Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 652

De man die wilde loslaten

© Martin Reekers op .
[Klik op de profielnaam of -afbeelding voor een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.]

Het was grijs weer. Donkere regenwolken joegen elkaar na, opgehitst door een kille noordelijke wind. Op het perron van het station van het provinciestadje echode de leegte nadat de trein vertrokken was. Op het verlaten perron hijgde Hector nog na van de forse sprint die hij tevergeefs trok om de trein te halen. Helaas, dit kwam hem te staan op het uur extra wachttijd dat hoort bij dit soort restauratieloze stationnetjes die, behalve op de spaarzame momenten dat er een trein langs komt, voortdurend in een soort winterslaap verzonken leken te zijn.

Hector was juist een beetje knorrig bezig te bedenken hoe hij de wachttijd enigszins nuttig kon doorbrengen toen er een sjofel geklede, zwaarlijvige zwetende man het perron op kwam lopen. Aan elke hand trok hij een enorme rolkoffer die, gelet op het gesteun en gepuf van de man, erg zwaar moesten zijn. De man zette zijn koffers naast Hector neer, lachte hem toe,  rechtte zijn rug en zei hijgend:

 ‘Ik kom zo terug’.

Hij liep weg en verscheen na een minuut of vijf met weer twee enorme, zo op het oog, eveneens loodzware rolkoffers. Ditmaal liep hij Hector voorbij tot aan de trap bij de voetgangerstunnel die toegang verschafte tot het tegenoverliggende spoor. Daarna liep hij terug naar de koffers die hij bij Hector had neergezet.

‘Zo’, zei Hector’, dat ziet er serieus uit!’

De man keek hem aan, lachte en zei:

‘Ik kom niet meer terug hè... nooit meer!’ en hij pakte de koffers om ook die naar de voetgangerstunnel te slepen. Hector zag nu dat hij zich etappegewijs verplaatste door steeds twee koffers een stuk te verplaatsen om dan terug te komen voor de volgende twee. Hij dacht: ‘Ik moet die man even helpen. Door dat rennen ben ik toch al niet meer okselfris. Een paar extra zweetdruppeltjes kunnen er nog wel bij en ik verricht zo bovendien een goede daad tijdens mijn wachttijd’.  Hij liep de man achterna.

‘Zal ik u even helpen?’

‘Och dat is erg aardig van u’ zei de man. ‘Ik moet naar spoor drie’, terwijl hij een van de koffers voorzichtig de trap aftilde.

Hector deed hetzelfde. De koffers wogen inderdaad als dieplood. Zó zwaar dat hij ze één voor één de trap af en aan de andere kant weer de trap op moest sjouwen. ‘Wat zou daar toch allemaal inzitten’, dacht hij. Was de man zojuist, wegens overspel, uit huis gegooid door zijn woedende partner en had hij na een razendsnelle boedelscheiding zijn bezittingen in zijn vier koffers gepakt en was hij op weg naar de trein richting een nieuwe toekomst? Of, zo fantaseerde hij verder, had hij na jaren sappelen aan de lopende band eindelijk genoeg gespaard om met zijn in vier rolkoffers samengepakte schamele bezit opnieuw te beginnen op een tropisch eiland waar de biertjes altijd koud zijn en de palmen langzaam ruisen in een frisse wind van zee? Je kon er ook moeilijk direct naar vragen, vond hij.

‘Dat is alles bij elkaar een forse lading die u mee torst, meneer’, zei hij, toen zij beiden hijgend op perron drie waren aangekomen. Hector hoopte een beetje dat die constatering de man zou inspireren wat meer prijs zou geven over de aard van zijn lading.

‘Ja’, zei de man. ‘Dat komt, heel mijn lief en mijn leed zit in die koffers’.

‘Heel uw lief en leed?  ‘Ja, dan begrijp ik de zwaarwegendheid’, zei Hector die poogde een woordgrapje te maken.

‘Ja’, zei de man, die óf het grapje miste óf het negeerde. ‘Mijn vriendin heeft het uitgemaakt omdat zij iets begonnen is met die slampamper van een onderbuurman van ons. Nou dat kon ik niet over mijn kant laten gaan. Ik moest wel drastische maatregelen nemen’. Kijk met mij kan je ver gaan maar op een gegeven moment denk je toch, nu is het genoeg. Nu ga ik weg en kom nooit meer terug’.

‘Ik begrijp het’, zei Hector. ‘Waar gaat de reis nu naar toe, als ik mij zo’n nieuwsgierige vraag mag veroorloven?

‘Maakt niet veel uit’, zei de man. ‘Als ik maar ver weg ben van hier. Zuid-Amerika of zo. Daar zitten de mensen losser in hun vel en zijn de vrouwen nog gepassioneerd romantisch. Ik ga in de haven van Rotterdam op zoek naar een vrachtboot die mij als passagier mee kan nemen naar een ander continent. Dan zie ik daar wel verder. Ik begin gewoon een nieuw leven’.

‘Ah, begrijpelijk’, zei Hector, die tevreden vaststelde dat één van zijn theorieën over de inhoud redelijk leek te kloppen. ‘En dan komt het goed uit dat u al uw lief en leed weer kunt uitpakken en zo een beginnetje hebt voor uw nieuwe leven’.

‘Nee’, zei de man.

‘Nee?’’ vroeg Hector.

‘Nee! De koffers met mijn lief en leed gaan overboord zodra we op volle zee zijn. Om  opnieuw te kunnen beginnen moet ik loslaten’, zei de man op het moment dat de trein op spoor drie binnen liep en met wat geknars tot stilstand kwam. Hector vroeg zich verbaasd af waarom de man de moeite nam vier loodzware koffers mee te zeulen met als enige oogmerk die later op zee overboord te zetten. Er leken toch meerdere voor de hand liggende scenario’s denkbaar om van oude troep afscheid te nemen. Waarschijnlijk was het iets symbolisch. Het verleden laten verzwelgen door de zee, of zoiets. Doordat al zijn aandacht nu gericht was op het helpen van de man bij het in de trein hijsen van zijn loodzware last, ontglipte hem de kans om verduidelijking te vragen. Ach, zo belangrijk was het ook niet dacht Hector die, over het algemeen de discretie zelve, zich een beetje ergerde aan zijn eigen nieuwsgierigheid.

‘Goedereis nog!’, riep hij terwijl de treindeuren dicht zoefden. De man lachte flauw en zwaaide even.

Hector zag de rode achterlichten van de trein langzaam oplossen in de grijsheid van een regenbui. De reizigers die waren uitgestapt hadden zich inmiddels naar de uitgang gehaast waarna het stationnetje weer zijn gebruikelijke desolate verschijningsvorm had aangenomen. Pas toen zag Hector de druppel op zijn schoen en een stukje verder op het perron nog één en nog één! Er was een heel spoor van kleine druppeltjes zichtbaar die de route markeerden die de man en hij zojuist met de koffers hadden afgelegd. Vuurrode druppels.

Dit artikel delen?
Waardering voor je inzending op Schrijverspunt

Graag je waardering voor : De man die wilde loslaten

Aantal hits voor dit artikel: 270
 
KLIK OP HET GEWENSTE AANTAL STERREN (1-5)  OM EEN WAARDERING TE GEVEN EN/OF SCHRIJF SVP EEN KORTE REVIEW
5 sterren = zeer de moeite waard, 4 sterren = de moeite waard, 3 sterren = lezenswaardig, etc..
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!
De waardering voor dit artikel:

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

Reacties   

# Deman die wilde loslatenMartin Reekers 25-05-2020 14:38
Dank voor de reactie Edo. Ik ben aan het oefenen met de Show don’t tell techniek. Het is lastig om de juiste spannende balans te vinden tussen waar je wel en juist niet expliciet bent...
# RE: De man die wilde loslatenEdo Elzenga 25-05-2020 11:21
Mooi verhaal. Fijn ook dat je niet te expliciet wordt.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Dat is het leven, mama
| Vera Bijma | Cursiefje