Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

De roze wolk die psychose heet
Inzendingen: 895
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."

De roze wolk die psychose heet

We hadden alles wat ons hartje begeerde. Nu onze liefde zelfs bekrachtigd was met een huwelijk, een prachtig kindje in een magische witte jurk maakte onze wens voor een tweede zwangerschap een logisch gevolg.

Januari
Het was half januari en het was donker en koud. Ik wilde opstaan om naar mijn werk te gaan. Plotseling leek het wel of er iets in mij zat dat mij uit alle macht tegen wilde houden om uit bed te stappen. Mijn hoofd voelde zwaar en loom en al mijn energie voor die
dag leek te zijn verbruikt. Ik bleef in bed die dag. Een off-day vond ik niet meer dan logisch na al die drukte van de feestdagen en de trouwerij. Tegen de middag bekroop mij het gevoel dat ik misschien wel eens zwanger kon zijn. De
test bleek negatief. Hoe stom ook, er was nog ruim een week te gaan voordat een zwangerschapstest hierover uitsluitsel zou kunnen geven. Ik moest geduld hebben en
niet direct somber worden als het niet gelijkraak was in de eerste maand. En daar was opeens een
negatieve stem, niet letterlijk, maar het bestuurde wel mijn gedachten. ~Hoe durfde ik eigenlijk op een
zwangerschap te hopen; dat ik, dat mens dat het niet waard is om van te houden nogmaals zoiets moois zou mogen beleven. Ik was een heks, een misbaksel en mocht vandaag geen plezier beleven. Dat was m’n straf voor de verwachtingen die ik had gehad~
De volgende dag verliep
al net zo stroef; ik had vast een griepje te pakken. Logisch in januari. En dat sombere gevoel, dat hadden meer mensen in de winter toch? Een week later bleek ik inderdaad in verwachting te zijn. Het was gelukt, en zo snel al!
~Maar waarom wil ik mijzelf nou van de brug gooien?~
 
Een week later
Ik was erg loyaal naar mijn toenmalige behandelaar. Zij had mij, als eerste en enige, kunnen laten inzien welke waarde ik had in dit leven. Ik besloot mijn klacht bij haar neer te leggen. Overtuigend als altijd tekende zij een berg op het whiteboard in haar spreekkamer. Ik was de wielrenner die een berg aan het beklimmen was. Nog even
doorzetten, ook als er plotseling een stramme wind op kwam zetten. Ik had immers alle tools gekregen voor psychische topsport, dus hoefde ik me niet druk te maken.
Enkele nare weken gingen voorbij. Omdat ik een duidelijk advies had gekregen om de sombere gevoelens en gedachten vooral te verdragen is dat wat ik deed.
~’Moet je mij, die verschrikkelijke vrouw in die spiegel, zien. Hoe heeft zij het voor elkaar gekregen om zo’n leukevent aan de haak te slaan? Ach, die eet heus wel twee
walletjes hoor. En gelijk heeft hij’. ‘Wat een triest figuur
ben je toch he. Er zijn zoveel vrouwen op de wereld die een grote kinderwens hebben, en betere opvoed kwaliteiten dan jij, en dan ga jij, nu je zwanger bent, aan
mensen verkondigen dat je niet vrolijk bent’. ‘Schaam je,
schaam je diep. Jij mag deze dag niet lachen, hypocriet
die je bent’~
Lichamelijk gezien ging het goed met ons en de 20 weken
echo kwam eraan. Op van spanning werd de echo gemaakt. Ik merkte dat ik mijn blik niet langdurig op het
beeld kon houden.
~Ze zien wel afwijkingen bij jouw kindje maar dat gaan ze jou echt niet vertellen. Jij verdient het
namelijk om heel je leven voor een kindjemet een afwijking te moeten zorgen. Je zou eigenlijk tijdens de bevalling dood moeten gaan nadat je dat mooie kindje op de wereld hebt gezet. Dan kan het zich ook niet hechten aan een moeder die niets kan bieden~.
Constant was er een stem van
gedachten in mijn hoofd die me naar beneden wilde halen. Het was ontzettend vermoeiend om ondanks dat zware hoofd de dagelijkse dingen uit te voeren. Ik lag meer en
meer huilend op bed, stopte met werken en at weinig. Mijn gewicht nam nauwelijks toe.
~Zie je nou hoe in en in slecht je bent; jouw kind heeft eten nodig om te groeien en jij blijft op je nest liggen stinken. Jouw baby is beter af buiten jouw buik bij betrokken artsen en verpleegkundigen in het ziekenhuis. Dan maakt jouw kind misschien nog een kleine kans op
een leuk leven~.
 
Bij de daarop volgende poli bezoeken besloot ik om mijn
kind de beste kans op een gelukkig leven te bieden. Dat
kon onmogelijk bij mij zijn dus moesten wij op een of
andere manier los komen van elkaar. Voorafgaand aan
ieder artsen bezoek zocht ik op de computer uit hoe een
keizersnede moest worden uitgevoerd. Het moest
zorgvuldig uitgevoerd worden omdat ik geen schade aan
mijn kind mocht toebrengen. Hoe ik er zelf uit zou komen
was bijzaak. Dus haalde ik uit kastjes en laden materialen
voor een snelle, steriele en succesvolle zelf uitgevoerde
keizersnede. ~Eindelijk begin je het een beetje te begrijpen,
dom wicht. Misschien zal er nu eindelijk iemand met
respect over je praten als je het hebt aangedurfd om je
leven te geven voor je kind. Maar ik weet dat je daar puntje
bij paaltje weer op terugkomt. Zo ben jij, een slappeling,
een misbaksel. Je gunt je eigen kind niet eens een goed
leven!~ Omdat mijn gedachten steeds heviger en
dwangmatiger werden liet ik mij vrijwillig opnemen op een
gesloten afdeling in het psychiatrisch ziekenhuis.
Door mijn zwangerschap konden de artsen echter geen
medicatie of andere werkende behandeling tegen de
psychose vinden. Het was zaak om de tijd tot de bevalling
veilig uit te zitten. Hoe ik mij daarbij voelde werd steeds
meer van ondergeschikt belang. Er zouden enorme
risico’s voor de baby zijn wanneer het te vroeg geboren
zou worden.
 
Was er dan niemand die mij uit deze horror film kon
weghalen? Zagen ze dan niet dat ik levensgevaarlijk ziek
was, en dat er een aanzienlijke kans was dat wij beide
vroegtijdig zouden bezwijken, wanneer deze
zwangerschap werd doorgezet? Waarom was er geen
enkele arts in het academisch ziekenhuis die het
voortouw nam om deze complexe ethische kwestie van
leven en dood op zich te nemen? Niemand ging mij
helpen, niemand kon mij helpen, dat was mij bijzonder
duidelijk geworden. Ik kon alleen mijzelf helpen, maar
hoe?
Die dag besloot ik dat ik niemand kon vertrouwen. Dat ik
degene moest zijn die voor mijzelf op moest komen, goed
dan wel kwaadschiks. Ik wilde de komende weken tot aan
de bevalling uitzitten maar daarna zou ik het heft in eigen
hand nemen. Ik zou me nooit meer zo slecht voelen;
gevangen in mijn eigen hoofd en lijf. Iedereen die stond
erbij en keek ernaar. Zo gezegd, zo gedaan. Vanaf dat
moment bleef ik op bed en probeerde merendeel van de
tijd te slapen.
Dat lukte redelijk. De rest van de tijd vulde ik met
bedenken hoe ik, na de bevalling, weer regie in mijn leven
kon krijgen. Mijn echtgenoot was, in de tussentijd, door
alle heftige emoties flink van slag. Het duurde even
voordat ik in de gaten kreeg dat dit meer was dan
recreatief gebruik. Hij gebruikte cocaïne om zijn hoofd leeg
te maken, samen met een goede vriend. Zijn vriend had al
jaren een haat-liefde-relatie met coke, en vond hetmaar wat fijn dat er eindelijk een legitieme reden voor
hem was om openlijk en dagelijks te gebruiken.
Overtuigen was niet moeilijk meer. Mijn ex-man vond het
sneu voor mij dat ik alleen maar kon toekijken terwijl ik
ook wel een leeg hoofd had willen hebben. Hij stelde voor,
beloofde mij zelfs, een flinke hoeveelheid aan te schaffen
voor wanneer ik bevallen was.
Dit was het bizarre antwoord waar ik naar zocht. Cocaïne
zou mij door de komende tijd heen kunnen helpen. De
argumenten tot gebruiken waren zo overweldigend, voor
mijn overduidelijk zieke geest, dat ieder nadeel verdween
als sneeuw voor de zon.
Instant bevrediging check
Gelukzalig gevoel V
Snel van mijn zwangerschapskilo’s af V
Mijn middelvinger naar alle artsen V
Verlost van negatieve gedachten V
Energie voor tien V
Een aantal dagen na de bevalling ben ik begonnen met
mijn eerste lijntjes coke en dit breidde zich al snel uit. Voor
dat ik het wist zat ik dagelijks te gebruiken. In eerste
instantie geen grote hoeveelheden, maar genoeg om rust
te hebben in mijn hoofd. Ik gebruikte op het werk, bij
verjaardagen, op het schoolplein. Natuurlijk had ik al snel
in de gaten dat dit wel eens uit de hand zou kunnen gaan
lopen. Ik gebruikte in middels al maanden achter elkaar,
had steeds meer nodig voor hetzelfde effect en als ik ’s
ochtends wakker werd moest ik gebruiken om me weereen beetje ‘normaal’ te voelen. Bovendien was ik
benieuwd of ik in middels verlost zou zijn van mijn
psychotische negatieve gedachten. Het was genoeg
geweest, cocaïne had me de voorafgaande maanden iets
positiefs gebracht in mijn leven, maar het werd tijd om dit
nu zelfstandig door te zetten. Ik besloot per direct te
stoppen. Dit lukte niet. Ik was verslaafd geraakt.
Dit artikel delen?

Louisa van den Heerik- Weijenbergh

Avatar

Publicatie op .
Hits: 36

geef een waardering voor: "De roze wolk die psychose heet"

Geschreven door Louisa van den Heerik- Weijenbergh . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !