SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal.
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

  • DEZE INZENDING:
  • Waardering
  • Hits
    592

De laatste keer

Publicatie: | Anita Vlietman

“Daag”, klinkt het zachtjes uit zijn mond voor hij de deur achter zich dichttrek. Bij horen van de dichtslaande deur voelt ze een beklemmend gevoel op haar borst, zoals wel vaker in de afgelopen dagen. Het was een geweldige nacht geweest en toch had zij hem weggestuurd. Ze slikt de brok in haar keel weg en stapt uit bed. Met een onrustig gevoel in haar benen trekt zij haar joggingpak aan. Ze opent de deur van de koelkast. Een kuipje margarine staat eenzaam op de glazenplaat boven de groentelade, in de deuropening staan een geopende fles cola en een pak yoghurt. De leegte in de koelkast is niet anders dan anders. Ze pakt de aangebroken fles cola en schenkt een glas vol. Bij de eerste slok beseft ze dat de fles waarschijnlijk al heel lang geleden geopend is. De prik is van de cola af. Ze leegt het glas in de spoelbak en loopt naar het koffieapparaat op de aanrecht.  Ze vult reservoir met vers water. Terwijl het water opwarmt staart ze door het raam naar buiten

In haar tuin ziet ze de kat van de buren. Tergend langzaam sluipt hij geruisloos met lage staart door het hoge gras richting het vogelhuisje. Een musje waant zich veilig in de kleine ruimte van het huisje en hupt nietsvermoedend op en neer. De kat heeft geduld, hij ligt met zijn buik platgedrukt op de grond te wachten. Hij heeft waarschijnlijk helemaal geen honger, maar jaagt puur instinctief. Het geduld van het roofdier wordt beloond. Het vogeltje hupt op twee pootjes het vogelhuisje uit en gaat op het randje voor de ronde opening zitten. De kat springt vanuit het niets in de richting van zijn prooi en tikt het vogeltje met een van zijn klauwen van de rand. Het dubbele glas demp ieder geluid maar zij kan zicht voorstellen hoe het gekrijs van het angstige vogeltje klinkt. Het vogeltje valt op de grond en de kat springt er bovenop. Ze huivert bij het zien van het lugubere tafereel. De kat richt zich op, aan zijn snorharen hangen veertjes, het vogeltje probeert te ontsnappen en fladdert wild rond. De kat geeft het kleine diertje met zijn poot een zwieperd door de lucht om er vervolgens weer bovenop te duiken. Het vogeltje is kansloos. Heel even voelt ze afschuw voor de kat. Ze draait haar hoofd weg van het raam.

Met haar kopje koffie in de hand loopt ze de woonkamer in. Een strak duur ingerichte ruimte. Ze heeft alles wat haar hartje begeert, maar de laatste jaren lijkt dat niet genoeg. De kamer is mooi, maar koud. Ze mist mensen die de kamer met hun aanwezigheid warmte kunnen geven, Ze loopt langs het dressoir met foto’s en pakt de trouwfoto van haar ouders. Haar gedachten dwalen af naar vroeger. Een klein meisje zit in de hoek van de kamer. ‘Alsjeblieft, houden jullie nu op!’ Met betraande oogjes spreekt ze de woorden zachtjes uit. Schreeuwen heeft geen zin. Het harde stemgeluid uit de mond van de boze man overstemt elk geluid in de nabije omgeving. De oorzaak van zijn woede staat voor hem. Een klein vrouwtje dat net zoveel geluid produceert als de man voor haar. Beiden zijn de realiteit met de werkelijkheid kwijt. Zij, het bange meisje, is te klein om te begrijpen waarover de ruzie gaat. Ze ziet het gebeuren, hoe ze elkaar pijn doen, tegen elkaar schreeuwen en alles wat voor handen is kapot maken. Ze vormen een angstaanjagend plaatje voor een jong kind. Morgen is alles weer goed, dan ruimen ze zonder tegen elkaar te praten de rommel op en blijft het een paar dagen tussen beiden stil. De stilte is vaak nog angstaanjagender dan de ruzie. Hoe vaak had zij niet geprobeerd de stilte te doorbreken door iets wat ze had meegemaakt aan te dikken tot een grappig verhaal. Later toen ze groter was begreep zij dat de ruzies meestal om geld draaide en ontstonden na overmatig drankgebruik, Zij had zichzelf destijds een belofte gedaan. Zij zou heel veel geld gaan verdienen en van niemand afhankelijk worden. En die belofte was ze nagekomen.

Geruisloos pakt ze haar spullen in en verlaat het gebouw voor de laatste keer via de personeelsingang. Heel even is er een glimp van verdriet op haar gezicht te zien, maar dan trekt ze haar gezicht weer in plooi. Wekenlang heeft ze hiernaartoe geleefd. Het is goed. Ze glimlacht, steekt haar hand op en houdt een taxi aan. Ze wachten op haar.

Het restaurant is druk en rumoerig. Ze had niets anders verwacht. Bijna iedereen die ze een uitnodiging heeft gestuurd is aanwezig. Kennissen, collega’s, ex-collega’s en klanten zijn hier bijeen gekomen om haar vertrek bij het bedrijf te vieren. 25 jaar bij dezelfde werkgever. Het beste van haar leven had zij aan het bedrijf gegeven. Geen vaste partner, haar kinderwens genegeerd, de hele wereld over gereisd, in de duurste hotels geslapen en alle klassieke en moderne wereldwonderen van dichtbij mogen zien. Door haar mooie gezichtje, verzorgde uiterlijk en afgetrainde lichaam had het haar aan mannelijke aandacht nooit ontbroken.  En van die aandacht had ze dankbaar gebruik gemaakt. Nooit had zij de behoefte gehad om langer dan één nacht bij dezelfde man te blijven. Ze was daar ook altijd heel open in geweest en had bij geen enkele man de verwachting gewekt dat het meer zou kunnen worden dan een ’one night stand’. Duidelijk zijn in wat je wilt en verwacht dan creëer je geen onnodige verwarring was haar motto. Deze no nonsens karaktertrek had haar binnen het bedrijf bijzonder populair gemaakt en respect afgedwongen bij haar meerdere. In korte tijd had zij alles bereikt wat ze voor ogen had gehad. Hoger op de ladder komen binnen het bedrijf waar ze werkte was onmogelijk. Zij was de top.  

De laatste gasten verlaten het restaurant. De rust is een welkome afleiding na alle hectiek van de afgelopen uren. De ongevraagd goed bedoelde adviezen over hoe ze haar vrije tijd zou kunnen indelen dreunen nog na in haar hoofd. De eigenaar van het restaurant geeft haar een glaasje wijn. Hij was aangenaam verrast geweest dat ze zijn restaurant als locatie voor haar afscheidsfeestje had gekozen. Het was alweer een paar maanden geleden dat zij voor de eerste keer zijn restaurant was binnengelopen en het was niet bij die ene keer gebleven. Zij hadden elkaar een beetje leren kennen, hoewel hij zich nu opeens realiseert dat zij meer over hem te weten was gekomen dan hij over haar. Hij had haar verteld dat hij bang was dat zijn restaurant de Corona crisis niet zou overleven, dat hij verschillende personeelsleden die jaren voor hem werkte had moeten ontslaan. De inkomsten van vanavond zouden hem weer een beetje lucht geven. Hij zou het geld gebruiken om een groot deel van de nog openstaande rekeningen te betalen. Hij kijkt tegen haar rug aan. Zij staart naar de vele uitgestalde cadeaus op de lange tafel voor haar. Ze is niet langer de gevierde vrouw. Haar schouders hangen en uit haar hele houding spreekt pijn. Hij begrijpt haar ook al kent hij haar beweegredenen om te stoppen met werken niet. Hij weet uit ervaring dat iets loslaten heel moeilijk is maar soms noodzakelijk is om door te kunnen gaan. Hij vraagt haar wat haar toekomstplannen zijn. Ze haalt haar schouders op en zegt: ‘Het licht zien’. Hij begrijpt haar antwoord niet, maar wel dat ze niet met hem over haar toekomstplannen wil praten en dat respecteert hij. Ze draait zich om en kijkt hem verontschuldigend aan. ‘Ik kan het nu niet meenemen, morgen komt er iemand voor de cadeaus. De bloemen mag je houden’, zegt ze en ze werpt hem een handkus toe. ‘Dat is goed lieverd, dank je wel voor alles’, antwoordt hij in het luchtledige. De buitendeur staat open, behalve de geur van haar parfum doet niets anders vermoeden dat ze in zijn restaurant is geweest. Op de tafel bij de uitgang ligt een check, het bedrag is vele malen hoger dan het bedrag wat zij afgesproken hadden.

Ze wandelt door de verlaten straten naar huis. Het is koud, maar de kou deert haar niet. Het was een fijne avond. Bijna iedereen van wie ze afscheid heeft willen nemen was gekomen. Het eten was voortreffelijk geweest en de drank had rijkelijk gevloeid. De gedachte aan thuiskomen in een leeg onverwarmd huis zet haar weer met beiden benen op de grond. Het idee dat er thuis niemand op haar wacht stemt haar verdrietig, ook dat er nooit iemand is geweest met wie ze haar gevoelens heeft kunnen delen. Haar privéleven is voor andere altijd een gesloten boek geweest. Ze beseft nu des te meer dat ze iets essentieels heeft gemist in haar leven, het delen van intimiteit. Ze heeft zichzelf te kort gedaan door zich aan haar belofte te houden, haar leven had zoveel rijker kunnen zijn. Helaas gedane zaken nemen geen keer, de beslissingen die ze in het verleden heeft gemaakt kan ze niet meer veranderen en haar toekomst al helemaal niet.

Vijf weken eerder vertelde de arts dat de ziekte is uitgezaaid, dat een behandeling de ziekte zou vertragen en haar hooguit 6 maanden extra tijd zou opleveren. Ze was opgestaan en had de arts een hand gegeven. ‘U hoort nog van me’, had ze tegen hem gezegd. En voor het eerst in haar leven had zij zichzelf betrapt op iets wat zij niet zou nakomen. Ze was geenszins van plan om nog terug te keren naar het ziekenhuis. Vanaf het moment dat de woorden ‘de ziekte vertragen.’ waren gevallen was het voor haar duidelijk geweest. Ze wil niet aftakelen, ze wil geen lijdensweg, ze wil dat de mensen haar herinneren zoals ze nu is.   

Het huis is donker, koud en stil, precies zoals ze had verwacht. Ze loopt naar binnen, de lichten laat ze uit. Uit het medicijnkastje in de badkamer pakt ze de door haar verzamelde pillen en slikt ze een voor een in. Ze stift haar lippen bij en spuit wat parfum op. Pakt de brief van de printer en legt hem op het nachtkastje naast haar bed. Ze trekt haar schoenen uit en gaat gekleed op bed liggen. Ze ervaart nu hoe eenzaam eenzaam kan zijn. De medicijnen beginnen te werken, haar lichaam wordt loom, haar ogen moe. Heel rustig slaap ze voor de laatste keer in.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
11.12.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
krijg kippenvel van dit verhaal, fantastisch! Vijf sterren!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
08.12.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Maakt indruk, dank je wel Anita
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
08.12.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Het verhaal heeft me geraakt. Goed geschreven, Anita.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.