en ze haalt een Zwitsers zakmes uit haar zak. Samen kerven ze een hart in de bank met aan weerszijden de namen Nienke en Eva. Dan omhelzen ze elkaar en zoenen ze elkaar innig.  Lieve Eva, zegt Nienke bedankt voor het afgelopen jaar, dat je mij uit die diepe put hebt gehaald. Dat je mij je liefde hebt gegeven.  Wat kan het leven donker en zwart zijn,  maar het leven is ook mooi. Samen kunnen we het leven aan, samen met onze lieve kleine meid Lara!

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 341
(Gemiddelde waardering 0 met waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Hoogste beoordeelding:

Top 10 : Meest gelezen

Schrijfactiviteiten