Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 553
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

eenzaamheid

| Ingrid Bruggink

Nog voor we in de auto zitten begint het al. "Ik zit voorin". "Nee, ik , Jij zat op de heen weg voorin". Ik laat ze. Ze komen er wel uit. Terwijl ik mijn plaats achter het stuur inneem zie ik mijn zoon naast me plaatsnemen. Direct pakt hij mijn telefoon en zoekt de bluetooth verbinding. Hij sorteert de muziek terwijl mijn dochter zich op de achterbank installeert met haar telefoon.

Terwijl ik de auto start hoor ik de eerste tonen van de muziek al opkomen. Oh mijn god. Mijn zoon grinnikt. "He, mam, ik heb echt op shuffle gedrukt hoor. Kan het ook niet helpen dat deze als eerste komt". De rapper rammelt er op los terwijl ik wegrijdt. Ik wil niet eens weten wie dit is. Naar mijn idee gaat het meer om zoveel mogelijk onverstaanbare woorden in een tiende van een seconde te zeggen als om muziek. Maar wie ben ik. Met het maken van de lijst waren er een paar eisen gesteld. Geen Metal, helaas voor mij. Maar twee Melanie Martinez, sorry Tara en geeen, ik herhaal geen , feest/carnavals muziek, sorry Kyran. De rap moest ik dus maar voor lief nemen. Ach de meeste rap kan ik wel waarderen. Het is meer die enkeling waar ik wat meer moeite mee had. Het is maar een klein half uurtje rijden naar hun vader en de muziek wisselt van Queen naar Blof naar Grease en Johny Cash. Prima. Variatie. Als we het dorp inrijden vraagt Kyran: "Mam, gaan we over twee weken weer schaatsen. Ik heb het weer door maar wil je nog steeds inhalen en eh, wil je me leren overstappen?"

Tara lacht: " Kun je dat nu nog steeds niet. Zal ik het je leren?" Een boze zoon antwoord: "nee!" Natuurlijk niet. Hij wil dit niet leren van zijn twee jaar jongere zusje. Al zou ze wedstrijd schaatsen, dan nog niet. Het was al erg genoeg dat ze schaatste alsof ze met die ijzers onder haar voeten was geboren. Niks even inkomen. Gewoon zoef weg. Vooruit, achteruit, rondjesdraaien. Voor haar maakte het allemaal niet uit. Af en toe kwam ze bij ons stuntelaars langs om ons haar nieuwe trucs te laten zien. Onvermoeibaar. Pff

"Ja, kyran. Over twee weken ga ik het je leren. Als ik zelf de slag weer te pakken heb oke?" Als we stoppen bij het huis. Stap ik mee uit en geef mijn kids een knuffel en een kus. Tot over twee weken. Ik steek mijn hand nog een keer op en rij aan. Ver kom ik niet. Nog geen 200 meter verder is een parkeerplaats. Ik stop de auto. Stap uit. Rook een sigaret. Mis mijn kids nu al. De stilte overvalt me, net als het gevoel van alleen zijn. Ik zoek mijn telefoon en zoek een andere playlist op. Trashmetal galmt door de speakers en terwijl ik mijn kop leeg blèr met Overkill en Slayer rij ik terug naar het huis van mijn vader. Alleen. Weer alleen. Ik parkeer de auto en begroet de hond en mijn vader bij het binnenkomen. Vervolgens ga ik douchen. Wil nu geen vragen of een gesprek. Geen behoefte aan. Onder de douche laat ik even mijn gedachte de vrije loop. Mijn wensen, mijn frustratie en mijn verdriet. Even maar. Ik raap mezelf bij elkaar onder het afdrogen en aankleden. Oké, genoeg nu.

Met een vrolijk gezicht vraag ik: "Expeditie Robinson al bezig?" En schenk mezelf een bak koffie in.

Morgen gaat het standaard leventje weer verder. Werken, eten, slapen. Dat is wel vol te houden.

Niet denken, gewoon doen.

De week gaat gewoon voorbij, werken, eten , laptop, slapen. Werken, eten etc, etc..

Vrijdag heb ik afgesproken met vrienden. Ik rij erheen en voel me goed. Ik kus het stel bij binnenkomst en steek mijn hand op richting de pubers die ik nog ken van toen ze klein waren. Aan tafel zitten we gewoon wat te kletsen over de kids, school, de opstandigheid en het soms verbazingwekkende volwassen gedrag wat ze zo nu en dan ook tonen als de deurbel gaat. Een ander stel komt binnen. Vrienden van mijn vrienden. Ondanks dat ik in de gesprekken betrokken word voel ik me overbodig. Teveel. De kleine schermutselingen tussen de partners, de kleine aanrakingen en verwijzingen die partners naar elkaar hebben. Ik voel me teveel. Ik neem eerder afscheid dan ik eigenlijk wilde en vertrek. Liever alleen, dan alleen in gezelschap. In de auto gaat de muziek vol open.

Ik besef dat mijn vrienden allen een partner hebben. Iemand die zijn of haar armen om ze heen slaat. Iemand die ze liefheeft. Met of zonder kinderen. Maakt niet uit. Het delen van je leven. Weg kunnen dromen in iemands armen. Ik maak geen deel meer uit van die wereld. Ik moet voor mezelf een nieuwe wereld creëren. Ik weet het en ben vastbesloten om mijn geluk weer te vinden. Hoe. In ieder geval niet door niets te ondernemen. Een groot deel van mijn vrienden heb ik inmiddels losgelaten. Het gemeenschappelijke is weg en daarmee ook een groot deel van het delen van elkaars leven. Een aantal vrienden staan zo dicht bij me dat wat er ook gebeurt de vriendschap nooit over zal gaan. Maar dat zijn er uiteindelijk maar een paar. Die zijn me dierbaar. De rest, ach. Mensen komen en gaan. Het zij zo. Tijd om weer zelf dingen te gaan ondernemen. Niet afwachten, gewoon doen. Sauna, bioscoop, terrasje, concertje. In eerste instantie lijkt het moeilijk maar altijd valt het mee.

Het zwaarst is het dat je niemand hebt om te delen. De knuffel, de armen om je heen, het vrijen, het lachen. Koken is nog niet zo erg, maar alleen eten?

Ik heb nog vrienden maar ben behoorlijk aan het afstrepen. Kan eerlijk zeggen dat ik dat best goed kan. Heb het eerder gedaan en maak me liever los van iemand dan dat ik uiteindelijk slechte herinneringen aan een eerder zo’n goede vriendschap overhoud.

Misschien bizar. Maar; That’s me!

De eenzaamheid voelt aan als een leegte die niet opgevuld kan worden door vrienden. Niet echt. Eventjes kun je jezelf dat wijsmaken, maar elke keer komt hij terug in een andere hoedanigheid.

Ja, de eenzaamheid is best groot. Soms teveel. Het stropt. Ik heb er geen beter woord voor. Het is net een natte strakke spijkerbroek die je maar met moeite van je lijf afkrijgt. Maar ik werk eraan.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.

Hits: 106

(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Rimpels

Geschreven door Lieven Vandekerckhove. Geplaatst in Kort verhaal.
Het gerucht deed al langer de ronde, maar nu was het zo ver: de rebellen waren terug van weggeweest. Onder het commando van twee, drie geüniformeerde mannen liepen een paar...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Even iets anders in deze onzekere tijd.

23, mrt, 2020 Harry Boerkamp

 Een leugentje om bestwil.

15, mei, 2020 Jan Boxem

Een sprankje hoop

07, mei, 2020 Esther Goesinne

FEEDBACK

Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
 
-
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!