1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    949 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 08-08-2021

Hits: 119

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

De indringer

Aangepast: 08-08-2021
In een slecht verlichte hal draait Marloes de sleutel van de voordeur om. De spaarlamp in de plafonnière boven haar geeft al weken bijna geen licht meer, ze kan nog net haar eigen handen zien. Morgen zal ze eindelijk haar buurman vragen de lamp te vervangen, maakt ze zichzelf wijs. Nu wil ze alleen nog maar slapen. Ze haalt de sleutel eruit, stopt de sleutelbos in haar broekzak en schuift de bovenste grendel dicht. Maar terwijl ze zich omdraait om naar de trap te lopen ziet ze in haar ooghoek iets de kamer ingaan.
Wat was dat?! Is er iemand in huis?! Dat kan toch niet?! De achterdeur was al op slot, dat weet ze honderd procent zeker. De vermoeidheid is weg en haar gedachten draaien overuren. Marloes keert zich weer om naar de voordeur, buiten is het veilig. Daar is ze alleen en kan ze de politie bellen. Gehaast pakt haar trillende hand de sleutels weer uit haar broekzak. Maar het gaat mis, en in blinde paniek laat ze het op de onverlichte deurmat vallen. Neergestort op haar knieën probeert ze tevergeefs de sleutel weer te vinden. Vervloekte rotlamp! Met beide handen veegt ze hevig over het ruwe stof. Helemaal links tegen de muur aan voelt ze eindelijk de sleutels. Met een moment van opluchting pakt ze de bos op en gaat recht onder de lamp staan om gebruik te maken van het laatste beetje licht. Ze voelt dat ze snel moet zijn. De indringer kan ieder moment besluiten om achter haar aan te gaan. Gelukkig zitten er niet veel sleutels aan, maar al die roze kraaltjes en veertjes helpen niet mee. Het is lastig om de juiste te pakken. Het lijkt een minuut te duren maar ze heeft de juiste te pakken, draait zich om en doet een poging om de sleutel in het slot te steken. Na drie keer ernaast te zitten lukt het, de sleutel zit er in. Ze draait hem om. Haar ademt stokt, haar pupillen vergroten en dan…
 
“Hè Loes, doe eens normaal” zegt ze hardop. Ze beseft zich dat ze niemand heeft gezien, waarschijnlijk de deur die door de tocht dichtwaaide ofzo. Marloes draait de deur weer op slot. Maar deze keer laat ze de sleutels erin zitten, je weet maar nooit… Ze haalt diep adem en probeert haar gedachten op een rij te krijgen 
 
Maar wat als het echt is, en er iemand in de kamer verstopt zit. Op bed gaan is nu geen optie, eerst de kamer controleren. Maar dan wel gewapend. Dapper als ze is schuifelt Marloes op haar unicorn pantoffels de donkere hal uit de keuken in. Het licht blijft uit, ze wil niet dat haar indringer te weten komt wat ze aan het doen is.
Op naar de vaatwasser, daar had ze haar grootste vleesmes liggen. Marloes trekt de la open en voelt de warmte van het bestek naar buiten komen. Ze rommelt wat rond en voelt dan het grote handvat, hebbes. Een diepen zucht, tijd om de kamer te bestormen. Van het aanrecht pakt ze gauw nog een steelpan en neemt vier stappen de keuken uit richting de woonkamer.
Geen tijd om na te denken. De deur gaat open, Marloes stapt de kamer binnen en doet het ligt aan. Als een echte krijger gaat ze met haar wapens in de aanslag staan, klaar om korte metten met haar indringer te maken.
Ze kijk vluchtig de kamer rond, maar ziet niets. Ze loopt naar de voorkamer, kijkt achter de bank, onder de tafel door en na het verzamelen van wat moed uiteindelijk achter de gordijnen. Zie je wel, ik ben helemaal alleen denkt ze. En dan valt het haar op, recht voor haar neus. Marloes schiet in de lach. Wat ben is ze toch een sukkel. Je mag blij zijn dat er geen indringer is, denkt ze. Dan had je mooi voor lul gestaan. In plaats van iemand de schrik aanjagen, staat ze midden in de kamer in haar roze joggingbroek, fluffy pantoffels, een smerige steelpan en; een grote garde in haar hand te zwaaien.
Na een paar minuten bijkomen in de keuken gooit ze een plens water met haar handen in het gezicht, lacht nog eens hardop en besluit dan om eindelijk op bed te gaan. Ze doet het licht uit en de keukendeur dicht. In de hal kijkt ze nog eenmaal naar die vervloekte plafonniere met dat beetje licht. Daar is al het gedonder mee begonnen, omdat ze bang is in het donker. Maar dat wil ze niet toegeven, en om dat te bewijzen doet ze de lamp in de hal uit en loopt ze in het donker de trap op.
Bij de derde tree aangekomen voelt ze het weer, er is wel iemand. Nog voordat het doordringt word ze bij haar capuchon gegrepen, de trap af gesleurd en voordat ze kan gillen heeft Marloes een grote, pezige hand over haar mond. Met een arm om haar middel zet Marloes haar pantoffels tegen de muur en zet zo hard ze kan met haar benen af. De indringer knal met zijn rug tegen de kamerdeur aan. De scharnieren begeven het en hij val op zijn rug de kamer in. Hij heeft haar nog vast, maar geen hand meer op haar mond. De deur valt uit het kozijn op de benen van Marloes. Dit keer gilt zo hard ze kan, ze wil niet verkracht worden op haar eigen vloer. Of erger nog, vermoord.
Dit keer laat de indringer haar gillen en haalt een groot mes tevoorschijn. Het lemmet scheert langs haar gezicht. Door het maanlicht dat de kamer binnen valt, licht het blauw op. Marloes ziet zichzelf in het glimmende staal. Ze gilt niet meer. Dit is het dan. “Het spijt me” klinkt de trillende mannenstem oprecht “ooit zul je het begrijpen”. Met het grote mes snijd de indringer een lok van haar blonde haren af.

Daarna voelt Marloes niets meer. Geen arm om haar heen. Geen indringer onder haar. Zij ligt alleen in de kamer op de vloer. De deur nog op haar voeten. Geen bloed, ze mankeert niets. Maar hoe? Minuten lang blijft ze liggen. Totdat ze zeker weet dat ze oké is. Dat ze alleen is. Alle deuren en ramen zijn op slot. Geen spoor van de indringer, behalve een kapotte deur en een stuk haar dat ze mist...
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

09.08.21
Feedback:
Erg spannend geschreven. Eens met Vincent. Hier en daar nog wat kleinigheidjes. Maar verder goed!
  • Waardering
    80%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Een stap teveel
334
Lezen?
De grote reis
298
Lezen?
55 woordenverhaal
Een opwelling
96
Lezen?