Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

De man die werk zocht

Ik verlies definitie, terwijl dagen verstrijken. Alsof ik een hoop zandkorrels ben, gevat in een gebroken zandloper. Of iets anders dat zijn vorm en zijn essentie niet weet te behouden.
Als het zo blijft doorgaan, raak ik op. Ben ik enkel nog indrukken, die ik ervaar als messteken in wat ik ooit beschouwde als 'mijn ziel'. Dat mag nooit gebeuren.

Ik ga vandaag werk zoeken, tegen het doktersadvies in. Ik mag wat bijverdienen, met mijn statuut. Ik wil dat extra geld, en ik wil terug iemand worden. Iemand die iets doet. Definitie terugwinnen.
De stress is onverdraaglijk, alsof er naalden regenen vanuit de hemel. Ik heb alle moeite om mij te concentreren op wat ik ga doen terwijl ik over straat wandel. Wat ik ga doen, is werk vinden!

Bij het binnenkomen van het interimkantoor loopt het al mis. Ik maak onjuist oogcontact met de vrouw die daar zit. Ik weet niet hoe kijken, vind geen contact met haar, of mezelf. Zou ze al iets in de gaten hebben, vraag ik mij af. Ik voel mijn linkerbeen kracht verliezen bij het naar voren stappen, waardoor ik een soort van 'silly walk' uitvoer. Zij het dan een bevreemdende, zorgwekkende 'silly walk' die helemaal niet grappig is. Alsof ik iemand ben die uit zijn lijf wil ontsnappen en dat ook wat wil lukken, daar, bij de knie. Fuck, denk ik. Gewoon doorgaan.

'Goeiemiddag, zet u maar.' zegt de verzorgde brunette. Ben ik wel verzorgd genoeg? Ik ga zitten en leg mijn handen niet op tafel. Ik weet uit ervaring dat ik dan een natte plek achterlaat. Ze reikt over het bureaublad met een uitgestoken hand. Afvegen of niet afvegen? Afvegen of niet?! Ik steek mijn hand maar gewoon uit. Haar uitdrukking verandert wanneer we contact maken, haar mondhoek trekt wat omhoog, de spieren rond haar ogen blijven niet zo ontspannen. Shit. 'Waar kan ik u mee helpen?'
'Ja, ik zoek werk.' zeg ik. 
'Super! Wat voor werk had u in gedachten?'
'Ik zoek een flexijob. Ik ben eigenlijk invalide.' hoor ik mezelf zeggen. 
Ik ben ergens anders, realiseer ik me: Ben niet meer met die vrouw aan het praten. Slechts aan het oppervlak ben ik dat nog aan het doen. 
Ik voel totale rust. Dissociatie, realiseer ik me vaag. Toch schiet ik niet in paniek, ik ervaar volstrekte rust. 
'Heeft u enige kwalificaties?'
'Ja,' zeg ik, 'criminologie.'
'Criminologie?'
'Ik heb criminologie gestudeerd.'
'Ach zo, en werkervaring?'
'Nee ... Jawel, heel vroeger.' hoor ik mezelf zeggen, 'Callcenter en interim.'
'Interim?'
'Studentenjobs, poetsen en zo. Broodjes maken ook.'
'Ok, en wat wenst u nu te doen?'
'Alles. Alles is goed.' Ik voel me nog rustiger worden. Alles is goed, heb ik gezegd.
'Goed, dan mag u even dit formulier invullen, daar aan het tafeltje.' Ze neemt een blad van een stapel rechts van haar en overhandigt het me.
'Dankuwel.'

Ik neem plaats aan de tafel. Concentreren op het blad lukt niet goed. Het is te moeilijk wat ze me vragen. Wanneer heb ik weer gestudeerd? Hoe goed is mijn Frans? Waar vind ik mijn rijksregisternummer weer? Het steekt allemaal te ver weg. Ik weet zelfs niet goed wie ik ben, nu. 
Ok, rijksregisternummer is heel belangrijk, realiseer ik me. Na even na te denken neem ik mijn identiteitskaart: het staat er gelukkig bij genoteerd. De rest vul ik maar wat in. Gaan ze toch niet na. Bij voorkeurberoepen schrijf ik 'alles behalve fysiek werk: naast psychische handicap, ook fysieke door ongeluk', bij aantal uren per week schrijf ik 'maximaal twintig.'

Ik overhandig de vriendelijke vrouw het papier.
'Dankuwel,' zegt ze, 'Ik ga uw gegevens in het systeem ingeven, en wanneer we iets vinden, bellen we u.'
'Ok,' zeg ik. De kalmte golft door heel mijn lijf. Wat een heerlijk gevoel. Ik wandel naar buiten. 
Ook al weet ik dat ik hier al een paar keer eerder ben geweest, herinner ik me de straat niet. Weet niet of ik links of rechts hoor te gaan tot ik aan mijn linkerkant het station zie. Tuurlijk, denk ik. Het station.

Tijdens het wandelen kom ik langzaam tot mezelf. Alsof ik langzaam uit drijfzand weet te kruipen. Mijn hoofd wordt terug klaar. Triomf welt op, afgewisseld met de gebruikelijke angsten bij de mij passerende mensen. De indrukken, weer ... Kan mij nu echt niets bommen, denk ik triomfantelijk. Ik ga werken.
Ik ga werken!

Dit artikel delen?
Auteur: ©Jorre Vanbaelen
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 244
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "De man die werk zocht"

Geschreven door Jorre Vanbaelen . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!