Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 817

De laatste avond

Na een geweldige nacht had zij hem weggestuurd, zonder hem naar zijn naam te vragen.
'Daag', klinkt het bijna emotieloos uit zijn vertrokken mond. Hij voelt zich misbruikt. Bij het horen van de dichtslaande deur voelt zij een drukkende gevoel op haar borst, zoals zo vaak de afgelopen dagen. Ze slikt de brok in haar keel weg, recht haar schouders en stapt uit bed. Met een onrustig gevoel in haar benen trekt zij haar joggingpak aan.   
Ze opent de deur van de koelkast. Eenzaam staat een kuipje margarine op de glazenplaat boven de groentelade, in de deuropening staan een geopende fles cola en een pak yoghurt. De leegheid van de koelkast is niet anders dan anders. Ze pakt de aangebroken fles cola en schenkt een glas vol. Bij de eerste slok beseft ze dat de fles waarschijnlijk al heel lang geleden geopend is. De prik is van de cola af. Ze leegt het glas in de spoelbak en loopt naar het koffieapparaat op de aanrecht.  Ze vult reservoir met vers water. Terwijl het water opwarmt staart ze door het raam naar buiten
 In haar tuin ziet ze de kat van de buren. Tergend langzaam sluipt hij geruisloos met lage staart door het hoge gras richting het vogelhuisje. Een musje waant zich veilig in het kleine  huisje. De kat heeft geduld en ligt met zijn buik platgedrukt op de grond te wachten. Hij heeft waarschijnlijk helemaal geen honger, maar jaagt puur instinctief. Het geduld van het roofdiertje wordt beloond. Het vogeltje hupt op twee pootjes het vogelhuisje uit en gaat op het randje voor de ronde opening zitten. De kat springt vanuit het niets in de richting van zijn prooi en tikt het vogeltje met een van zijn klauwen van de rand. Zij stelt zich voor hoe het gekrijs van het angstige vogeltje klinkt, het dubbele glas dempt ieder geluid. Het vogeltje valt op de grond en de kat springt er bovenop. Ze huivert bij het zien van het lugubere tafereel. De kat richt zich op, aan zijn snorharen hangen veertjes, het vogeltje probeert te ontsnappen en fladdert wild rond. De kat geeft het kleine diertje met zijn poot een zwieper door de lucht om er vervolgens weer bovenop te duiken. Het vogeltje is kansloos. Heel even voelt ze afschuw voor de kat. Ze draait haar hoofd weg van het raam en realiseert zich dat een dag waarop niemand doodgaat een mooie dag zou zijn.
Met haar kopje koffie in de hand loopt ze de woonkamer in. Een strak ingerichte ruimte. Ze heeft alles wat haar hartje begeert, maar de laatste jaren lijkt dat niet genoeg. De kamer is mooi, maar koud. Ze mist de mensen die de kamer met hun aanwezigheid warmte kunnen geven, Ze loopt langs het dressoir met foto’s. Op enkele familieleden na is iedereen aanwezig. Ze zet haar kopje op de hoogglans gelakte salontafel en pakt een trouwfoto. Haar gedachten dwalen af naar vroeger.  
‘Alsjeblieft, houden jullie op!
Een klein meisje zit in de hoek van de kamer. Met betraande oogjes spreekt ze de woorden zachtjes uit. Schreeuwen heeft geen zin. Het harde stemgeluid uit de mond van de boze man overstemt elk geluid in de nabije omgeving. De oorzaak van zijn woede staat voor hem. Een klein vrouwtje die net zoveel geluid produceert als de man voor haar. Beiden zijn de realiteit met de werkelijkheid kwijt. Zij, het bange meisje, is te klein om te begrijpen waarover de ruzie gaat. Ze ziet het alleen gebeuren, hoe ze elkaar pijn doen, tegen elkaar schreeuwen en alles wat voor handen is kapot maken. Ze vormen een angstaanjagend plaatje voor een jong kind. Morgen is alles weer goed, dan ruimen ze zonder tegen elkaar te praten de rommel op en blijft het een paar dagen tussen beiden stil. De stilte is vaak nog angstaanjagender dan de ruzie. Hoe vaak had zij niet geprobeerd de stilte te doorbreken door iets wat ze had meegemaakt aan te dikken tot een grappig verhaal. Later toen ze groter was begreep zij dat zij niet de oorzaak van de ruzies was maar dat de ruzies meestal om geld draaide en ontstonden na overmatig drankgebruik, Zij had zichzelf destijds een belofte gedaan. Zij zou heel veel geld gaan verdienen en van niemand afhankelijk worden.  
Geruisloos pakt ze haar spullen in en verlaat het gebouw voor de laatste keer via de personeelsingang. Heel even is er een glimp van verdriet op haar gezicht te zien, maar dan trekt ze haar gezicht weer in plooi. Wekenlang heeft ze hiernaartoe geleefd. Het is goed. Ze glimlacht, steekt haar hand op en houdt een taxi aan. 
Het restaurant is druk en rumoerig. Ze had niets anders verwacht. Bijna iedereen die ze een uitnodiging heeft gestuurd is aanwezig. Kennissen, collega’s, ex-collega’s en klanten zijn hier bijeen gekomen om haar vertrek bij het bedrijf te vieren. 25 jaar bij dezelfde werkgever. Het beste van haar leven had zij aan het bedrijf gegeven. Geen vaste partner, haar kinderwens genegeerd. De hele wereld gezieb, in de duurste hotels geslapen en alle klassieke en moderne wereldwonderen van dichtbij mogen zien. Van de Chinese muur, Taj Mahal, tot de Kolossus van Rhodos. Door haar mooie gezichtje, verzorgde uiterlijk en afgetrainde lichaam heeft het haar aan mannelijke aandacht nooit ontbroken.  En van die aandacht had ze dankbaar gebruik gemaakt. Nooit had zij de behoefte gehad om langer dan één nacht bij dezelfde man te blijven. Ze was daar ook altijd heel open in geweest en had bij geen enkele man de verwachting gewekt dat het meer zou kunnen worden dan een ’one night stand’. Duidelijk zijn in wat je wilt en verwacht, was haar motto. Op die manier creëer je geen onnodige verwarring en zijn de spelregels duidelijk. Deze no nonsens karaktertrek had haar binnen het bedrijf bijzonder populair gemaakt en respect afgedwongen bij haar meerdere. In korte tijd had zij alles bereikt wat ze voor ogen had gehad. Hoger op de ladder komen binnen het bedrijf waar ze werkte was onmogelijk. Zij was de top.  
 De laatste gasten verlaten het restaurant. De rust is een welkome afleiding na alle hectiek van de afgelopen uren. Door iedereen was dezelfde vraag gesteld en iedereen had hetzelfde antwoord gekregen. ‘Ik plan niets, ik neem voorlopig vrij’. De ongevraagd goed bedoelde adviezen over hoe ze haar vrije tijd zou kunnen indelen dreunen nog na in haar hoofd. De eigenaar van het restaurant geeft haar een glaasje wijn. Hij was aangenaam verrast geweest dat ze zijn restaurant als locatie voor haar afscheidsfeestje had gekozen. De producten die hij in zijn keuken gebruikt zijn puur en eerlijk en maken de kwaliteit van zijn gerechten meer dan goed, maar zijn menukaart is klein en culinair gezien is zijn eten van een andere orde dan het eten waar zij aan gewend is. Een paar weken geleden had hij haar verteld dat hij bang was de economische crisis niet te overleven. Hij had al verschillende personeelsleden die jaren voor hem werkten moeten ontslaan. De inkomsten van vanavond zouden hem weer een beetje lucht geven. Hij zou het geld gebruiken om een groot deel van de nog openstaande rekeningen te betalen. Hij kijkt tegen haar rug aan. Ze staat te kijken naar de vele uitgestalde cadeaus op de lange tafel voor haar. Ze is niet langer de gevierde vrouw. Haar schouders hangen en uit haar hele houding spreekt pijn. Hij begrijpt haar ook al kent hij haar beweegredenen om te stoppen met werken niet. Hij weet uit ervaring dat iets loslaten heel moeilijk is, maar soms noodzakelijk is om door te kunnen gaan. Hij vraagt haar wat haar toekomstplannen zijn.
Ze haalt haar schouders op en zegt: ‘Het licht zien’.
Hij begrijpt haar antwoord niet, maar wel dat ze niet met hem over haar toekomstplannen wil praten en dat respecteert hij.
Ze draait zich om en kijkt hem verontschuldigend aan. ‘Ik kan het nu niet meenemen, morgen komt er iemand voor de cadeaus. De bloemen mag je houden’, zegt ze en ze werpt hem een handkus toe.
‘Dat is goed, dank je wel voor alles’, antwoordt hij in het luchtledige.
De buitendeur staat open, behalve de geur van haar parfum doet niets anders vermoeden dat ze in zijn restaurant is geweest. Op de tafel bij de uitgang ligt een check, het bedrag is vele malen hoger dan het afgesproken bedrag.
Ze wandelt door de verlaten straten naar huis. Het is koud, maar de kou deert haar niet. Het was een fijne avond. Bijna iedereen van wie ze afscheid heeft willen nemen is gekomen. Het eten was voortreffelijk geweest en de drank had rijkelijk gevloeid. Weer overvalt haar het gevoel van eenzaamheid. De gedachte aan thuiskomen in een leeg onverwarmd huis maakt haar verdrietig. Het is niet zo zeer dat er niemand op haar wacht, maar meer het idee dat er nooit iemand is geweest. Nooit iemand met wie ze haar gevoelens heeft kunnen delen. Haar privéleven is voor andere altijd een gesloten boek geweest. Ze beseft nu des te meer dat ze iets essentieels heeft gemist in haar leven, namelijk het delen van intimiteit. Ze heeft zichzelf te kort gedaan door zich aan haar belofte te houden, haar leven had zoveel rijker kunnen zijn. Helaas gedane zaken nemen geen keer, de beslissingen die ze in het verleden heeft gemaakt beïnvloeden het heden. Het laatste stuk van haar leven zal ze dan ook alleen moeten doen.
Vijf weken eerder vertelde de arts dat de ziekte zich had uitgezaaid door haar hele lichaam. Dat een behandeling de ziekte zou vertragen en haar hooguit 6 maanden extra tijd zou geven.
Ze was opgestaan en had de arts een hand gegeven.
‘U hoort nog van me’, had ze tegen hem gezegd. En voor het eerst in haar leven had zij zichzelf betrapt op iets wat zij niet zou nakomen. Ze was geenszins van plan om nog terug te keren naar het ziekenhuis. Vanaf het moment dat de woorden ‘de ziekte te vertragen.’ waren gevallen was het voor haar duidelijk geweest. Ze wil niet aftakelen, ze wil geen lijdensweg. Ze wil dat de mensen haar herinneren zoals ze nu is. De afgelopen weken was ze druk geweest met het regelen van de begrafenis, de overdracht van haar werk, de verkoop van haar huis en de verdeling van haar bezittingen. De vele cadeaus die zij had gekregen bij haar afscheid worden morgen bij het restaurant opgehaald door iemand van de voedselbank.   
Het huis is donker, koud en stil, precies zoals ze had verwacht. Ze loopt naar binnen, de lichten laat ze uit. Uit het medicijnkastje in de badkamer pakt ze de door haar verzamelde pillen en slikt ze een voor een in. Ze stift haar lippen bij en spuit wat parfum op. Pakt de brief van de printer waarin ze uitlegt waarom ze deze beslissing heeft genomen en legt hem op het nachtkastje naast haar bed. Ze trekt haar schoenen uit en gaat gekleed op bed liggen.
Ze ervaart nu hoe eenzaam eenzaam kan zijn.
De medicijnen beginnen te werken, haar lichaam wordt loom, haar ogen moe. Heel rustig slaapt ze in, voor altijd!
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Anita Vlietman
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 339
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "De laatste avond"

Geschreven door Anita Vlietman . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
24.01.20
Feedback:
Correctie ivm oude waarderingen.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 24.01.20
    Een mens wordt er stil van. Knap.
    • Anita Vlietman 25.01.20
      Dank je wel.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!