Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 803

De Oranje Vrijbuiters

15 mei 1943,

Lieve Samuel,

Ik heb Bubbles vlak bij de Japanse kers begraven! Barbara was erbij. De boom staat nog steeds in bloei en de roze bloemetjes zijn ontelbaar. In haar graf hebben we haar lievelingsspeeltje gedaan en ook een foto van ons beiden. Barbara vond dat laatste een beetje vreemd, maar ik wilde dat zo.
‘Katten kunnen toch niet naar een foto kijken?’ stamelde ze.
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee, Samuel zou het zo gewild hebben. Het is gewoon een symbolische herinnering aan haar baasjes.’

Ik wil je ook graag iets vertellen over het bezoek van Sarah twee dagen geleden. Ze stond voor me met een mand vol etenswaar.
‘Omdat je moet aansterken,’ zei ze toen ze binnenkwam.

Ik was ontroerd door dit gebaar. Waarom komt Sarah altijd zo onverwachts? Ik had het haar niet gevraagd, maar ik vond het wel een beetje vreemd. Ze zag er deze keer niet zo goed uit. Diepe kringen onder haar ogen. Sliep ze wel goed? Ik bedankte haar voor de mand.
‘Kom binnen, kind,’ zei ik toen.
‘Wat hebben we een prachtige lentedag hè, vandaag?’

Sarah deed haar jas uit en volgde me naar de woonkamer.
‘Ik heb geen tijd voor social talks, Micha. Je hebt me gebeld en verteld dat je met ons wilt meedoen.’

‘Mag ik weten waarom?’
Alweer schrok ik van haar felheid.
‘Ik heb vandaag een briefje van je vader ontvangen. Heb jij nog iets gehoord?’
Sarah schudde haar hoofd.
‘Wat schrijft hij?’ vroeg ze belangstellend.
‘Niet zo veel als anders. Gelukkig is het nu niet meer zo koud, toch?’

Sarah nam een slok koffie.
‘Nee, het is niet meer zo koud, maar denk je nou echt dat het daar goed toeven is?’
Nee, dat dacht ik niet. Had ik soms weer eens iets misdaan?

Sarah bekeek haar vingers.
‘Micha, ik ben hier niet gekomen om over koetjes en kalfjes te praten, want zo ben ik niet. Je zei dat je met ons mee wilde werken en dat vinden we zeer waardevol.’
‘En wie zijn “wij”?’
‘Micha, dat heb ik je al verteld. Het is te gevaarlijk als ik dat openbaar maak.’

Ik voelde dat ik een beetje boos werd.
‘Dus ik moet gaan werken met mensen die ik helemaal niet ken?’

En toen begon Sarah haar betoog.
’Wij maken deel uit van een organisatie die Joden helpt onder te duiken en te verzorgen. Deze organisatie staat nog in de kinderschoenen. Ook helpen we met rantsoenen, belangrijke papieren en persoonsbewijzen. Op dit moment hebben we al honderd mensen geholpen. We zoeken nu een postadres en daarmee zou je ons kunnen helpen. Dat betekent dat bij jou alle post voor de onderduikers wordt verzameld. Ik begrijp dat dit niet makkelijk voor je is, want er zullen regelmatig mensen langskomen, maar je zou ons er een grote dienst mee bewijzen.’

Ik knikte.
‘Onze methoden zijn nogal primitief,’ ging Sarah verder.
‘Vrijwel niemand onder ons heeft echt ervaring. Er zijn zelfs al groepen opgerold, zoals je misschien gehoord hebt, en velen zijn ter dood veroordeeld. Dit is precies de reden dat ik je geen namen kan geven, Micha. Er zijn enkele groepen, zoals de Oranje Vrijbuiters, die het langer volhouden. Het is allemaal nog zo pril; dit moet echt geheim blijven.’

Ik schonk nog eens koffie voor haar in. Het werd me nu een beetje duidelijk.
’Ik weet dat ik gevaar loop, Micha. We kunnen niet passief blijven toezien. Ik heb het geluk dat ik geen Joodse moeder heb gehad en jij hebt dat geluk ook, maar als wij papa echt van dienst willen zijn moeten we onze handen uit de mouwen steken.’ 
Ik stak een sigaret op. ‘En wat verwacht je van mij?’
‘Niet zo veel eigenlijk,’ antwoordde ze daarop. ‘Je krijgt wat post en die wordt opgehaald.’
’En dat is alles?’
Ze knikte instemmend.
‘Dat is alles. Het is wel van groot belang.’
Ik wilde iets vragen, maar durfde het bijna niet.
’Sarah, loop ik dan ook geen gevaar?’
Sarah keek op haar horloge.

’En wat dacht je van al die inbraken bij jou thuis? We zullen alles doen om je te beschermen.’

Ik fronste mijn wenkbrauwen.
‘En wat doen jullie dan precies?’
’Dat heb ik je net verteld,’ zei ze toen. ‘Zorgen dat die mensen zo goed mogelijk verder kunnen leven. Wij zitten in een bevoorrechte positie; dat realiseer je je toch wel, Micha?’
Ik voelde dat ik opnieuw opstandig werd.
‘Sarah, je denkt toch niet dat ik van gisteren ben? Denk je nu werkelijk dat ik niet weet hoe schrijnend de situatie is voor Joden? Je eigen vader zit nota bene in Dachau en ik weet echt wel dat hij het heel moeilijk heeft.’

Haar stem werd wat milder.
’Ja, dat is wel zo, maar weet je echt hoe het met hem gaat? Dat hij de hele dag wordt blootgesteld aan terreur? Dat hij moet toekijken terwijl sommige mensen voor zijn neus worden doodgeschoten? Dat hij amper te eten krijgt en in veel te dunne kleding naar de fabriek wordt gestuurd en daar straf krijgt als hij niet doet wat hem is opgedragen?’
Ik keek haar verbaasd aan. ‘Hoe kom je aan al die informatie?’
’Ik spreek mensen, Micha, en ik heb een verstand. Dachau is niet zomaar een werkkamp.’
’Op welke manier helpen we hem dan?’
Sarah schonk een kopje koffie in.
‘Wij helpen hem niet direct, Micha. We tonen dat we begaan zijn met zijn lot. En als we slagen in onze missie helpen we wel andere mensen die er slecht aan toe zijn.’
Ik knikte.
‘Wat voor een soort pakjes ontvang ik dan? Of wil je dat ook niet zeggen?’

Sarah stak de zoveelste sigaret op. Roken terwijl ze een kind verwachtte! Ik zweeg.
’Brieven van geliefden, persoonsbewijzen, rantsoen, warme kleding, ach, er is zo veel. En het is niet de bedoeling dat je die pakjes openmaakt. Ze worden gewoon opgehaald door een van ons, op een vast tijdstip. Ik moet nu gaan, Micha, we hebben zo een vergadering. Denk erover na en vertel het me later. Je zou ons echt kunnen helpen. En papa ook.’

Ze stond op en ik gaf haar een hand.
‘Zul je voorzichtig zijn?’ vroeg ik haar nog.

Eindelijk zag ik een glimlach op haar gezicht. ’Ja, ik zal voorzichtig zijn. Datzelfde wens ik jou ook toe, en geen woord hierover tegen papa.’

Lieve schat, ben je trots op je vrouw? Ik word postbode. Als ik jou hiermee terugkrijg is dit alles me wel wat waard! Zorg je goed voor jezelf? Het is koud in huis.

Micha

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Ingrid Karsten
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 83
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "De Oranje Vrijbuiters"

Geschreven door Ingrid Karsten . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
03.10.20
Feedback:
Ik vind het een mooi lekker lezend verhaal met goede dialogen. Ik worstel een beetje met de vorm. Het is een brief die overgaat in een dialoog. Ik vraag me dan af of mensen op die manier brieven schrijven. Misschien is een mengvorm denkbaar? Dat Micha de brief aan het schrijven is terwijl Sarah binnen komt? Dus dat de brief onderbroken wordt door de dialoog en daarna verder afgemaakt wordt? Ook vraag ik me af of iemand in die tijd roken in verband zou brengen met risico's voor de gezondheid.
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
  • Ingrid Karsten 12.10.20
    dank je wel voor je lovende reactie! Ja in een brief kan disloog voor komen hoor Martin! DAt wel
23.09.20
Feedback:
Mooi.
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Ingrid Karsten 25.09.20
    ik heb mijn best erop gedaan Bert maar je kunt ook het boek kopen! Ik hoop dat je het mooi vindt

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!