1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    924 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 22-01-2021

Hits: 266

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

De overval

Aangepast: 25-01-2021

Het licht van een straatlantaarn reflecteert in de plas voor haar. Ze kijkt kort om zich heen. Geen auto´s om haar nat te spatten, geen andere voetgangers.
"Nee, logisch: in dit weer laat je zelfs je hond niet uit!" denkt ze.
Het zijn vijf minuten van het station naar huis, maar een andere keus dan de regen te trotseren heeft ze niet.

De avond is er een met een lach en een traan. Het afscheid van haar chef en de bestuursleden valt haar zwaar. Ze houdt van het theater en de mensen waar ze mee samenwerkt zijn vrienden geworden. Als vrijwilligster begonnen en daarna doorgestart als office manager, voelt het theater als haar tweede thuis.
Bij wijze van afscheid heeft de theaterdirecteur haar en het hele bestuur thuis uitgenodigd en voor hen gekookt.

Ze loopt nu met haar paraplu en een grote bos bloemen door de stromende regen.
Als ze aankomt in de portiek van haar flat, schudt ze de paraplu uit.
Bij het openen van de brievenbus, ziet ze een man, gekleed in jeans en een donkere hoody. Zonder te groeten, loopt hij achter haar langs de trap op. Ze kent hem niet, misschien een nieuwe bewoner of bezoeker.
Zelf woont ze op de eerste etage. Ze bereikt de laatste trede als plotseling de man met de hoody op haar afkomt. Hij heeft nu zijn mond bedekt met een sjaal en kijkt haar recht in de ogen. Haar lichaam reageert nog voor ze de dreiging beseft. Haar hoofd begint te bonzen, al haar spieren spannen en ze klemt haar handtas stevig vast. Ze slikt.

"Nu moet je heel stil zijn!" Het klinkt zachtjes, maar niet minder dreigend.
Wat moet ze doen? Om hulp roepen? Ze heeft wel eens gehoord dat je beter hard kan praten, of ´brand´ kan schreeuwen in plaats van ´Help´ roepen, dan reageren de mensen sneller. Haar buurvrouw is met vakantie.
De gedachten flitsen in een seconde door haar hoofd.
Toch reageert ze instinctief en sneller dan ze kan denken.

"Wat doe je hier? Rot op en laat mij met rust! Wegwezen!" Haar woorden schallen als geweerschoten door het trappenhuis.
Dan slaat hij haar met kracht in het gezicht. Ze verliest haar evenwicht, het voelt alsof haar hoofd gaat ontploffen. Haar bril valt af. In een waas merkt ze dat hij haar handtas van haar schouder grist.
Als de pijn een beetje zakt kijkt ze rond. Bloemen en paraplu liggen op de grond, de bril ernaast. De overvaller sprint de trap af en is weg.
"Rotzak!" roept ze hem achterna. Beduusd kijkt ze naar de huissleutels in haar hand.
Ze moet hier weg. Wat als hij terugkomt? Ze kreunt. Haar wang brandt en haar hoofd is door elkaar geschud. Vaag is is ze zich bewust van haar omgeving.
Ze grist alles van de vloer en opent haar voordeur. In een vlaag van woede die haar angst even verdrijft, gooit ze de bloemen in de gang, slaat de voordeur dicht en doet die onmiddellijk op slot. Ze is helemaal in de war, kan haar gedachten niet ordenen en weet niet wat ze moet doen.

Na een paar minuten heeft ze zichzelf weer onder controle en realiseert zich: ze heeft de politie nodig, nu!
De stem aan de telefoon klinkt geruststellend.
"Bent u in orde, mevrouw? Twee agenten zijn onderweg en komen zo bij u."
De persoon blijft aan de lijn tot er gebeld wordt. Ze rilt. Angstig loopt ze naar de deur en kijkt door het spionnetje.
Buiten staan twee politieagenten in uniform. Ze haalt diep adem en opent de deur op een kier.
"Mag ik uw ID zien?"
De politieagenten houden hun ID op leesbare afstand. Een beetje gerustgesteld, laat ze hen binnen.
 
Dan kan ze zich niet meer beheersen, tranen lopen over haar gezicht en ze trilt helemaal.
Een van de politieagenten geeft haar een glas water en ze drinkt met kleine slokjes terwijl de agenten wachten tot ze gekalmeerd is.
"Zou u in staat zijn om een paar vragen te beantwoorden?"
Ze knikt, haar tanden klapperen tegen het glas.
Na haar verhaal, zegt een van de agenten:
"Ik zou u willen adviseren om u morgen voor de zekerheid door een arts te laten onderzoeken. Het ziet uit naar een harde klap."
Ze raakt haar linkerwang aan, die nog steeds brandt.
"Zou u de overvaller herkennen?"
"Ja, ik denk het wel. Hij heeft zijn gezicht niet erg goed bedekt."
Zij spreken af dat ze dezelfde dag naar het politiebureau zal komen om enkele foto's te bekijken en het protocol te bevestigen. De agenten geven haar uit voorzorg nog een folder van slachtofferhulp en nemen afscheid. Dan is ze weer helemaal alleen.

Ze besluit haar broer te bellen. Hij is de enige die ze op dit tijdstip wakker kan maken.
"Wat?! Ik spring in de auto. Het kan wel een uurtje duren. Maar nu moet je eerst je bankpas laten blokkeren, anders haalt haalt hij je rekening ook nog leeg. Als ik er ben, zal ik drie keer snel achter elkaar aanbellen. Tot zo!"
Terwijl ze op haar broer wacht, komt haar praktische aard weer een beetje boven. Ze raapt de bloemen op en zet ze in een vaas, die ze vult met water. De paraplu zet ze in de doucheruimte. Ze moet zichzelf bezig houden en afleiden. Er moet een hoop uitgezocht en geregeld. Ze moet haar nieuwe werkgever vrij vragen voor die dag en ze heeft ook geld nodig.
 
Haar broer is geschrokken, maar blijft kalm en zijn aanwezigheid is geruststellend.
Bij een kopje koffie bespreken ze samen wat er is gebeurd en wat ze nu als eerste moet doen.
Ze maken een lijst van de belangrijkste dingen, zodat ze niets vergeet.
Na een paar uur gaat haar broer weer naar huis, omdat hij moet werken.
Als ze besluit om nog een paar uur naar bed te gaan, controleert ze eerst of alle ramen en deuren op slot zijn. Ze voelt zich onveilig in haar eigen huis.

Van haar broer heeft ze wat geld kunnen lenen. Ze wil dezelfde dag nog naar de bank, heeft een controleafspraak bij de dokter en daarna gaat ze naar het politiebureau.
Haar wang wordt nu al een beetje blauw en de dikke bult onder haar oog doet pijn. De dokter die haar onderzoekt is aardig en zal zijn rapport aan de politie doorgeven.
Op het politiebureau ondertekent ze het protocol en ze laten haar wat foto's zien. Bij het zien van een van de foto's, voelt ze zich weer trillen van binnen en krijgt ze het koud.
"Ik begrijp dat u niets mag zeggen, maar ik wil het gewoon weten: had hij een wapen en had ik me beter niet kunnen verzetten?"
"Voor zover wij weten, niet," antwoordt de politieman.
"Uw verzet was dapper, maar misschien niet zo handig. Gelukkig is het nog goed afgelopen."
Met een schok realiseert ze zich wat er had kunnen gebeuren als de overvaller haar had gedwongen de voordeur te openen. Ze had tenslotte de sleutels in haar hand!
Maar zelfs op dit moment, is haar woede groter dan haar angst. Het zijn haar spullen en niemand heeft het recht ze te stelen! Ze voelt weer woede in zich opkomen.
Van streek, neemt ze afscheid en gaat naar huis.
 
Twee weken later durft ze 's avonds weer voor het eerst alleen over straat. Het licht van een straatlantaarn schijnt bleek door de mist en een groep tieners nadert haar. Ze praten en lachen heel hard. Inwendig krimpt ze ineen. Uiterlijk loopt ze met opgeheven hoofd om het luidruchtige groepje heen.
De eerste week na de overval heeft ze 's avonds een collega gevraagd om met haar mee naar huis te lopen, na hun vrijwilligerswerk.
Maar als ze het nu niet weer in haar eentje probeert, durft ze misschien nooit meer. Dat is wel het laatste wat ze wil, dat de overvaller haar leven beheerst.
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

22.01.21
Feedback:
Hi Renee, ik vind het een spannend maar angstaanjagend verhaal. Jammer dat niemand heeft gereageerd. Je maakt toch wat foutjes. Want je gaat niet consequent om met werkwoordstijden en je had beter als pv ik kunnen nemen omdat dat prettiger leest. Zelf maak ik ook deze fouten, ik raad je aan om alles in de tegenwoordige tijd te zetten. Ik heb je vorige verhaal ook gelezen (de treinreis) en het valt me op dat je zinnen een beetje stroef verlopen. Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik je wat tips probeer te geven. Graag gelezen deze! ik geef je drie sterren en nogmaals ik leer zelf best wel van wat kritiek. Groetjes, Ingrid Karsten
Show more
  • Renee Iseli - Smits 23.01.21
    Dag Ingrid. Dank je wel voor het lezen en je commentaar. Ik zal je advies met betrekking tot de werkwoordstijden omzetten. De ik-vorm neem ik niet over. Aangezien dit verhaal mij zelf daadwerkelijk is overkomen, heb ik bewust niet voor de ik-vorm gekozen, omdat het dan toch net even te dichtbij komt.
    Natuurlijk vind ik opbouwende kritiek niet erg. Ik schrijf normaal gesproken blogs en columns, dat is een andere manier van schrijven en ik wil ook graag op deze manier beter leren schrijven.
    Met een lage waardering denk ik alleen, dat verder weinig mensen dit verhaal nog zullen lezen.
    Groetjes, Renee

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
De foto
332
Lezen?
De chocoladefabriek
328
Lezen?
Van Z naar A
317
Lezen?