Kort verhaal

Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.

Korte verhalen

De kelder

Dit is een verhaal voor 18+ lezers,
Sommige teksten kunnen worden ervaren als schokkend. 

Adam liep altijd met Jack tot aan de plek waar het landweggetje overging in een zandpad als hij de riem losmaakte.
Luid blaffend verdween de teckel dan tussen de bomen en Adam wandelde er op zijn gemak achteraan.
Het was die avond nog lang warm en hij had er nu al spijt van dat hij zijn jas had aangetrokken.
Hij trok het uit en bond de mouwen over zijn schouder, zodat ze voor zijn borst bungelden. In de verte hoorde hij Jack blaffen. Hij floot kort en schril. Het teken voor de hond om terug bij de baas te komen. Hij bleef staan op een houten bruggetje en luisterde naar de geluiden van de natuur die met het vallen van de avond tot rust kwam. Vogels die luid kwetterend een plekje zochten om de nacht door te brengen. Achter de bossen lagen de weilanden en hoorde hij het protesterende loeien van koeien die terug naar de stal moesten.
Adam pakte uit zijn overhemdzakje een pakje sigaretten en stak er eentje op. Vanuit het zuiden stak een licht briesje op en ritselde tussen de struiken.
Hij floot nog een keer en luisterde scherp of hij Jack hoorde. Een beetje zenuwachtig nu liep hij het bruggetje af en schudde de ketting in zijn hand.'Jack,'riep hij.'Kom bij de baas, jongen.'
Hij kwam bij een splitsing en realiseerde zich dat hij hier nog nooit was geweest met Jack.
Het was doodstil en Adam zuchtte. Hij keek naar de blauwe lucht die langzaam maar zeker begon dicht te trekken. Hij zag zijn schaduw langer worden. Over een half uur ging het schemeren en dan wilde hij weer thuis zijn.
'Jack,'schreeuwde hij.
Opeens hoorde hij de hond en het leek van dichtbij te komen. Adam herkende het blaffen. Schor en opgewonden, Jack was iets op het spoor. Hij liep van het pad af en worstelde zich tussen de struiken door het bos in. Takken zwiepten tegen zijn rug en hij moest zijn gezicht beschermen. Hij oriënteerde zich op het blaffen van Jack dat nu steeds luider klonk. Net zo snel als hij het bos in was gekomen, was hij er ook weer uit. Ondertussen was het briesje aangetrokken tot een kille wind en Adam trok zijn jas weer aan. Verbaasd zag hij op ongeveer twintig meter afstand een grote Victoriaanse villa staan op een vrij gelegen stuk grond. Het dak was van leisteen en uit de schoorsteen kringelde rook. Achter geen van de ramen brandde licht.
Aan de zijkant stond een grote auto geparkeerd.
Jack stond te blaffen en kwispelde met zijn staart toen Adam langzaam dichterbij kwam. De hond groef verwoed met zijn poten aan de zijkant van het huis. Hij tekende donker af tegen de snel toenemende duisternis. Opeens hoorde hij Jack dreigend grommen. De hond stond stijf op zijn poten met zijn haren overeind.
Adam bleef staan en voelde zijn maag zich samentrekken. In en om het huis was geen teken van leven, op het gegrom van Jack na.
Langzaam overwon de nieuwsgierigheid het van zijn angst. Als er iemand naar buiten kwam, kon Adam gewoon zeggen dat hij achter Jack aan was gelopen. Hij stak zijn hand uit naar de hond.'Het is goed, Jack. Kom maar bij de baas.'
Hij kriebelde de hond achter zijn oren die begon te janken en zijn lijf tegen zijn been drukte.
Hij was nu aan de zijkant van het huis en zag op het gras voor zijn voeten een lichtschijnsel.
Hij bukte zich bij Jack en keek waar de hond naar gromde. Net boven de grond was een opening in de muur te zien die met dikke ijzeren spijlen was beveiligd. Het leek alsof die verder doorliepen naar beneden. Met gefronste wenkbrauwen zag Adam waar Jack mee bezig was geweest. Hij had geprobeerd het uit te graven. Maar waarom...?
Jack stond naast hem en hijgde zwaar. De hond sloeg met zijn staart tegen zijn arm aan. Alleen als Adam ging liggen kon hij zien wat er achter de spijlen te zien was.
Hij keek op zijn horloge en zag dat het tien uur was geweest. Verdomme...Zijn angst overwinnend ging hij op zijn buik liggen en bracht zijn gezicht vlak voor de spijlen, Hij lag in de verse aarde die door Jack was opgegraven. Zijn adem stokte in zijn keel. Het leek een soort cel met in een hoek een roestige emmer. Kettingen die aan de muur waren bevestigd hingen los op de grond. Aan het plafond hing een kaal gloeilampje die een aarzelend licht verspreidde. Op de betonnen vloer liep een spoor van urine. Hij draaide zijn hoofd in een poging naar de andere hoek van de cel te kunnen kijken. Een scherpe geur drong zijn neus binnen. Het hield het midden tussen menselijke uitwerpselen en verrotting. Wat was hier in hemelsnaam gaande...
Het gebeurde zo onverwacht dat hij gilde van schrik. Adam sprong omhoog, stapte achteruit en struikelde. Hij viel hard op zijn kont en een pijnscheut schoot door zijn rug. 'Potverdomme,'riep hij angstig. Voor de spijlen was het gezicht van een vrouw verschenen. Aan haar mondhoeken kleefde bloed en haar zwarte haar piekte overeind. Haar ogen stonden diep in een netwerk van rode adertjes. Ze sperde haar mond open in een geluidloze schreeuw. Adam voelde zijn hart in zijn keel bonzen. Angstzweet brak hem aan alle kanten uit. Jack rende jankend om hem heen. De vrouw greep de spijlen zo stevig vast dat haar knokkels wit werden. Ze drukte haar gehavende gezicht er tegen aan. Haar lippen bewogen en ze probeerde woorden te vormen, maar Adam hoorde alleen maar gebrabbel.
Zijn hoofd was rood en de uitdrukking op zijn gezicht was van pure afschuw.
'Ik kom terug voor je,'riep hij.'Hou vol...ik kom terug.'
Adam probeerde de riem vast te maken aan zijn halsband maar zijn vingers trilden teveel. De eerste twee keer liet hij de riem vallen , het lukte hem de derde keer en gelijk trok hij Jack mee, terug het bos is, weg van alle verschrikkingen. Op het zandpad bleef hij staan om zijn hart tot rust te laten komen. Hij veegde met de bovenkant van zijn hand over zijn voorhoofd en voelde zand en gruis plakken aan zijn wenkbrauwen. Zijn ogen gleden over zijn kleren die onder het zand zaten. Koortsachtig klopte en veegde hij het zo goed mogelijk er af. Alsof hij iedere tastbare herinnering aan wat er gebeurd was uit wilde bannen. Maar het beeld van de vrouw die de spijlen vast hield en hem onverstaanbare woorden toe riep bleef op zijn netvlies gebrand.
Hij transpireerde nog steeds en zijn haar zat op zijn voorhoofd geplakt. Langzaam ondernam hij met Jack de weg terug naar huis. Hij trilde nog op zijn benen van angst. Vijftien minuten later zuchtte hij van opluchting toen hij de voordeur achter zich in het slot hoorde vallen. Hij maakte Jack los die gelijk naar zijn voerbak rende en gulzig begon te eten. Adam wist dat hij de vrouw weer wilde zien. Zijn nieuwsgierigheid was groter dan zijn angst. In de geborgenheid van zijn eigen huis overwoog hij zijn mogelijkheden. Eigenlijk moest hij aangifte doen bij de politie, wist hij. Maar wat moest hij zeggen? Peinzend stond hij bij het koffiezet apparaat en rook hoe de geur van verse koffie de keuken vulde. Het rinkelen van de telefoon scheurde de stilte aan stukken. Van schrik liet hij het kopje uit zijn handen vallen. Op de plavuizen vloer spatte het in vier grote scherven uit elkaar.
Snel liep hij naar de kamer en nam de telefoon uit de houder.
'Met Adam.'
'Met mij. Ik probeer je al een hele tijd te bereiken.'
Hij zag Rachel zitten op de bank met de telefoon in haar hand. Lang en sportief gebouwd. Kort, zwart haar en een scherp gesneden gezicht, sprekende blauwe ogen.
'Ik..eh..was aan het wandelen met Jack en ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje verdwaald was.'
Adam realiseerde zich dat het een rot smoes was,maar hij kon zo snel niets anders bedenken.
Als hij tegenover haar had gezeten had hij haar niet recht in de ogen durven kijken.
'Verdwalen als je de hond uitlaat.' hoorde hij haar stem, licht verwijtend.' Ik probeer je al vanaf half tien te bereiken.'
'Ik zal voortaan mijn mobiel meenemen,'zei Adam,om er een eind aan te maken.'Hoe is het met je?'
Hij keek naar de scherven op de vloer en liep naar de keuken om een nieuw kopje te pakken.
'Met mij is het goed,'zei ze op afgemeten toon.'Vergeet je niet dat we hebben afgesproken samen naar de schouwburg te gaan. Aanstaande zaterdag.'
Adam pakte een kopje uit een keukenkastje en zette die op het aanrecht.
Zijn zus was gek op toneel voorstellingen. Ze omringde zich graag met een groep semi intellectuelen waar ze altijd het middelpunt was van de belangstelling. Ze trok veel bewonderende blikken vanwege haar sprankelende blauwe ogen en haar fantastische figuur. Rachel was een vrouw die niet hield van verrassingen en er ook niet van hield zich te binden. Daarom viel ze vaak op Adam terug als ze ergens naartoe wilde,maar geen zin had om alleen te gaan.
Als ze dan samen weggingen had ze alles gepland, tot aan het koffie drinken in de pauze aan toe.
Adam voelde zich bij zulke gelegenheden een soort attribuut die alleen maar mee ging tot meerdere eer en glorie van Rachel.
'Ik zie er naar uit, Adam. En trek je donker blauwe pak aan, je weet wel. Dat we toen samen gekocht hebben. Dat staat je erg goed en kleurt prima bij mijn jurk.'
Adam rolde met zijn ogen.'Natuurlijk, zus. Ik zorg dat ik klaar sta. Acht uur, toch?'
'Niet grappig, Adam,'zei ze met ijskoude stem.'Kwart voor acht. Vergeet het niet, ik heb er een hekel aan om te laat te komen.'
Zonder verder iets te zeggen verbrak ze de verbinding.
Adam schonk de dampende koffie in en legde de telefoon neer.
Jack kwam kwispelend binnen en sprong op de bank. De hond deed tevreden brommend zijn ogen dicht toen Adam hem over zijn rug aaide en op zijn kop kriebelde.
Het was kwart voor twaalf geworden. Hij keek naar de zwarte koffie en bedacht dat hij zo meteen wilde gaan slapen. Alles was in de war gelopen door dat stomme telefoontje van Rachel. Boos liep hij naar de keuken en spoelde de koffie door de gootsteen. In een opwelling van plotselinge woede smeet hij het kopje tegen de muur aan. De scherven sprongen in het rond en één ervan raakte zijn wang. Hij liep haastig naar de spiegel en zag tot zijn opluchting dat een klein druppeltje bloed opwelde. Niets bijzonders. Adam verbeelde zich dat in de spiegel de beeltenis van de vrouw opdoemde die haar hand tussen de spijlen stak in een poging zijn hand te grijpen.
Hij rukte zich er los van. Morgen zou hij naar de politie gaan.


De verbalisant was een dikke man met een bril op die een wenkbrauw optrok en hem sceptischer aankeek naarmate zijn verhaal vorderde. Hij trok zijn wenkbrauwen tot boven zijn bril op toen Adam vertelde over de vrouw in de cel.
'Als ik het goed begrijp, denkt u dus dat in dat huis een vrouw tegen haar wil wordt vastgehouden.'
Adam knikte. Jack lag onder de stoel opgerold te slapen.' Ze probeerde me iets duidelijk te maken maar ze kon niet praten. Ik weet niet,maar.,'
Hij haalde even diep adem.'Toen ik hier heen kwam bedacht ik dat het er op leek, alsof ze geen tong meer had. Daarom kon ze niet verstaanbaar praten.'
De agent keek hem berustend aan. Zette zijn ellebogen op tafel, spitste zijn vingers en liet zijn kin er op rusten.'Bent u serieus?'
Adam kneep zijn ogen tot spleetjes. 'Ik neem de moeite hierheen te komen om aangifte te doen van wat ik denk, een misdrijf is. Ik zou het erg waarderen als u mij serieus neemt.'
'U had geen telefoon bij u om foto's te maken, geen getuigen. Iets om uw verhaal te ondersteunen.'
Adam schudde zijn hoofd.'Ik had er niet op gerekend daar terecht te komen. Zoals ik al zei kwam het doordat Jack...'
De agent onderbrak hem met een gebaar van zijn hand.'Uw hond ging er vandoor en u er achteraan.'
Hij slaakte een diepe zucht.'Jammer dat uw hond niet kan praten.'
Een paar seconden staarde Adam hem onbewogen aan om dan met een beheerste waardigheid op te staan. Hij pakte de riem en trok Jack onder de stoel vandaan.'Het was verkeerd van mij om hier te komen. U gelooft mij niet dus ik kan beter weer naar huis gaan en later in de krant lezen wat zich in dat huis allemaal afspeelde.'
De man keek geïrriteerd en vroeg hem weer te gaan zitten.' Probeert u zich in mijn situatie te verplaatsen. Dan zou u er ook moeite mee hebben. Maar..'
Hij pakte de telefoon op die naast hem stond.
'Ik heb een melding die onderzocht moet worden. Ik stuur je gelijk de locatie.'
Hij hing weer op en keek Adam aan.
'Om te laten zien dat ik u wel serieus neem heb ik er een auto heen gestuurd. Kunt u mij nauwkeurig uit leggen hoe u daar terecht kwam.'
Adam vertelde het hem en de agent schreef alles op. Vervolgens scande hij het en stuurde het met een druk op de printer knop weg.
Hij boog achterover in de stoel en vouwde zijn handen op zijn buik.
'Ik heb uw telefoon nummer. Als de agenten terug zijn laat ik u weten wat er uit het onderzoek naar voren is gekomen.'


Hij hoorde de telefoon op het moment dat hij voor de deur stond. Zijn hart bonsde in zijn keel toen hij met trillende vingers de sleutel in het slot stak en snel naar binnen rende. Buiten adem nam hij op.
Het was de verbalisant.'Weet u wat er voor straf staat op een valse aangifte?'
Adam voelde dat hij rood van woede werd. Hij kneep zo hard in de telefoon dat zijn hand wit werd.
'Ik heb alles naar waarheid verteld,'zei hij met overslaande stem.' Uw collega's hebben niet goed gekeken.'
De stem aan de andere kant kende geen twijfel.'Om het huis heen werd niemand aangetroffen. Omdat mijn collega's geen bevel tot huiszoeking hadden konden ze niet naar binnen. Mijn collega's hebben wel om het huis heen gelopen en de cel gevonden waar u het over had.
Hij zweeg even en Adam wist dat er nog meer kwam.'Er was daar geen vrouw, sterker nog. Wat u vertelde over de staat waarin de kelder zou verkeren is niets gebleken. De ruimte is inderdaad met spijlen beveiligd tegen inbraak maar was helemaal schoon en leeg.'
Adam hoorde de zelfgenoegzaamheid doorklinken in zijn stem. De wetenschap dat hij, Adam aan het kortste eind trok.'U heeft geluk dat wij het hier bij laten. Uw aangifte wordt een bepaalde tijd bewaard, en daarna verwijderd uit ons bestand.'
Stomverbaasd staarde Adam naar de telefoon. Hij deed zijn best om zijn boosheid te bedwingen.
'Ik wens u nog een prettige dag.'
Adam liet zijn hand met de telefoon zakken en blies zijn adem langzaam uit. Hij was niet gek. Hij wist wat hij had gezien. De vrouw was er geweest en ze had hem geroepen. Ze had zijn hulp nodig.
Hij liep naar de keuken en haalde een tablet uit een doosje. Hij had iets nodig om zich zelf te kalmeren. Zijn handen trilden nog steeds toen hij een glas koud water inschonk. Hij gooide zijn hoofd achterover en slikte de tablet met een beetje water door.
Adam keek naar Jack die rustig lag te slapen in zijn mand. Die moest maar rustig doorslapen. Hij ging alleen. Vanavond had hij pas de afspraak met Rachel. Tijd genoeg om naar het huis te gaan om te bewijzen dat hij niet gek was.


Adam hoefde geen moeite te doen om het huis terug te vinden, alleen maar de bandensporen volgen van de politie auto die duidelijk zichtbaar waren op het zandpad. Adam parkeerde zijn auto naast de auto voor het huis en luisterde naar het tikken van de afkoelende motor. Het was een kille grijze dag en af en toe viel er een beetje motregen. Bij daglicht kwam het huis minder dreigend over. Hij keek bij de auto naar binnen maar zag niets bijzonders. Het was een oude Mercedes met de gebruikelijke rommel op de achterbank. Blikjes, wat papieren en zakjes van een fastfood keten.
Hij snoof en zette de kraag van zijn jas op. Even probeerde hij of de auto was afgesloten. Tot zijn verbazing zwaaide het portier open. Zijn hart klopte in zijn keel. Het rook naar oud leer en een andere geur die hij niet kon thuisbrengen. Walgend trok hij zijn hoofd terug en gooide het portier dicht. Er hing een geur van verderf, net als in de cel.
Adam liep naar de deur. Geen kans om die te forceren. Massief hout en verstevigd met ijzerwerk. Hij keek om zich heen. Er klonk geen enkel geluid vanuit het bos. Hij raapte al zijn moed bij elkaar en drukte op de bel. Ver weg in het huis hoorde hij een rinkelend geluid.
Minuten gingen voorbij en net op het moment dat Adam zich wilde omdraaien klonk er een zachte klik. De deur ging op een kier open en een donker kraaloog in een mager gezicht keek hem aan. Om de smalle bloedeloze lippen krulde een glimlach toen hij Adam herkende.
'U heeft de politie op mijn dak gestuurd.'
Het klonk niet als een verwijt, eerder als de vaststelling van een feit.
'U houdt hier een vrouw gevangen,'gooide Adam er uit.'Ik heb haar gezien gisteravond.'
De man keek hem smalend aan.'U bent de ridder op het witte paard. De man die opkomt voor alle verdrukten.'
Hij deed de deur verder open .'Komt u binnen.'
Het klonk meer als een bevel dan als een verzoek. Adam aarzelde. De ogen keken hem onverstoorbaar aan.'U wilt toch naar binnen?'
Adam deed een stap over de drempel.' Mijn vrouw weet dat ik hier ben. Als ik over een paar uur niet terug ben, waarschuwt ze de politie.'
Hij glimlachte schamper en stapte opzij om Adam door te laten.'U brengt mij niet onder de indruk. U bent hier uit vrije wil en niemand weet verder dat u hier bent.'
Hij sloot de deur en keek Adam aan in het schemerdonker.' Niemand heeft u gedwongen hier te komen. Net zoals de dames in kwestie.'zei hij op effen toon. Hij glimlachte vriendelijk.
Hij liep Adam voor door een lange gang die uitkwam in een spaarzaam gemeubileerde kamer.
'Mijn naam is Caine,'zei hij, met zijn rug naar Adam toe.'Dat is alles wat u voorlopig hoeft te weten.'
Adam bleef staan en keek om zich heen. Twee grote kroonluchters hingen aan het plafond en zorgden voor wat licht in de grote ruimte.
'Gaat u zitten,'zei Caine.'En vertel wat ik voor u kan doen.'
Adam voelde zijn maag verkrampen.'Die vrouw..wat is er met haar. Waarom is ze opgesloten.'
Hij legde zijn klamme handen op de leuning van de stoel en merkte dat zijn stem trilde van de zenuwen.
Caine boog zich naar voren en boorde zijn zwarte kraal ogen in die van Adam .'Dat is voor haar eigen veiligheid en voor die van ons.'
'Dat begrijp ik niet.'
'Ze waren samen,'zei Caine op kalme toon.'Ze probeerden me te bestelen. De stomme wijven. Een belde aan en de ander probeerde door een klein raam aan de achterkant binnen te komen.'
Hij lachte schel. 'Maar ik had het in de gaten.'
Caine praatte op een toon alsof hij een boodschappen lijstje voorlas.' Toen ze in de gaten hadden dat ik ze doorhad, probeerden ze te vluchten. Maar ik was sneller, en mijn knuppel ook.'
Het klamme zweet brak Adam uit en zijn keel werd droog.'Wat heb je gedaan met ze?'
Caine haalde zijn schouders op.'Wat niet. Ze lieten al heel snel hun broek zakken in de hoop me daarmee op andere gedachten te brengen.'
Hij glimlachte bij de herinnering.'Neuken konden ze wel.'
'Waar kwamen ze vandaan?'
'Geen idee, ze brabbelden in een onverstaanbaar taaltje. Roemeens of zo, of Pools,ik weet het niet.
Twee vriendinnen hoertjes uit een poepland , worden door niemand gemist. En dan hebben ze de pech de verkeerde tegen te komen.'
Adam zijn stem leek ergens anders vandaan te komen.'Waar is die ander, ik zag er maar één.'
Er gleed een snelle glimlach over Caine zijn magere gezicht.
Hij stond op.'Loop maar even mee.'
Adam liep achter hem aan naar een naastgelegen kamer waar twee grote schermen stonden en een computer.'Ik heb een camera in de cel.'
Hij wees Adam een stoel en ging zelf naast hem zitten.' De opnamen die je gaat zien zijn van ongeveer vier weken terug. '
Hij klikte op een knop en het scherm kwam zacht zoemend tot leven. Adam zag de twee naakte vrouwen in de cel. Ze hadden allebei zwart haar en een breed Slavisch gezicht. In hun ogen tekende de wanhoop zich af maar ook een zekere gelatenheid. Alsof ze wisten dat ze gingen sterven in de cel. Er geen manier was om te ontkomen aan hun lot.
Gefascineerd keek Adam hoe een van hen op de emmer ging zitten en haar blaas leeg liet lopen.
Iets later poepte de ander gehurkt in de hoek op de hoop die er al lag.
'Die ene die zit te piesen,noemde ik Ria. De ander heb ik Tina genoemd. Je kan je overigens voorstellen dat de stank er niet te harden is .'
Caine zei het terloops tegen Adam. Hij schoof met een paar instellingen op het scherm.
'Hier ben ik gestopt met ze eten te geven,'fluisterde Caine in Adam zijn oor .
'Ze kregen alleen water.'
Hij ging naast Adam staan en legde een arm om zijn schouder. Opgewonden wees hij naar de beelden. 'Mensen kunnen maar een paar dagen zonder drinken. Ongeveer tien dagen zonder eten, zij hebben al twee weken niets meer gehad.'
Bij Tina ligt er een schaduw van razernij over haar gezicht. Ze schopt tegen de deur.
'Zie je wat er gaat gebeuren, door de honger dreigt ze haar verstand te verliezen.'
Adam ziet dat de vrouw begerig naar Ria kijkt. Ze draait haar hoofd naar de camera en haar ogen schitteren krankzinnig. Ze slaat met de handen op haar hoofd en schreeuwt.
'Dat is..walgelijk,'fluisterde hij.'Misdadig.'
'Kijk , kijk ,'snauwde Caine alsof hij Adam niet hoorde. 'Hier kan ze zich niet meer beheersen.'
Ze bonkte met een van woede vertrokken gezicht op de deur, haar mond wijd open in een geluidloze schreeuw om genade,
'Hier komt de overwinnaar uit de bus,'zei Caine kalm.'Kijk wat ze doet. Je zal je wel afvragen waarom ze niet kunnen praten of schreeuwen. Ik heb hun tong afgesneden.'
Caine is krankzinnig, dacht Adam. Stapelgek. Maar hij kon zijn ogen niet van het scherm afhouden.
Tina werpt zich op de Ria die is verzonken in een onrustige slaap. Maar ze heeft zich vergist in haar overlevingsdrang. Verbeten rollen ze over de grond, verwikkeld in een gevecht op leven en dood. Ze slaan en schoppen elkaar. Tina slaagt erin Ria op haar rug te krijgen , springt gelijk er bovenop en steekt haar nagels in de ogen van Rita. Ze laat los en het lukt Ria wankelend op te staan. Tina laat dat niet toe. De camera zoomt in op haar ogen waar het bloed uit loopt. Ze schopt de benen onder Ria vandaan en die valt op haar buik. Gelijk springt Tina op haar rug en slaat haar armen om haar nek. Die probeert te ontkomen maar Tina houdt haar in een dodelijke omhelzing. Ze heeft de armen om Ria haar nek geklemd en drukt steeds strakker aan. De camera blijft ingezoomd en Adam ziet de ogen uitpuilen, er komt schuim en bloed op haar mond. Ze probeert Tina nog van haar af te schudden maar haar krachten nemen snel af. Het lichaam schokt in een laatste stuiptrekking en dan zakt het hoofd opzij. Trillend over haar hele lichaam staat Tina op en kruipt weg bij het dode lichaam van haar vriendin.. Haar hele lijf zit onder de poep en de viezigheid en ze begint te huilen. Haar gezicht weerspiegelt doodsangst en blijdschap dat ze heeft gewonnen. Haar borst gaat op en neer van de inspanning. Dan springt ze op en geeft over in de emmer.
Caine springt naar een ander scherm. 'Twee dagen later.'wijst hij.' Het lichaam begint te stinken en te bederven. En ze eet nu alles om haar honger te stillen. Let op.'
Tot zijn afschuw ziet Adam dat ze met haar lange smerige nagels het zwaar gehavende lichaam van Ria open haalt , haar hand in de ontstane wond steekt en de darmen er uit trekt. Hij stond zo snel op dat zijn stoel achterover viel.
'Ik kan hier niet meer tegen,'schreeuwde hij.'Jij bent gek, krankzinnig. Je moet worden opgesloten.'
'Kom mee,'zei Caine rustig.'Ik wist dat je zou komen, dus ik heb vast het een en ander voor je geregeld.'
Adam bleef staan met een verbijsterde uitdrukking op zijn gezicht.'Hoe..?'
Caine keek Adam schuin aan.'Ik zag je kijken gisteravond. In de camera. Je verlangde naar haar, ik zag het aan je ogen.'
'Je bent gek,'zei hij. Ieder woord nadrukkelijk uitsprekend.'Ik ga weg, en wees niet bang. Ik zal niet naar de politie stappen.'
Dus Caine had hem al die tijd gadegeslagen door de camera's buiten. De klootzak. Hij was al die tijd gewoon in het huis.
'Wacht nog even,'zei Caine kalm. 'En luister naar me.'
Aarzelend bleef Adam op de drempel staan.
'Je twijfelt en ik zie het in je ogen. Jij wil ook heersen en onderwerpen. Het idee dat je met haar kan doen wat je wil, windt je op. Wij mannen zijn de jagers, de vrouwen zijn de slachtoffers. Eva was ondergeschikt aan haar man. Vergeet dat niet.'
Hij liep naar Adam en legde een hand op zijn schouder.'Ik bied je een mogelijkheid die je in je leven maar één keer zal krijgen. Een vrouw volledig onderwerpen aan jou grillen en fantasieën. Ze is zich al niet meer bewust van wat er om haar heen gebeurt. Ik heb haar wilskracht al volledig gebroken.'
Adam voelde dat hij een rood hoofd kreeg. Hij dacht aan Rachel die hem behandelde als een attribuut. Vanavond moest hij weer gaan opzitten en pootjes geven. Iemand moest daarvoor boeten.
Hij liep terug en keek naar een scherm waarop Tina rustig zat te eten. Haar tanden vermaalden het rauwe vlees terwijl ze onbewogen de camera in keek.
'Dat was twee weken geleden.'
Hij nam Adam mee naar het scherm er naast. 'Dit is nu. Real time. Geweldig, he. Ze is in de martelkamer.'
Glimlachend keek hij naar Tina die vastgemaakt was aan een soort houten kruis met haar armen en benen gespreid. Adam zag dat ze met kettingen vast zat.'Hebben ze speling?'
'Ze kan niet bij je komen,'antwoordde Caine. Er klonk trots in zijn stem.'Ik heb het zo gemaakt dat je het kruis ook om kan draaien zodat ze met haar rug boven komt.'
Hij wees naar een kist op de grond naast het kruis.'Daar zitten speel dingetjes in. Takken die lekker door zwiepen , een zweep, echt van alles. Wat je maar wil om plezier te maken. Je kan haar neuken...alles wat er in je opkomt.'
De ogen van Caine blonken kwaadaardig.'Er is één voorwaarde. Je mag haar niet doden.'
Adam knikte. Dat was hij ook niet van plan. Alleen maar een beetje spelen. Net wat Caine zei.
'Kom mee.'
Adam volgde Caine een trap af en stopte voor een deur.'Hierachter wacht ze op je. Neem alle tijd die je nodig hebt. De deur gaat niet op slot dus je kan er zo uit.'
'Nog een vraag.'
Caine trok zijn wenkbrauwen op.
'Hoe verdoof je haar. Hoe is het je gelukt haar op dat kruis vast te maken.'
Op zijn gezicht verscheen een geslepen uitdrukking. 'Een verdovend middel in het water. Werkt een
uur.'
Hij opende de deur voor Adam. Toen hij naar binnen stapte gaf Caine hem een keiharde duw in zijn rug en trok de deur dicht.
Snel rende hij naar boven en ging zitten. Lachend deed hij het geluid aan. De arme Adam was geen partij voor Tina. Hij schoof de stoel achteruit en legde zijn voeten op de tafel. Die goed gelovige sukkel was er ingelopen. Caine trok een vies gezicht toen bloed spetterde op de camera.
Hij hoopte dat de verwachtingen voor Adam toch nog een beetje waren uitgekomen.



























Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 491
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

  • juli 2019
    • Peter Madsen (61) Annemieke Spaander 15-07-2019

      Dat was toch die man die die journaliste had vermoord? Kom, hoe heet ze ook alweer, dacht Mimi...

      Lees meer...

    • Telefoon-analyse (36) Marie 76 14-07-2019

      "Het zou voor mij gemakkelijker zijn om over mijn gevoelens te praten als hij mij eens...

      Lees meer...

    • Afscheid (41) Marie 76 13-07-2019

      Wilfried bekeek het smalle steegje in zijn thuisstad Antwerpen. Hier was hij opgegroeid. Het was...

      Lees meer...

    • Lift (36) Marie 76 12-07-2019

      Met klamme handjes en een overhoop liggende maag, drukte ik op de liftknop. Het zou vast beter...

      Lees meer...

    • Doos (71) Marie 76 08-07-2019

      Ook dat nog. Vanmorgen overslapen, snel een beschuit in mijn mond gepropt en moeten hollen om de...

      Lees meer...

    • De rode knop (51) Marie 76 08-07-2019

      “U drukt op de rode knop.” Dat zou je niet verwachten, als je de job op het internet zag. Het werk...

      Lees meer...

    • Over de kop. (72) Jan Sluimer 08-07-2019

      Failliet verklaard, sorry voor het ongemak.

      Lees meer...

    • Omkerende angst (70) Annemieke Spaander 05-07-2019

      'Je bent niet goed bij je hoofd', snauwt hij haar toe. Angstig kijkt ze naar hem op. Zou hij  weer...

      Lees meer...

    • Rimpels in scheerlicht (86) Daan Kogelmans 03-07-2019

      Hij eet met grote happen. Zo bijvoorbeeld: hij balanceert de dot slagroom op het vorkje en schuift het...

      Lees meer...

    • Broze charme 64.0 (67) Annemieke Spaander 02-07-2019

      Wat gek, dacht Mimi terwijl ze de was ophing, die ze al talloze keren had uitgesteld. Dat je soms...

      Lees meer...

    • Schipbreuk. (69) Jan Sluimer 01-07-2019

      Het schip verdween onder de ozonlaag.

      Lees meer...

  • juni 2019
  • mei 2019
    • De verleiding. (116) Pieter Wouter Broekharst 28-05-2019

      De verleiding.     Vanmorgen ben ik wat later opgestaan dan gewoonlijk. Dat kwam doordat de...

      Lees meer...

    • Huis in beeld (117) Monique Cunnen 28-05-2019

      Ze willen dat ik vertrek uit ons huis vol herinneringen. Maar wat weten zij van het geluk en het...

      Lees meer...

    • Broze charme 15.5 (93) Annemieke Spaander 27-05-2019

      Er was een tijd dat alle mannen hongerig naar haar keken als Mimi binnenkwam. De gretige blikken...

      Lees meer...

    • Het vliegende nonnetje. (94) Pieter Wouter Broekharst 26-05-2019

      Het vliegende nonnetje. Als een boos beest stond het sombere klooster op de bergtop, en de grijze...

      Lees meer...

    • "Dicht die deur!" (118) Edith E (©Inspiratiewater) 25-05-2019

      Wat een vakantie! Had ik maar nooit ingestemd met het idee om elke dag een kasteel aan te doen,...

      Lees meer...

    • Als sneeuw voor de zon (90) Dave Koresh 25-05-2019

      Het was de ochtend nadat het voor het eerst gesneeuwd had. Hij stond buiten voor de voordeur en...

      Lees meer...

    • Truitje ( zomaar een voorleesverhaal voor jong én oud) (82) Guido Aerts 25-05-2019

      Het was hartstikke koud die winter. Toch moest mijnheertje Talon zijn warme huisje uit omdat hij...

      Lees meer...

    • Broze charme 14.0 (120) Annemieke Spaander 24-05-2019

      Mimi Na een week gaf hij haar mobiel terug. Mimi was teleurgesteld. Een week was bij lange na niet...

      Lees meer...

    • Oma denkt dat ik doof ben (96) Guido Aerts 22-05-2019

      (Inzending wedstrijd met als opdracht : maak van een 6-woord een 500-woord verhaal.)Uitbundig vieren wij haar...

      Lees meer...

    • Sp(r)ookverhaal (66) Guido Aerts 22-05-2019

      Niève Leblanc de Chasseur (of Sneeuw de Wit de Jaeger) is moe. Sinds haar huwelijk met prins...

      Lees meer...

    • Halfbakken houvast (83) Marieke Vos 21-05-2019

      Hans werkt half. Zijn schoorsteen moet roken, maar wel middels minimale inspanning.Nadat hij zijn...

      Lees meer...

    • Zomaar een morgen (82) Eleonora Reijn 21-05-2019

      Violet drukte op de bel en keek langs de gevel. Al die jaren had dit huis haar geïntrigeerd. Een...

      Lees meer...

    • vakantie emotie (64) Trees Middelkoop 20-05-2019

      Een vliegtuig landt op een tropisch eiland met aan boord verwachtingsvolle mensen, mensen die lang...

      Lees meer...

    • De beste koffiereclames (74) Guido Aerts 20-05-2019

      ‘Koffie, koffie, lekker bakkie koffieWat knapt een mens daar van op…..’ De (letterlijk) grote...

      Lees meer...

    • Broers. (67) Pieter Wouter Broekharst 20-05-2019

      In de achtertuin staan, met de openslaande tuindeuren op de achtergrond, mijn twee grote broers. De één...

      Lees meer...

    • Niet thuis. (72) Pieter Wouter Broekharst 19-05-2019

      Haar moeder nam de telefoon op, en herhaalde hardop mijn naam. Er viel een korte stilte. Toen zei...

      Lees meer...

    • De keuken van tante Marie (71) Trees Middelkoop 19-05-2019

      Toen werken nog werken voor hem betekende zat hij op dit tijdstip nog gewoon achter zijn pc op...

      Lees meer...

    • Spijt (88) Pieter Wouter Broekharst 18-05-2019

      Festoenen van klimopranken kronkelen langs de tuinmuur, boven naar omhoog reikende klimrozen. Mijn...

      Lees meer...

    • De prima ballerina (114) ruby thijs 18-05-2019

      Sierlijk danst ze in het rond. Haar voeten aaien zachtjes de grond. De prima ballerina danst vrij...

      Lees meer...

    • Oerknal (80) Dave Koresh 17-05-2019

      Dag 131 Door het matglazen raampje dat mijn vader er ooit zelf in heeft gezet zie ik dat het dag...

      Lees meer...

    • GELUKSVOGEL (61) Eleonora Reijn 17-05-2019

      ‘Nee’, de man kucht even, ‘ik had nooit durven dromen dat zoveel geluk voor mij was weggelegd. Ik...

      Lees meer...

    • Spijt. (63) 10-05-2019

      Festoenen van klimopranken kronkelen langs de tuinmuur, boven naar omhoog reikende klimrozen.Mijn...

      Lees meer...

    • Aan het lijntje (103) Dave Koresh 09-05-2019

      Je lange blonde haren wapperen terwijl je door het park heen huppelt. Het is herfst en een vers...

      Lees meer...

    • EINDELIJK (93) Eleonora Reijn 09-05-2019

      Ze zou die dag haar eerste liefde terugzien. Na 45 jaar. Het telefonisch contact was onverwacht en...

      Lees meer...

    • WAT JE WILT (76) Ferenc Schneiders 07-05-2019

      Kubus en Panda zitten op het muurtje. Ze laten hun benen bengelen en kijken verveeld. - Zullen we...

      Lees meer...

    • Transport (123) Marco Stroo 03-05-2019

      Angstig, verscheurd van binnen keek Claudia rond zich heen. Onopvallend. Ze had altijd geweten dat ze...

      Lees meer...

    • Charmant bij-effect (101) Dave Koresh 03-05-2019

      ‘Het prikt misschien een beetje’ sprak de stem vanachter het glazen masker dat naadloos overging...

      Lees meer...

    • Karper (89) Guido Aerts 03-05-2019

      Al zou ik mij er tegen werenSteeds meer dagen beelden opDe ene sterker dan de anderMaar ik weer ze...

      Lees meer...

    • Hupsakee ! (102) Guido Aerts 03-05-2019

      Toen hupsakee thuiskwam vond hij een briefje op de tafel dat zei: “Hei Hupsakee, heb jij zin om...

      Lees meer...

  • april 2019
    • Interim (104) Marieke Vos 29-04-2019

      In Huis ten Bosch is het vroeg dag op deze zaterdagochtend 27 april 2019. Koninklijke teckel Bea...

      Lees meer...

    • Dood (104) Jac Deuss 28-04-2019

      Liever dood dan sterven zei hij en toen trok hij de stekker eruit.

      Lees meer...

    • IK (131) Ferenc Schneiders 19-04-2019

       Kubus is aan het joggen in het park. Panda sluit zich bij hem aan. Ze hollen hijgend samen verder -...

      Lees meer...

    • (N)iemand (103) Guido Aerts 18-04-2019

      Ik schrik op en vraag of er iemand aan de deur heeft gebeld?Niemand antwoordt. Het kan ook niet...

      Lees meer...

    • De kater (125) MW Valkenburg 13-04-2019

      Rood of wit? Ik twijfel. Waarom de hele avond in een kanten kriebelstring lopen, terwijl ik niet...

      Lees meer...

    • Op de baan naar de Kapellekens (93) Guido Aerts 11-04-2019

      Waar men ging langs Vlaamse wegen, oude hoeve, huis of tronk….men kwam ze overal tegen: de...

      Lees meer...

    • Iets en niets (111) Ferenc Schneiders 10-04-2019

        Kubus en Panda zitten op het muurtje voor Panda's huis. Ze zitten daar al een hele tijd en hebben...

      Lees meer...

    • Huisje op de wei (157) ruby thijs 08-04-2019

      In vele verhalen heb je een goede tovenaar en een slechte tovenaar. Maar niemand staat stil waarom hij...

      Lees meer...

    • Nietmachine (145) Lucien Dewez 03-04-2019

      Willem kijkt naar de nietmachine die voor hem op de glazen salontafel staat. Hij zit al een uur in...

      Lees meer...

    • Het water was veel te diep (116) Ferenc Schneiders 03-04-2019

      Na weken van regen eindelijk weer een zonnige dag. Ik zit op de voorplecht van mijn woonboot met...

      Lees meer...

    • De advertentie (119) Suzette Boyer 02-04-2019

      Tsjilpende mussen. Was er een zomerser geluid denkbaar? Hij zette zijn handen op de armleuningen...

      Lees meer...

  • maart 2019
    • Een kleine reus (160) Ferenc Schneiders 28-03-2019

      Er was eens een hele kleine reus. Hij was heel ongelukkig, want omdat hij zo klein was, kon...

      Lees meer...

    • Geen keus (143) User ID 4551 27-03-2019

      Haar lange blonde haren wapperen woest in de wind. Dankzij de dikke winterjas heeft ze het warm,...

      Lees meer...

    • Donker licht (179) Ferenc Schneiders 24-03-2019

      Het liefst is hij buiten waar niemand hem kan zien. In het weiland dat nooit gemaaid wordt. Het...

      Lees meer...

    • Over 6 weken. (152) Jan Sluimer 23-03-2019

      De vader van Anna, Joris gaat boodschappen doen.'Ga je mee', vraagt hij aan Anna.'Nee, ik blijf...

      Lees meer...

    • Klokkengelui(den) in de nacht (105) Edith E (©Inspiratiewater) 21-03-2019

      Beneden schrikken de mensen wakker van het plotselinge klokgelui, dat eenmaal begonnen van geen...

      Lees meer...

    • Stof (120) Trees Middelkoop 19-03-2019

      Daar dwarrel ik door de kamer, van links naar rechts, omhoog en omlaag.Ik geniet van zo’n kamer...

      Lees meer...

    • Een zachte plek (135) Ferenc Schneiders 16-03-2019

      Hoe oud het kind was, viel moeilijk te zeggen. Het kon acht zijn, maar ook vijftien. Het had een...

      Lees meer...

    • De veldmuis (130) Ferenc Schneiders 15-03-2019

      Er zijn nog steeds mensen die denken dat dieren niet kunnen denken. Die denken dat denken iets is...

      Lees meer...

    • De zwarte aarde (158) Trees Middelkoop 10-03-2019

      Zwart diep donker zwart, is de aarde die door haar vingers glijdt. Hardnekkig werkt ze door, de...

      Lees meer...

    • Het plezier van de natuur - Hockney en van Gogh (152) Reinder Veelinx 10-03-2019

      ‘Wat bel je vroeg.’ ‘Ik dacht, dan heb je tijd voor me.’ ‘Je bent mijn favoriet, dat weet je...

      Lees meer...

    • Morgen (143) Ernie Maanzaad 06-03-2019

      Het is weer een dag waarop ik geen vooruitgang heb geboekt, niet veranderd ben, geen beter plan...

      Lees meer...

    • Bij God op de koffie (121) Ernie Maanzaad 05-03-2019

        Over smaak valt niet te twisten, maar het design van het behang in de hal leek erop te wijzen dat...

      Lees meer...

    • Rondtoer door Rome. (132) Jan Sluimer 05-03-2019

      Het hoogtepunt van twee weken Rome.Wij, als toeristen zitten in de bus en hebben een Nederlandse...

      Lees meer...

    • Terug in de tijd (200) Gerard Treffers 02-03-2019

      Treffers, de bekende astronoom en wetenschapper in moderne fysica, werd wakker in de pikdonkere...

      Lees meer...

    • In de bus (148) User ID 4551 02-03-2019

      Ik kan nooit ergens op tijd zijn. Of ik ben net te laat, of ik ben veel te vroeg. Die dag had ik...

      Lees meer...

    • Zwartje (113) User ID 4551 02-03-2019

      ZWARTJE Af en toe mochten mijn vriendin en ik met de baby van haar buren wandelen.  Van te voren...

      Lees meer...

  • februari 2019
    • Godenspijs (251) wilfred van Breda 11-02-2019

      'Ik wil graag dat u naar hem op zoek gaat.' John merkte dat hij er moeite mee had zijn blik van...

      Lees meer...

  • januari 2019
    • Een koud kunstje (233) Sylvie De Caluwe 30-01-2019

      “Godver!” roep ik terwijl ik mijn handen in een reflex omhoog gooi. Bijna was ik uitgegleden!De...

      Lees meer...

    • Johanna's hoop (126) Inge Sleegers 30-01-2019

      Johanna staarde wezenloos naar haar ontbijt. Ze begreep er geen snars van. Ze hadden het toch goed...

      Lees meer...

    • Sneeuwpret. (224) Jan Sluimer 22-01-2019

      Voor vannacht voorspellen ze sneeuw.Roos, 88 jaar is gek op een witte wereld.Op dinsdag is het de...

      Lees meer...

    • Dagje uit. (267) Jan Sluimer 15-01-2019

      Vandaag met de kinderen van groep 4 naar de dierentuin.We wachten op de trein, deze komt iets...

      Lees meer...

    • Je wilt ze toch helpen. (212) Jan Sluimer 12-01-2019

      Er valt een enveloppe in de brievenbus.Of je weer geld wilt storten voor een...

      Lees meer...

    • Het verwijderde einde (183) Frans Tolsma 10-01-2019

      Ik stond voor de hemelpoort en dacht dat ik droomde maar bij nader inzien besefte ik dat ik op weg was...

      Lees meer...

    • Versie 1.0 (155) Inge Sleegers 07-01-2019

      Ze keek naar de reflectie van haar spiegelbeeld in het water. Ze had zich verschanst aan de oever...

      Lees meer...

  • december 2018
    • Avontuur (354) Japke Weij 28-12-2018

      De meeste fotoshoots, fittings (kleren passen) en castings van onze modeldochter verlopen...

      Lees meer...

    • Kerstdiner (299) wilfred van Breda 22-12-2018

      De SUV ploegde zich moeizaam vooruit. Toen ze twee uur geleden vertrokken scheen een stralende zon aan...

      Lees meer...

    • Angstig vermoeden (161) wilfred van Breda 16-12-2018

      De telefoon gaat vier keer over voor Marjan het doorheeft. Zonder haar ogen van de televisie af te...

      Lees meer...

    • Verslaafd... (263) wilfred van Breda 05-12-2018

      Anna is stomdronken en hangt meer in haar stoel dan dat ze zit. Haar make up is uitgelopen en haar...

      Lees meer...

  • november 2018
    • Kees cross (152) Lousette Blekendaal 24-11-2018

      Daar lag hij, even draaide de hele wereld om hem heen. Zijn fiets was een paar heuvels verder...

      Lees meer...

    • Twee baby's (187) Inge Sleegers 23-11-2018

      Twee baby’s in hetzelfde ziekenhuis. Bijna gelijktijdig geboren. De ene als eerste en enige kind. De...

      Lees meer...

    • Tijdloze liefdesbrief (213) Kristel Klein Hesselink 15-11-2018

      Eigenzinnige, beruchte, egocentrische en verrukkelijke Nadia, Een vlaagje sprankelende zoete geur...

      Lees meer...

    • Mausje's (191) Maudy Kruiswijk 12-11-2018

      Mijn vader was een voorleesvader. Iedere avond voor het slapen gaan zat hij op één van onze bedden en...

      Lees meer...

    • Twee! (245) Maudy Kruiswijk 12-11-2018

      Twee....... !! Ik heb m'n camera bij me, maar de zon schijnt niet echt. Jammer.Ik kom bij een...

      Lees meer...

    • Weer 2 (165) Maudy Kruiswijk 11-11-2018

      Op vrijdag doe ik altijd wat boodschappen bij Lidl.In de parkeergarage boven het winkelcentrum is...

      Lees meer...

  • oktober 2018
  • september 2018
    • Mijn zoon? (184) Noortje Bruins 22-09-2018

      ‘Toen ik nog in Luxemburg woonde’, begon mijn zoontje al spelend met de blokken zijn verhaal. Ik...

      Lees meer...

    • Afrekening (239) wilfred van Breda 11-09-2018

        Gecondoleerd.   De jongeman bevond zich achter in de steeg onder het zwakke schijnsel van de...

      Lees meer...

    • Rust (290) Cor Johma 05-09-2018

      Hij kijkt om zich heen. Hij ziet de rust. De rust heeft geen kleur. De rust is in elk opzicht een...

      Lees meer...

    • Slayer (216) Bas Broekhoven 02-09-2018

      Op dit verhaal heb ik veel haat reacties gehad dus heb ik een politiek correcte versie en...

      Lees meer...

  • augustus 2018
  • juli 2018

Top 10 : Hoogst beoordeeld

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster