Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 699

De man die het nieuws wilde doden.

Joris Jut had een obsessie. Hij had maar één monomaan doel in het leven: het doden van het nieuws. Al van jongs af aan had hij een hekel aan nieuws. Het was als onkruid dat overal opschoot en alles overwoekerde. Als het nou erg mooi was, soit. Maar al het nieuws was negatief en het blééf maar groeien. Er kon geen terroristische aanslag zijn of alle kranten, radio- en tv-uitzendingen spraken er uren, dagen en soms zelfs maanden over. Het erge was dat het nieuws zichzelf steeds ging herhalen als nieuw nieuws uitbleef. Dan zag hij de minister-president wel twintig keer op een dag het volk ernstig toespreken in telkens hetzelfde filmpje en werd er om het kwartier overgeschakeld naar een verslaggever ter plekke die in steeds nieuwe bewoordingen meldde dat er nog geen nieuws was. Het nieuws vulde dus gebrek aan nieuw nieuws op met oud  en non-nieuws. Bovendien werd alles ook nog eens verschillende malen per dag herkauwd in tv-talkshows, documentaires en actualiteitenprogramma’s. In kranten vulde het zichzelf aan met wat een ruime verscheidenheid aan deskundigen ervan meenden te moeten vinden. Nee, Joris was er vast van overtuigd dat er niets was in het ondermaanse dat het zo onbeschaamd met zichzelf getroffen had als het nieuws. ‘Draconisch’, was er het juiste woord voor, vond Joris. Het was als een draak en hij zou die doden, of hij heette geen Joris!

Hij droomde van vreselijke methoden waarmee je langs het pad van gruwelijke pijnen kon doden. Echter die werkten allemaal goed bij levende wezens, maar het nieuws was helaas geen fysieke maar een allegorische draak. Allegorische draken behoren tot de ergste vrijwel niet uit te roeien ras. Het nieuws doden is makkelijk gezegd, het daadwerkelijk uitvoeren was een ander verhaal. Het vereist minutieus denkwerk en onderzoek, dat in het diepste geheim moet plaatsvinden want als er ook maar iets van uitlekt, verandert het in datgene wat het beoogt te bestrijden: in nieuws. Zoals koning Midas die alles wat hij aanraakte in goud zag veranderen, verandert elke aanval op het nieuws direct zelf in nieuws. Hoe dood je het nieuws als die daad op zichzelf juist weer nieuw nieuws oplevert? In een poging die vraag van antwoorden te voorzien, zette Joris zich aan de studie.

Hij bracht vele maanden door in de landelijke centrale bibliotheek, waarbij hij geen relevante letter over het hoofd zag. Hoofdschuddend gaf de bibliothecaresse hem boek na boek, teleurgesteld over het feit dat hij geen oog had voor haar, hoezeer zij ook de grens van haar decolleté naar beneden bijstelde en de lengte van haar rok reduceerde. Vrouwenvlees had hoegenaamd geen vat op Joris. Hij viel volledig voor de letters.

De bibliothecaresse was jaloers en wilde tóch aandacht. Ze besloot een reporter van de plaatselijke krant in te lichten over het opvallende fenomeen dat Joris in haar ogen was. Misschien, zo fantaseerde ze, kwam er wel een krantenartikel van, met een mooie kleurenfoto waar ook zij op zou staan. Nou daar kon zij haar vriendinnen mooi de ogen mee uitsteken! De reporter bleek er oren naar te hebben want hij bedacht dat er mogelijk sprake was van een wereldrecord boekenlezen. Dat zou een prachtige primeur zijn die hem misschien wel de lang geambieerde promotie naar de redactie buitenland zou opleveren! Hij besloot eens poolshoogte te gaan nemen in de bibliotheek en Joris te ontmoeten.

Niet veel later stond de reporter, met het verzoek om een interview,  voor Joris’ neus. Die was onaangenaam was verrast. Hij was ontdekt! ‘Eh… ehm…, stamelde Joris, terwijl het zweet hem uitbrak, ‘Leuk en bedankt dat u helemaal voor mij hier naar toe bent gekomen, maar ik zit juist in belangrijk onderdeel van mijn studie. Ik kan nu onmogelijk gestoord worden’. Joris zag natuurlijk meteen in dat dit interview onherroepelijk tot nieuws zou leiden en hij zocht koortsachtig naar een fatsoenlijke manier om van de reporter af te komen.

‘Misschien kunnen we een afspraak maken?’, zei die. ‘Ah’, dacht Joris, die ineens een uitweg zag. “Dat is goed’, zei hij, ‘Wat dacht u van vrijdag over een week om 9.00 u?’. De reporter keek even in zijn agenda en knikte toen instemmend. Het had tenslotte geen haast. Het kon best een weekje wachten. ‘Prima’, zei hij. ‘Dan zien wij elkaar volgende week! Joris keek opgelucht de weg benende reporter na, blij als hij ruime een week tijdsruimte had gerealiseerd. Het spreekt, dat geen haar op zijn hoofd die overwoog die afspraak na te komen. 

Hij nam meteen rigoureuze maatregelen. Hij verliet onmiddellijk de bibliotheek om er nooit meer terug te komen. Hij vermomde zich met een pruik, een bril met een dik zwart montuur en liet een artistiek sikje groeien. Hij verhuisde naar een andere stad en huurde daar een kamer onder een valse naam. Op het nippertje wist hij zo onder de radar van het nietsontziende nieuws te blijven.

Nu hij niet meer naar de bibliotheek kon, besloot hij zijn studie op internet voort te zetten. Omdat ook daar ontdekking niet was uitgesloten kocht hij bij zeven verschillende telefoonaanbieders een prepaid telefoon. Via die telefoons kon hij online. Door telkens van telefoon te wisselen hoopte hij tracering tegen te gaan.

Al zijn literatuuronderzoek leidde uiteindelijk weliswaar tot een antwoord op de vraag, maar het maakte het doden van het nieuws er niet makkelijker op. Hij ontdekte namelijk dat nieuws slechts het symptoom was van een dieper liggende de ziekte. De echte ziekte was dat mensen samen drommen rond de plek van een gruwelijk ongeluk zonder dat zij daar ook maar iets anders uitrichten dan er video’s maken met hun smartphone, dat zij zich in kettingbotsingen verliezen als op de andere weghelft een ongelukkige zich te pletter heeft gereden, dat zij langs de waterkant filmend toekijken hoe schitterend iemand verdrinkt. De ziekte werd ook zichtbaar in het massale toerisme waarmee mensen zich naar alle uiteinden van de wereld begeven om de meest unieke, authentieke, exotische ervaringen te vinden en die te fotograferen en te filmen. De ziekte manifesteerde zich zelfs in tv-shows waarin ladderzatte zwakbegaafde getatoeëerde lichamen op tropische eilanden op camera de liefde bedrijven. Het bleek een ziekte die valt te diagnosticeren als ‘het monumentale ik-syndroom’.

De mensen in het land, zo concludeerde hij, waren er allemaal mee behept. Iedereen wilde zijn eigen ‘ik’ het meest belangrijke maken vanuit de door het syndroom ingeplante overtuiging dat dit essentieel was. Het nieuws was daarbij het geëigende instrument dat het monumentale ík’ de noodzakelijke sokkel verstrekte. Iedere burger was daarom zelf verslaggever geworden. Immers als je er in slaagde zélf nieuws te zijn of te maken, of zélf als getuige het nieuws kon vastleggen op foto of video, of als je via het nieuws kennis op deed die anderen niet hadden, dan kon je daarmee aan anderen laten zien dat je iemand ‘bent’ en dat jouw eigen ‘ik’ van buitengewoon monumentale importantie is. Je moest dan wel de primeur hebben,  hoe exorbitanter hoe beter.  Tja, dus als je daarvoor een slachtoffer moest laten doodbloeden, verdrinken of in een ravijn moesten laten hangen in plaats van de helpende hand te bieden en als je je daarvoor ordinair moest kleden, volledig moest laten onder tatoeëren of brutaal publiekelijk moest neuken…

Joris was alles behalve blij met zijn ontdekking. De moord op het nieuws zou inhouden dat hij zo ongeveer al zijn medeburgers naar hun schepper moest verwijzen. Een  paardenmiddel dat Joris erger leek dan de kwaal. Nee, er moest een andere manier zijn om het ‘monumentale ik-syndroom’ te bestrijden. Iets in het drinkwater? Misschien. Het was wel een manier om alle mensen te bereiken. Zou er een middeltje zijn dat duurzaam werkte? Hij betwijfelde het en kon hij zoiets nooit op eigen houtje ontwikkelen. Daar waren chemische en medische experts bij nodig, die hij niet kon benaderen omdat dit meteen tot nieuws zou leiden. Bovendien zouden ze denken dat hij gek was en hem laten oppakken. Hij zag de krantenkop al voor zich: ‘Verwarde man met waanideeën opgepakt’. Met een foto erbij waarop hij in de boeien geslagen wordt. Misschien zelfs met een diepte-interview en een fotoreportage er bij over de onthutste bibliothecaresse die hem had herkend en die zich met ‘Ik vond hem al een rare want hij keek steeds in mijn decolleté’,  tóch het podium bij haar vriendinnen verschafte waarnaar zij zo hunkerde.

Nee, het moest subtieler. Hij zou een weg moeten vinden naar de psyché van de mensen om bij hen een knop om te zetten. Hij besloot dat idee uit te werken. Hij tijdens zijn uitgebreide literatuurstudie iets gelezen over propaganda, massahypnose en indoctrinatie. Hij zag ook hoe influencers op social media miljoenen volgers aan zich binden. Hij leek hem daarom het beste als hij de kanalen van belangrijke influencers en de programma’s van kijkcijferkanonnen van de tv hacken en zo zijn boodschap tussen de oren van de mensen programmeren. De boodschap was een eenvoudige: ‘Het coolste doel van jou als mens is het geluk van je medemens’.

De aanpak vergde nog heel wat studie over het hacken van mediakanalen en tv-zenders en over de wijze van communiceren die het meeste impact zou hebben. Gewend als hij was aan studeren, ging hem dat probleemloos af. Al snel was hij er klaar voor. Zijn boodschap zou op alle media, nauwelijks zichtbaar voor de gemiddelde kijker, als flitsen te zien zijn. Kijkers zouden hooguit denken aan een atmosferisch stortinkje of een kortdurende serveruitval. Zijn boodschap zou 48 uur lang elk kwartier zichtbaar zijn. Dat moest, volgens de berekening van Joris, voldoende zijn om het zaadje van zijn boodschap zo te planten dat het kon ontkiemen.

Het moet gezegd, zijn aanpak had effect. Alleen niet helemaal zoals hij had bedoeld. Andere hackers ontdekten hem en wisten hem te traceren. Een groot aantal chantagepogingen was het gevolg. Men dreigde zijn identiteit publiek te maken en wees hem er op dat ontmaskering hem zeker een langdurige gedwongen contemplatie in het cachot zou opleveren. Echter, tegen een ruimharige vergoeding zou men wel tot zwijgen bereid zijn. Het koude zweet brak Jason uit. Hij had eenvoudig de middelen niet om aan alle chantage-eisen tegemoet te komen. Zijn ontmaskering was een kwestie van tijd en zou leiden tot het ergste dat hem kon overkomen: Zélf nieuws worden!

Er zat maar één ding op. Hij pakte een rugzak in met leeftocht voor enkele dagen en wandelde naar een verre, verlaten streek. Eenmaal aangekomen zocht hij een stevige boom uit. Hij hoopte maar dat de tak en zijn touw het gewicht van zijn lichaam zouden kunnen dragen.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Martin Reekers
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 177
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "De man die het nieuws wilde doden."

Geschreven door Martin Reekers . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!