Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

201 Hits

Publicatie op:
De schrijver die niet schrijft 

Goedendag. Mijn naam is Hans Boontjes en ik ben schrijver. Ik lees vele boeken over schrijven en pluis de rituelen van schrijvers uit. Sommige rituelen volg ik op. Elke dag zit ik in mijn werkkamer aan mijn schrijftafel. Met de deur dicht. 

Ik doe alles waar een goed schrijver aan moet voldoen. 

Er is alleen één probleem: ik schrijf niet. Dit heeft gedeeltelijk te maken met alle dagelijkse wissewasjes waar Ans, mijn vrouw, mee komt, maar ik zal eerlijk met u zijn: ik schuif mijn taak ook simpelweg voor me uit. Telkens weer. En waarom? Joost mag het weten. Terwijl mijn meesterwerk, mijn magnum opus, in mijn hoofd ligt te wachten. Te wachten om de wereld te veroveren. Maar het komt er dus niet uit!  

Ik neem u even mee in een dag uit mijn leven. Ik doe dit gedetailleerd, zodat u een goed beeld krijgt van mijn dagindeling en me wellicht kunt wijzen op iets wat mij tot schrijven aanzet.

Om 9.30 uur sta ik op (iets wat steeds meer moeite kost met mijn stramme rug, maar dit terzijde). Om geen kou te vatten, doe ik mijn ochtendjas over mijn pyjama aan. Sokken draag ik al tijdens het slapen, dus verder hoef ik alleen nog mijn pantoffels aan te schieten. Ik scheer me, was mijn gezicht en kam mijn haar (voor het geval ik de deur voor iemand open moet doen).  

Onder het genot van twee kopjes rooibosthee en een boterham met roomboter en pure hagelslag, lees ik beneden de zaterdagkrant van de buren. Met die krant doe ik precies een week. In interviews met andere schrijvers las ik dat een aantal van hen sport voordat ze gaan schrijven. Zodoende loop ik na de boterham de tuin in alwaar ik 25 keer touwtje spring. Ans heeft zo’n touw aangeschaft, ‘voor de kleinkinderen’, zei ze. Volgens mij hoopt ze daarmee zelf van haar vetrolletjes af te komen. IJdele hoop. Maar misschien treed ik nu te veel in detail, excuus.
Vervolgens kijk ik in onze gezamenlijke agenda wat Ans die dag voor mij heeft ingepland. Die agenda blijkt dan vol te staan met huishoudelijke klusjes! Mijn vrouw begrijpt niet dat mijn hersenen daarvan afstompen. Mijn inspiratie moet vrij kunnen stromen! Ik zet dit meteen als discussiepunt voor morgen op de agenda en verricht alleen de klusjes waarvan ik inschat dat ze huwelijksproblemen voorkomen. 

En dan is het opeens al 14.00 uur en heb ik nog geen koffie en lunch op! Typen en eten tegelijk gaat niet, maar tv-kijken en eten blijkt een gouden combinatie. Bovendien heb ik wel een beloning verdiend na die vervelende klusjes. In het verleden keek ik graag naar het programma ‘Wegmisbruikers’, maar tegenwoordig kijk ik naar de ‘Champions League’. Dit schijnt collega Herman Koch namelijk ook te doen. Hierna wil ik aan mijn schrijftafel plaatsnemen, maar juist op dat moment komt Ans thuis van haar werk. Ze werkt als kleuterjuf en moet regelmatig stoom afblazen middels een wandelingetje. Vele grote schrijvers hebben wandelen als een van hun dagelijkse rituelen, dus ik wandel met haar mee, in het belang van mijn schrijverschap. Uiteraard. Na anderhalf uur zijn we terug en ga ik aan mijn schrijftafel zitten. Om op gang te komen lees ik graag in het boek ‘Dagelijkse rituelen’ van Mason Currey, over de rituelen van schrijvers. Ook open ik even mijn e-mail om te controleren of er al een uitnodiging van een uitgever voor een kop koffie is binnengekomen. Vooralsnog tevergeefs.  

Enfin, meestal raak ik wel geïnspireerd door een ritueel waarover ik lees, maar als ik dan wil beginnen, komt Ans altijd mijn werkkamer binnen met de vraag of ik wil gaan koken. Net nu het bij mij begint te stromen! Zelf heb ik op dat moment totaal geen honger, maar om de lieve vrede te bewaren kom ik naar beneden en bind een schort voor. Sinds kort heb ik ontdekt dat mijn favoriete schrijvers op Instagram actief zijn en tijdens het koken kijk ik dan wat zij die dag zoal hebben gedaan. Meestal meer dan ik. Ondertussen zijn dan de aardappels aangebrand en gaan we aan tafel.  

Na het eten puzzelen Ans en ik graag voor onze ontspanning. We zijn nu bezig met een puzzel genaamd ‘The Writer’s Desk’. Om 20.00 uur is het tijd voor het journaal en een kop koffie, met gebak. Het gebak heb ik geïntroduceerd, nadat ik had gelezen dat zowel Harry Mulisch als Hella Haasse dit elke dag tot zich namen. Als ochtendmens is in de avond schrijven niet aan mij besteed, dus na het gebak ga ik in bad of luister ik naar de podcast ‘Schrijfvis’, met interviews met schrijvers. Niet zelden vallen me dan allerlei inzichten in die ik gauw in mijn notitieboekje noteer. Eenmaal in bed neem ik me voor hier morgen meteen mee aan de slag te gaan. 

Tot zover. Graag uw reactie, 

M.v.g., Hans Boontjes 

 

Beste meneer Boontjes, 

Met enige gêne nam ik kennis van uw brief in de krant van zaterdag jongstleden. U roept op tot het geven van tips om u aan het schrijven te krijgen. Ik wil u er best een aantal geven, maar eerst moet u mij eens vertellen: waarom wilt u schrijver zijn? Bij het lezen van uw brief bekruipt mij namelijk het gevoel dat u er alles aan doet om maar niet te hoeven schrijven. Weet u eigenlijk wat uw vrouw van uw zogenaamde schrijverschap vindt? Zij werkt zich een slag in de rondte om 30 kleuters voor te bereiden op hun rol in de maatschappij en als ze thuiskomt zit de grootste kleuter nog steeds in zijn pyjama! Sterker nog, u bent zelfs te beroerd om te koken. Ja, na vier keer vragen gaat u schoorvoetend aan de slag, maar daarna zit de productiviteit van de heer Boontjes er wel weer op. Dan moet meneer, terwijl hij in bad dobbert met een lauwwarm washandje op de ogen, worden voorgelezen uit de boeken van mannen en vrouwen die het wel gelukt is het ene woord na het andere te zetten. Boontjes, als ik u was, zou ik als de wiedeweerga het volgende doen: 

  1. Ruim uw werk-/slaapkamer op. Uw gedachten stromen beter wanneer ze niet botsen met de berg kleding op uw stoel en de zee aan boeken onder uw bed. Vervang dan meteen het kapotte peertje. 
  2. Zet een foto van uw vrouw op uw bureau. Elke keer als u haar gezicht ziet, wordt u eraan herinnerd wie ervoor zorgt dat u überhaupt kunt schrijven. Dit verhoogt uw motivatie. 
  3. Een pyjama en pantoffels zijn geen werkkledij. Kleed u aan, trek uw schoenen aan en geef uzelf een zo hard mogelijke schop onder uw kont. 

Met vriendelijke groet, 

Een, vooralsnog, liefhebbende echtgenote 

PS 1 Misschien denkt u: waar bemoeit die vrouw zich mee? Onthoud dan dat ik het beste met u voor heb. 

PS 2 Geduld is echter niet eindeloos. 

 

Lieve Ans, 

Ik schaam me. Mijn houding moet je erg frustreren wil je me op deze manier aanspreken. Ik schaam me, omdat ik jouw frustratie niet heb opgemerkt. Voor mij stond mijn schrijverschap op nummer één. Ik beeldde me in dat het mijn taak was alle omstandigheden te optimaliseren, waarna er een stroom van creativiteit door mijn vingers op het papier zou vloeien. Ik, als nobel persoon die de mensheid zou laten genieten van uitmuntend proza. Ik moest me hier ten volle aan kunnen overgeven en dientengevolge de dagelijkse beslommeringen zoveel mogelijk vermijden. Nu ik dit schrijf, moet ik bijna kokhalzen, zo een hoogmoed. Ik leefde in mijn eigen fantasie.

Ik las jouw reactie en voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. Voor mij was meteen duidelijk dat deze brief van jou kwam. Hoe kon je me zo voor schut zetten. In de krant nota bene! Je schilderde me af als één of andere lamlul, terwijl ik juist middenin de geboorte van een meesterwerk verkeerde. Althans, dat dacht ik. Je hebt mijn ego met jouw brief keihard door de grond laten zakken. Ik besefte dat ik me enorm heb aangesteld. Ik blijk niets meer te zijn dan Hans Boontjes, de schrijver die niet schrijft.  

Dit besef daalde bij me in en opeens voelde ik een enorme drang om het tegendeel te bewijzen. Ik wil niet dat ik je grootste kleuter ben of dat jij smoesjes bedenkt als je vriendinnen weer eens vragen hoe het staat met mijn boek. 

Weet je nog dat ik je vorige week in bad vertelde over die verkiezing voor talentvolle schrijver 2021 waar ik aan mee wilde doen? Nou Ans, lieverd, ze lezen ons nu. 

Dankjewel, ook voor je motivatie, 

Je, voor altijd, liefhebbende echtgenoot 

PS 1 Het kostte me een week voordat mijn gevoel van boosheid bij het lezen van jouw brief overging in een gevoel van schaamte. 

PS 2 Misschien heb je dit gemerkt. 

PS 3 Maar ik denk van niet. Ik koop nieuw servies voor je.  


Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De schrijver die niet schrijft "

© Fabiënne Koppe
28.02.21
Feedback:
Graag gelezen
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
26.02.21
Feedback:
Top! Goed verhaal, leuk om te lezen.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
22.02.21
Feedback:
Origineel en vermakelijk om te lezen
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: