Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

De reis

"Heb je er zin in," vraagt Joseph die me uit mijn trance haalt met zijn vrolijke opgewekte stem. "Hm... o ja hoor," zeg ik afwezig. "Ho ho, niet te enthousiast hoor." Ja wat moet ik dan zeggen, ik ben gedwongen door mijn ouders om op een stomme roadtrip te gaan met mijn neef. Ik zit nu al twee dagen in de auto en het enige wat ik heb gezien is asfalt, asfalt en nog eens asfalt.

"Waar denk je aan," vraagt Joseph na een lange stilte. "Nergens aan," antwoord ik. "Is het überhaupt wel mogelijk om nergens aan te denken?" Eigenlijk denk ik aan twintigduizend dingen, maar dat hoeft Joseph niet te weten. "Denk je aan Brian?" Brian... In een flits schiet het ongeluk voorbij, ik voel aan het litteken op mijn hoofd. "Je weet dat het niet erg is als je aan Brian denkt. Dat hoort bij het proces."

"Hé ik heb een verassing voor je." Ik kijk hem aan en ik zie dat hij een grijns op zijn gezicht heeft. "Vertel." "Het is iets wat je al heel lang wilt doen, het is zeg maar een droom van je." "Hoe weet jij nou weer wat ik droom?" "Dat weet ik gewoon." Hij trekt zijn groene ogen van het wegdek en kijkt me nieuwsgierig aan. "Nou wat is je verassing?" Hij grinnikt en zegt "Wacht maar af."

"We gaan parachutespringen," zegt Joseph helemaal uit het niets. "Serieus," roep ik. Er verschijnt een enorme glimlach op zijn gezicht en zegt "Serieus."

Vier uur later sta ik in een gammel vliegtuigje hoog boven de grond, vastgemaakt aan een man die ik niet ken. Het geluid van de motoren is een overweldigend geluid, de adrenaline giert door mijn aderen en ik sta te trillen op mijn benen. Dan schuift de man waar ik aan vast zit de deur open, hij vraagt of ik klaar ben. Ik schreeuw ja en ik geef me volledig over. We springen en vallen en vallen en vallen. Ik heb het gevoel dat ik mijn maag ga uitkotsten. Ik gil de longen uit mijn lijf en de grond komt steeds dichterbij. Dan voel ik een harde ruk aan mijn lichaam, ik kijk omhoog en zie hoe de parachute opengaat.

Ik sta op de grond, ik laat me op mijn knieën vallen en grijp mijn ketting vast, de ketting die ik van Brian voor mijn zestiende verjaardag heb gekregen. Ik adem snel, de hele wereld tolt en mijn hart bonkt in mijn keel. Het volgende moment stromen de tranen over mijn wangen en fluister ik tegen mijn ketting: "We hebben het gedaan, we hebben het samen gedaan. Onze droom is werkelijkheid geworden." En zo, met deze sprong, begon de reis van mijn leven. 

Dit artikel delen?
Auteur: ©Estelle Endeveld
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 318
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "De reis"

Geschreven door Estelle Endeveld . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!