Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 696

De pianostemmer

Bezweet tilde Karst voor de laatste keer de halter op van de squatrek in de sportschool. ‘Genoeg getraind voor vandaag’, dacht hij. Hij bekeek met goedkeuring zijn afgetrainde torso in de spiegelwand. Met zijn 1 meter 90 en 80 kilo schoon aan de haak zag hij er best goed uit, vond hij. De zweem van verdriet achter zijn ogen over de teloorgang van zijn jarenlange relatie met Stella ontging hem niet. Stella was verliefd geworden op de cellist van het trio waarin zij viool speelde en hijzelf piano. Hij kon helemaal opgaan in de muziek als zij gedrieën ‘Trio élégiaque No. 1’ van zijn favoriete componist Rachmaninoff speelden. Hij had de affectie tussen Stella en de cellist wel gezien, maar hij had die toegeschreven aan de warme gevoelens die nu eenmaal ontstaan als je samen musiceert. Zijn wereld stortte in toen Stella het uitmaakte. Het betekende meteen ook het einde van het trio want Karst kon onmogelijk in één ensemble met zijn ex en haar nieuwe liefde spelen. Hij voelde zich bitter en alleen gelaten en zocht troost in zijn pianostudie op het conservatorium en zijn werk.

Hij bekostigde zijn studie met zijn werk als pianostemmer. Hij was verliefd op de piano. Muziekinstrumenten waren magische dingen waar je, net als op mensen, verliefd op kon worden. Pianostemmen ging hem uitstekend af. Hij behandelde elke piano met die liefde die het instrument toekwam. Hij nam er de tijd voor waardoor hij niet bepaald goedkoop was. De uitgesproken kwaliteit van zijn werk bleef niet onopgemerkt en zo bouwde Karst geleidelijk een behoorlijk klantenbestand op. Zijn klanten waren vooral welgestelde zakenlui en notabelen, die zich naast kapitale villa’s, patserige automobielen, een prachtige vrouw, ook een mooie piano of vleugel en een dure pianostemmer konden veroorloven.

Ondanks zijn verdriet was Karst in de dagelijkse omgang vrolijk en opgeruimd. Zijn weerbarstig springerige krullen, zijn donkere ogen waarin altijd een lichte spot leek te vonken en zijn eeuwige felgele T-shirt en strakke spijkerbroek, gaven hem het casual sportieve uiterlijk dat hem een graag geziene gast maakte bij zijn clientèle, vooral ook bij de dames. Die dames zaten op pianoles en het spreekt voor zich dat een goed gestemd instrument de basisvoorwaarde was om de leeropbrengsten zuiver ten gehore te kunnen brengen.

Beurtelings organiseerde men soirees waar dan de dame des huizes al haar muzikale talenten en lesvorderingen meedogenloos botvierde op het klavier. Zo’n recital eindigde meestal met een obligaat applausje waarna het gezelschap kon recupereren bij zo’n borrel die de tongen los maakt. De heren spraken dan luid, met gefronste wenkbrauwen, wild gesticulerend, over zaken, politiek en auto’s. De dames daarentegen fluisterden samenzweerderig met elkaar over maar één onderwerp: Karst!

De dames konden hun ogen niet van hem afhouden en spraken verlekkerd van een ‘hunk’. Zij vermoedden een gespierde torso onder zijn knalgele T-shirt en bespraken besmuikt zijn lekkere kont. ‘Als ik zoiets tussen mijn lakens zou vinden, dan wist ik het wel!’, lispelde eentje terwijl zij haar tong wellustig over haar bovenlip liet glijden. Giechelend gaven de andere dames haar groot gelijk.

Zo kwam het dat, als Karst ergens kwam om zijn stemkunsten te vertonen, de voortgang van dit werk van nabij werd gecontroleerd door de mevrouw. Die stond dan met haar neus op de snaren diep voorovergebogen naast hem, zodat Karst zijn ogen de kost kon geven aan haar bloesjuwelen. ‘Goh pianostemmer’, vroeg zo’n mevrouw dan geïnteresseerd, ‘Waarom begint u in het midden van de piano?’ Geduldig legde Karst dan uit dat zich precies boven het sleutelgat de toon ‘A’ bevond en dat hij dan met zijn stemvork, die in ‘A’ was geijkt, zorgde dat de bijbehorende drie A-snaren precies dezelfde toon hadden als de stemvork. ‘Dan klinken zij in ‘koor’. ‘Precies 440 Herz’ en dan stem ik eerst het anderhalve octaaf van de A tot de bassen. Alle tertsen, kwarten en kwinten. Tot de temperatuur goed is. Daarna stem ik de hoge snaren dan relatief, zei Karst. Zo’n mevrouw vond het heerlijk als hij jargon gebruikte, want dat gaf aanleiding tot vervolgvragen waardoor zij nog langer dicht bij hem kon blijven.

Geleidelijk aan ontmoette Karst op elk adres zo’n zeer geïnteresseerde mevrouw, want de dames wisselden op hun soirees ervaringen uit die, doordat die schromelijk werden overdreven, de aanleiding vormden voor het ontstaan van een soort competitie. Elke dame wilde op een volgende soiree de anderen graag aftroeven met het meest gedurfde verhaal. De piano’s werden nooit eerder zó vaak gestemd. De dames gingen zich kleden op de komst van Karst. Zij schaften zich meest verleidelijke toiletjes aan die zij voor zijn bezoek opgewonden aantrokken, waarbij zij in de gauwigheid hun ondergoed vergaten.

Karst werd zo vergast op steeds weidsere uitzichten op vrouwelijke heerlijkheden, waarbij het hem opviel dat bij iedereen naast de piano een plant verscheen die de mevrouw dan tijdens zijn stemwerk water kwam geven. Diep buigend, met de rug naar hem toe bewaterden de mevrouwen dan hun plant, waarbij Karst kon vaststellen dat onder de korte jurkjes niets voor de verbeelding over bleef. Het kon natuurlijk niet uitblijven dat op een dag een mevrouw, hongerig naar hem en een spannend verhaal voor de soiree, even op zijn schoot ging zitten en daarbij het toch al korte jurkje nog wat op schurkte. Karst voelde dan de gevolgen van een relatieloos bestaan aan de heftige reactie van ‘de stemsleutel’ in zijn broek.

Vanaf daar ging het van kwaad tot erger. Doordat de dames hun avonturen aan elkaar door vertelden, gebeurde op elk adres hetzelfde en al snel stemde Karst de piano met ene en de mevrouw met de andere, zijn persoonlijke, stemsleutel. Hij stemde de mevrouwen zoals hij de piano stemde: snel, clean en zakelijk. Niet het ordinaire sopwerk zoals glazenwassers dat plegen te doen. Bah, nee! Daar moest hij niet aan denken. Het maakte niet eens uit of de heer der huizes er wel of niet was. Vaak zat zo’n man in zijn fauteuil in de voorkamer verdiept in zijn krant terwijl hij de mevrouw subtiel stemde aan de piano in de achterkamer. Karst vond het ondertussen allemaal best. Het vulde de erotische leegte in zijn leven en de mevrouwen stopten hem bovendien als dank forse tips toe waarbij hij zich niet zonder plezier bedacht dat een cc van zijn speciale lichaamssap in marktwaarde niet onderdeed voor die van printerinkt.

Op een dag liep het net even anders. Waar de deur altijd open gedaan werd door de mevrouw die dan als ouverture van wat komen ging even ondeugend haar jurkje optilde, deed nu de meneer open. ‘Dag pianostemmer’, zei die. ‘Voor dat u met uw werk begint, wil ik u even informeren dat mijn vrouw en ik uit elkaar zijn. Ik zal u zo even voorstellen aan mijn nieuwe vriendin. Zij heeft boven een muziekkamer ingericht waar nu de piano staat. Zij zal u zo de weg wel even wijzen’. In de hal stond de nieuwe vriendin. Een oogverblindende maar enigszins serene schoonheid die Karst minstens 20 jaar jonger schatte dan de meneer. Mevrouw had duidelijk geen tijd verdaan aan het al te zeer verhullen van haar vrouwelijk kapitaal. Karst staarde haar volledig gebiologeerd een beetje sullig aan.

‘Dag, ik ben Yolande’, zei de vriendin op koele toon en stak haar hand uit. Karst schudde haar hand die wat kil aanvoelde. ‘Ga je met me mee?’ vroeg ze en zij ging hem, kort gerokt en in kittige, precies afgemeten stapjes, voor op de trap. Daar stelde Karst tevreden vast dat ze al moest zijn bijgepraat door de andere mevrouwen. Karst vond haar heel aantrekkelijk en dacht dat hij haar, nu zij toch in een aparte kamer aan de slag gingen, wel wat uitvoeriger zou kunnen ‘stemmen’. Zij kwamen in een merkwaardige raamloze kamer. Plavuizen op de vloer, in het midden een machtige glimmende vleugel en tot het plafond toe betegelde wanden. Dat moest wel een rare akoestiek opleveren. ‘Hoe zou Rachmaninoff hier klinken?’ dacht Karst even, net voordat zijn aandacht volledig in beslag genomen werd door de mevrouw die haar niemandallig jurkje zonder omhaal van het lijf glijden en zich in zijn armen wierp. Zij bevrijdde met één hand zijn stemsleutel die zich enthousiast present meldde voor de klus. Innig verstrengeld streelde Karst haar rug. Die voelde merkwaardig kil en wat hard aan. Een beetje als plastic en… voelde hij daar nou een soort spleetje? Nee, het wás geen spleetje. Als hij niet beter zou weten leek er wel een luikje in haar rug te zitten, compleet met sleutelgat. Hij zou zo wel eens beter kijken dacht hij, verdiept als hij was in zijn woeste stemwerk. Even later klonk er een koud, hard metalen knipgeluid, als een van een heggenschaar. Direct daarop registreerde Karst een felle, stekende, pijn in zijn liesstreek. Hij naar beneden en zag ontzet bloed naar buiten spuiten uit een gapende wond tussen zijn benen. Zijn gillende slotakkoord hoorde hij niet meer uitsterven…

Dit artikel delen?
Auteur: ©Martin Reekers
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 316
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "De pianostemmer"

Geschreven door Martin Reekers . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
19.07.20
Feedback:
Correctie i.v.m. oude waarderingen.
  • Lezenswaardig:
    80%
  • Passend in deze rubriek:
    80%
Show more
0 van de 0 respondenten vond deze review nuttig
  • Tryntsje van der Meer 22.05.20
    Leest als een trein en er zit van alles in. Humor, woordspelingen, spanning, zelfs een beetje horror !
    • Martin Reekers 23.05.20
      Dankjewel Tryntsje. Edgar Allen Poe, Roald Dahl, Bordewijk en Herman Pieter de Boer zijn korte verhaal helden van mij. Ik laat me een beetje door hun 'geest'inspirer en en ben bezig aan een reeks korte verhalen die precies de ingrediënten zouden moeten hebben die jij noemt...
  • Harry Boerkamp 23.05.20
    Leuk verhaal, Martin. Ik heb met veel plezier en een lach op mijn gezicht gelezen. Ik hoop nog veel van zulke verhalen te lezen.

Ook jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

co2 neutraliteit
| Louisa van den Heerik-Weijenbergh | Blog