Danny Vandenberk

De omslag

© Danny Vandenberk op 17.01.2023.

Hier kon ze zo van genieten. De radiografische wandklok in retro hout tikte de tijd hoorbaar weg. Af en toe keek ze ernaar. Niet dat ze bezorgd was of zo, nee, ze verkneukelde zich omwille van het feit dat elke weggetikte minuut de terugkeer van haar man een beetje dichterbij bracht.

 

Elke dag, zo rond een uur of vier, zette ze zich met haar haakwerk of met een tijdschrift op haar gemakje in een van de twee Chesterfield fauteuils. Echte pronkstukjes en helemaal haar smaak, zo fraai bekleed in paars fluweel. Tijdloos chic en geraffineerd. De hare bevond zich het dichtst bij de deur naar de living. Net als de andere stond hij naar het design barmeubel met verlichte achterwand gericht. Zo uitermate gezellig, vond ze. De gordijnen waren dicht en de twee schemerlampen, waarvan een naast haar stoel en de andere naast de zijne, verspreidden een goudgele gloed die de hele ruimte nog wat extra cachet gaf. Zelf straalde ze een wonderlijke rust uit. Niet dat het bij de knappe Nancy Neyts ook maar enigermate nodig was, maar de natuur zorgt er op subtiele wijze voor dat een zwangere vrouw nog aantrekkelijker wordt voor haar man. In haar vijfde maand had Nancy’s gezicht een prachtige, bijna engelachtige tint gekregen en haar ogen leken met deze nieuwe vredige uitdrukking nog groter en fonkelender dan tevoren. Als ze glimlachte, bijna zoals nu, zou ze op haar eentje eender welke kamer kunnen verlichten en elke daar aanwezige man met gemak kunnen verleiden, alleen door haar verschijning, maar dat interesseerde haar niet. Traag en gracieus bevochtigde ze haar duim en wijsvinger om een bladzijde om te draaien. Vandaag las ze in ‘Stijlvol wonen’, het magazine dat haar de nodige inspiratie had gegeven om deze kamer, de vroegere computerruimte, opnieuw in te richten.

 

Rond 16:45 werd ze, zoals steeds, veel alerter en kon ze zich nauwelijks nog op haar tijdschrift concentreren. Enkele minuten later was het zover ... Ze hoorde autobanden over het grind knarsen, het dichtslaan van het portier, het slagje en het piepje na het sluiten en dan dat typische extraatje: hij had de gewoonte om zich, na het drukken op het knopje van de autosleutel, te vergewissen van het feit dat de deur echt wel gesloten was door nog eens extra aan het deurportier te voelen en het onmiddellijk weer los te laten, wat dat o zo vertrouwde klakgeluid opleverde. Ze legde haar boekje opzij en stond op om hem met een kus te verwelkomen.

 

‘Dag schat,’ fluisterde ze zachtjes.

 

‘Hallo …’ antwoordde hij.

 

Ze nam zijn jas aan en hing die in de op maat gemaakte dressing onder de trap. Toen liep ze naar de bar en nam ze twee glazen. In het hare pleurde ze vlug wat tonic, in het zijne deed ze voorzichtig twee dikke ijsblokken, twee barmaatjes Hendrick’s Gin en een drietal bevroren frambozen. Vervolgens vulde ze aan met tonic, roerde ze nog een paar keer bedachtzaam met een barlepel en kort daarna zat ze weer op haar plekje, waar ze ‘Stijlvol wonen’ voor de vorm weer ter hand nam. Hij zat ondertussen ook in zijn stoel, met zijn glas in beide handen, en schudde een beetje met de inhoud, zodat de ijsblokken tegen de kant tinkelden. Na de lange uren alleen genoot ze met volle teugen van zijn gezelschap en met kleine nipjes van haar tonic, ook al zei hij niks en had zij geen dorst. Dit scenario herhaalde zich bijna dagelijks. Hij zat daar vermoeid te zijn van zijn lange werkdag en sprak vrijwel nooit voordat hij zijn eerste glas helemaal leeggedronken had. Zij hield ervan om zijn ademhaling te horen, zijn typische geur te ruiken, de manier waarop hij door de kamer liep, van zijn intense of net lege, verre uitdrukking in zijn ogen als hij haar aankeek, van zijn stem en van zijn stilte. Ze hield van hem. God, wat hield ze van hem.

 

‘Weet je nog wat we samen dronken tijdens ons eerste afspraakje?’ vroeg ze plagend, tegen alle ongeschreven wetten van het gewoonterecht in.

 

‘Euh … Nee … Gin-tonic, zeker?’ stamelde hij, afweziger dan Kortjakje midden in de week.

 

‘Begin-tonic!’ grapte ze.

 

Hij reageerde nauwelijks. Wat waren ze toch een leuk en uniek stel, dacht ze bij zichzelf. Zoals andere koppels hun muziekje hadden, meestal het nummer dat speelde terwijl ze voor het eerst zoenden of iets dergelijks, hadden zij hun ‘lucky drink’. Bijgevolg hadden ze permanent tientallen verschillende gins in huis, alsook een aantal kwaliteitstonics. De exclusievere gins stonden mooi uitgestald op het verlichte gedeelte van het barmeubel, bijna zoals trofeeën in een trofeeënkamer.

 

‘Moe, schat?’

 

‘Ja,’ zei hij, ‘ik ben echt moe.’ Hij dronk zijn glas in een teug leeg, hoewel het nog voor de helft vol was. Ze keek niet eens naar hem, maar ze wist wat hij had gedaan, omdat ze de blokjes ijs hoorde terugvallen naar de bodem van het lege glas, toen hij zijn arm liet zakken. Hij wachtte even, en stond daarna op om zich snel een tweede glas in te schenken.

 

‘Laat mij dat toch doen!’ riep ze, terwijl ze hem naliep.

 

‘Ga zitten, Nancy, ga alsjeblieft zitten,’ beval hij. Hij deed een flinke scheut tonic in zijn grote glas en goot er minstens het driedubbele aan gin bij.

 

‘Zal ik anders vlug wat aperitiefhapjes in de oven steken? Ik heb niet gekookt, omdat het woensdag is.’

 

‘Hoeft niet,’ zei hij.

‘Ze jakkeren je ook zo af. Eigenlijk is het toch schandalig. Je bent al zo lang bij de politie en toch heb je nog zo veel straatdienst. Nu ja, als je te moe bent om uit te gaan eten vanavond, maak ik hier toch wat voor je klaar? Ik heb nog varkenshaas in de diepvries liggen, dat kan ik snel ontdooien in de oven en aanbakken. Is zo gepiept. Blijf maar rustig zitten, dan breng ik het je zo snel ik kan. Het lekkerste en meest malse stukje vlees dat je je maar kan inbeelden.’

 

Ze keek even opzij, hopend dat hij schalks knipogend zou opperen dat zij zélf het lekkerste stukje vlees was dat hij zich kon inbeelden, zoals hij zou doen als hij wat frisser en opgewekter was geweest.

 

‘Dat het niet hoeft, zei ik! Kom, ga even zitten.’

 

Nancy werd bang. Ze begon te zweten. Nattigheid had ze al iets vroeger gevoeld. Langzaam ging ze in haar stoel zitten, terwijl ze hem bleef aanstaren met haar grote ogen vol verbijstering. Hij zette zijn inmiddels lege glas op het salontafeltje en haalde diep adem.

 

‘Je gaat het niet graag horen, vrees ik, maar ik heb er heel lang over nagedacht en het is niet meer dan eerlijk dat ik het je vertel. Ik hoop dat je begrip kan opbrengen voor de situatie waarin ik me bevind en hoe ik het beleef.’ Een viertal minuten, meer had hij niet nodig om te zeggen wat hij moest zeggen, over hoe versmacht en beknot hij zich voelde, hoe ze veel te hard haar best deed, hem als een kind pamperde, over de vrijheid die hij miste, hem verstikte, dat ze niet moest denken dat er een ander was, want dat was niet zo, hij wilde alleen zijn, of toch een tijdje, tot hij eventueel iemand zou ontmoeten, dat viel niet uit te sluiten. Met elk woord dat hij sprak, leek hij een stap achteruit te zetten, tot ze niets meer van hem begreep. Ze bleef hem roerloos aanstaren.

 

‘Zo, dat is eruit. Komt hard aan misschien, maar er bestaat gewoon geen goed moment om zoiets te zeggen. Ik heb geen keus. Wees niet bang. Het huis verkopen we, jij krijgt de helft van de opbrengst en ik zal je nog wat geld extra geven, zodat je je absoluut geen zorgen hoeft te maken. ‘t Is geen drama en dat gaan we er ook niet van maken, hoop ik. Het zou mijn reputatie op het werk kunnen besmeuren en daar schieten we niks mee op, begrijp je?’

 

Ze zweeg.

 

Dit is niet aan het gebeuren, dacht Nancy. Echt niet. Het was haar verbeelding, hoopte ze. Als ze nu eens gewoon zou doorgaan met de dingen waar ze mee bezig was, alsof dit gesprek nooit had plaatsgevonden. Misschien was dat zelfs zo en had ze een flauwte. Ze had immers amper iets gegeten vandaag en ze had daardoor drie weken geleden ook een bloeddrukval gehad, waardoor het leek alsof ze even van de wereld was, om achteraf te beseffen dat ze een heel stuk van de realiteit gemist of vervormd had.

 

‘Ik ga voor het eten zorgen,’ sprak ze met moeite. Haar stem brak bijna, ze had weinig of zelfs geen beheersing over het geluid dat ze voortbracht. Deze keer stribbelde hij niet tegen.

 

Ze stapte naar de living, zo de keuken in. Het voelde alsof haar voeten geen vloer raakten. In feite voelde ze niks, alleen een soort misselijkheid, een neiging om over te geven … Alles wat ze deed, deed ze automatisch. Naar de voorraadkamer stappen via de gang, het licht aandoen, de diepvries openen en er lukraak iets uit halen ... Ze slenterde terug naar de keuken en legde haar meebrengsel op het aanrecht. Het was in witroze papier gewikkeld. Ze nam het eruit en keek ernaar. Het was de varkenshaas. Een groot exemplaar. Het grootste dat ze ooit had gezien.

 

Dit wordt het. Vanavond eten we varkenshaasje in champignonroomsaus, in lekkere malse plakjes. Dat komt goed. Ze gooide het papier weg en tilde het majestueuze stuk vlees weer op, om het mee te nemen naar de andere kant van hun grote keuken, bij het kookvuur en de oven, om het te ontdooien. Toen zag ze hem plots bij het raam staan, vooraan in de living, met zijn rug naar haar toe. Ze bleef staan.

 

‘Godverdomme, mens,’ zei hij snauwerig, zonder zich om te draaien, ‘ik zei toch dat je voor mij niet moet koken, ik ga uit.’

 

Iets brak.

 

Toen alles rood voor haar ogen werd en ze alleen nog een soort dof gepomp in haar hoofd voelde, ging ze naar hem toe en zonder ook maar een moment te aarzelen, sloeg ze hem met het bevroren stuk vlees hard op het achterhoofd.

 

Ze deed een stap terug en wachtte. Even bleef hij staan, niet langer dan twee seconden, dan zakte hij door zijn knieën en viel daarna zijwaarts op de grond.

 

In een flits was de rode waas en het gepomp weg. De oorverdovende stilte haalde haar uit haar shocktoestand. Ik heb hem doodgeslagen, dacht ze, ik heb hem vermoord! Ze liet het bevroren vlees op de grond vallen. Kalmte! Alleen kalmte kon haar redden. Dit was moord. Moord op Patrick Mortelmans, inspecteur van de politie, die op het punt stond om hoofdinspecteur te worden. Wat ging er van haar worden? En van haar kind? Vooral dat laatste maakte haar bloednerveus. Rustig! Rustig blijven. Het oplossen van een moordzaak staat en valt met het vinden van het moordwapen, dat had Patrick haar altijd verteld. Gek hoe ze haar schat, de man van haar leven, ineens bij de voornaam noemde, alsof ze mentaal al afstand genomen had. Haar kind, dat was het enige belangrijke.

 

Ze raapte het vlees op en stak het in de oven, functie ontdooien. Meer dan de helft van de moorden gebeurt in de huiselijke kring en bij moord op een vrouw is de partner in vijfenzeventig procent van de gevallen de dader. Dat had ze allemaal gelezen in zijn cursussen. Hoe hoog dat cijfer bij mannelijke slachtoffers was, wist ze niet. Sowieso ben ik de hoofdverdachte in het moordonderzoek. Ik ben het haasje, dacht ze, het haasje dat varkenshaasje gaat klaarmaken, met champignonroomsaus. Ze schudde het hoofd. Slechte grap.

 

Ondertussen had ze een pan beboterd, het ontdooide vlees goed gekruid en het daarna in de pan gelegd en aangebakken, langs beide zijden. Zelf zou ze geen hap door de keel krijgen, maar ze kon het vlees naar Rik en Lena brengen, de buren waar ze altijd op konden rekenen om het huis wat in de gaten te houden, de planten water te geven en de post uit de brievenbus te halen als ze op vakantie gingen. Ze kon zeggen dat Patrick absoluut op restaurant wilde gaan, of misschien beter nog, dat ze het speciaal voor hen gemaakt had. Als wederdienst. Voor wat hoort wat. Ja, voor wat hoort wat.

 

Ziezo, champignons in de pan bij het vlees, blussen met een beetje water en bouillon, aan de kook brengen en wat room erbij. Even voelen of het vlees mooi veerkrachtig is … En klaar. Koken had altijd al een kalmerend effect op haar gehad. Het hielp haar om structureel na te denken, om haar gedachten en zenuwen min of meer onder controle te krijgen.

 

Met een ingestudeerde, doch ongeforceerd ogende glimlach om haar lippen liep ze snel naar het huis van Rik en Lena, waar ze de acteerprestatie van haar leven én de pan met het overheerlijke varkenshaasje neerzette. ‘Ruikt heerlijk! En dan nog die onberispelijke timing!’ had Rik geschaterd. ‘Ja, net voor etenstijd, en we gingen net boterhammen eten, omdat er voor de rest niets in huis was,’ had Lena dankbaar gelachen.

 

Puik werk, dacht ze, dat liep alvast vlotjes. Terwijl die twee hongerige wolven het moordwapen oppeuzelden, kon ze thuis rustig de volgende stappen uitdokteren. Ze liep door de gang, via de keuken en de living naar de barkamer en …

 

‘Schatje! Daar ben je … Ik was dood, doodongerust.’

 

Nancy stond aan de grond genageld. Door een vakman, die voor alle zekerheid ook een gigantische spijker door haar hart geslagen had.

 

Daar zat hij. Het lijk, Patrick, haar man. In zijn fauteuil, langzaam met zijn rechterhand over zijn achterhoofd wrijvend.

 

‘Wil je dadelijk even een paracetamolletje voor me halen, schatje? Wat heb ik een hoofdpijn, zeg! En duizelig dat ik ben! Niet normaal. Ik ben gevallen, geloof ik. En sorry, ik heb daarnet ook overgegeven in de keuken. Te veel gedronken, hé. Te veel ... te snel ... Weet ik veel. Soms ben ik toch echt een hulpeloos, onverantwoordelijk kind! Dank je wel, schatteboutje. Heb je ook nog een glaasje water voor me? Wat zou ik toch zijn zonder jou! Echt, ik meen het. Als ik jou niet had ... En ons kindje! Heb je ‘t nog voelen bewegen, ons kleine liefdescocktailtje? Ja? Nu ga ik even naar boven, ik moet wat gaan rusten, denk ik, maar ik begin me alweer wat beter te voelen nu ik weet dat jij er weer bent en alles weer in orde is. Ik bel morgenvroeg naar de commissaris, dat ga ik doen! Voor een dagje verlof. Dan brengen we de laatste details van de babykamer in orde en daarna ga ik jou nog eens lekker verwennen!’

 

 

 

 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Reacties van:
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.
    • This commment is unpublished.
      Dorine Van der Marel · 10 dagen geleden
      Leuk en verrassend verhaal. Met veel plezier gelezen.
      • This commment is unpublished.
        Danny Vandenberk · 10 dagen geleden
        Dank je wel, Dorine! Heel fijn dat je het helemaal hebt uitgelezen. Ik beken: het verhaal overschrijdt ruimschoots de 'aanbevolen lengte' qua woorden (2448 i.p.v. max 1000), maar toch vind ik het leuk om te weten of de plottwist 'werkt'. Top!
    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    1 Commentaar

    Gebruikerswaardering: 4 / 5

    PLG_VOTE_STAR_ACTIVEPLG_VOTE_STAR_ACTIVEPLG_VOTE_STAR_ACTIVEPLG_VOTE_STAR_ACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Rating: 4.3
Stemmen: 4
Hits: 150
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Olaf op den Kamp: De Worm van bron tot monding

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.