• images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Tekst inzenden:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen zie je een knop om je artikel in te zenden. Door op die knop te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst! Ook vervolgverhalen e.d. zijn niet toegestaan en verwijderen we.
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

De inbraak (uit mijn roman 'het Geheim')

Publicatie: 09 september 2020

De inbraak

7 februari 1943

Mijn lief,

Ik ben zo blij dat de postbode me jouw brief kwam brengen. Elke ochtend sta ik vroeg op in de hoop iets van jou te horen. En nu word ik beloond! Op een goed tijdstip ook eigenlijk. Maar daar wil ik het nu nog niet over hebben.

Nu schrijf je dat je geen boekhouder meer bent, maar net als de anderen in een fabriek moet werken. En waarom heeft die Duitser jou eigenlijk vervangen? Ik kan me herinneren dat je zo accuraat was in je werk. Ik snap er niets van! Lief, ik ben niet meer naar je kantoor gegaan omdat ik bang was dat het nu aan de Duitsers toebehoort. Wil ik deze oorlog ontvluchten? Misschien.

Gistermiddag kwam ik terug van een bezoek aan onze huisvriendin Lidy. Je weet wel, de vrouw die een boekwinkel heeft en nu nog zo weinig werk heeft. Ik trof ons huis in een chaos aan. Alle laden in de woonkamer waren leeggehaald en op de vloer lagen stapels papieren. Ik dacht dat ik een hartaanval kreeg! Maar ik schrok nog meer van het feit dat iemand onze muur in de woonkamer had beklad met een tekst. Samuel, er stond in het rood geschreven: JUDENSCHWEIN! Het zweet brak me uit! Ik ben op de grond gaan zitten en kon geen traan laten. Ik voelde zo’n woede dat ik bang werd van mezelf! Het kwam in eerste instantie niet eens in me op om te gaan kijken of er soms spullen ontbraken. En wat moest ik doen? De politie waarschuwen? Jij weet ook wel dat dit geen zin had gehad. En daarna kwam de wanhoop, en ik bleef daar maar zitten op die koude vloer.

Het is allemaal goed gekomen, hoor Samuel. Na enkele minuten vond ik de kracht om Barbara te bellen en die is direct gekomen. Haar gezicht stond zorgelijker dan ooit. Je weet misschien dat haar man ook niet meer thuis is. Ze weet niet eens of hij nog wel in leven is.
‘Micha,’ zei ze, ‘Ga kijken of je spullen mist.’

Dus stond ik op en liep de kamer rond. Nee, niets leek veranderd. Ik trok een lade open en zag toen dat mijn eetbonnen waren verscheurd. Niet zo heel erg volgens Barbara, want zij hadden eten genoeg. Ze zag me zitten als een brokje wanhoop en stelde voor om boven een kijkje te gaan nemen. Wat is ze toch flink! Ik begon te huilen. Toch tranen!
‘Nee, ik wil het niet weten!’ schreeuwde ik bijna tegen haar. ‘Ik durf echt niet naar boven!’
‘Blijf jij maar beneden,’ zei Barbara zacht, maar ik liep haar toch achterna.

Boven stond alles nog op zijn plaats. Mijn schaarse juwelen (die mooie ketting die ik van je heb gekregen) lagen nog steeds keurig gerangschikt in de lade van mijn toilettafel in de slaapkamer. Hadden ze me dit willen besparen?

Barbara ging op ons bed zitten.
‘Luister Micha, natuurlijk kun je dit aangeven, maar de tijden zijn veranderd. Jij en ik weten dat het verspilde energie is.’
’Hoe zijn ze binnengekomen?’ mompelde ik, meer tegen mezelf.
‘Ik heb niet gezien dat het slot geforceerd is.’
En dan weet ik het. Het zolderraam stond open. Dus liep ik naar de zolder en ik zag inderdaad aarde op de vloer. Welke gek was naar binnen geklommen en om wat te doen?
‘Dit zijn dreigementen, Micha, en die moeten we echt serieus nemen,’ zei Barbara.
‘Ik adviseer je om je spullen te pakken en met mij mee te gaan.’
Ik keek haar glazig aan.
‘Nee, dat wil ik niet, Barbara, want dan hebben ze gewonnen. Ik blijf.’
’Voel je je dan nog wel veilig in je eigen huis?’
Wat is Barbara toch altijd bezorgd.

‘Natuurlijk wil ik je helpen met het opknappen van je woonkamer en als ze...’ ‘Als ze terugkomen,’ onderbrak ik haar, ‘dan zal ik wel een waakhond nemen. Eentje waarvan ze zo zullen schrikken dat ze weg zullen blijven, en ik zal alles goed op slot doen.’
Barbara ging staan.
‘Ik ga thee zetten en dan gaan we een plannetje maken. We gaan mensen inschakelen om het weer wat leefbaarder te maken hier. Echt, ik vind het erg knap dat je hier wilt blijven.’

Er was iets veranderd in haar stem. Ze leek minder aangedaan te zijn.

Oorlog, Samuel, het weeskind, Sarah, wat staat me nog te wachten? Het huis verlaten waar we zo gelukkig zijn geweest?, Dat nooit!. Deze waanzin moet stoppen! Het is vreemd hoe mensen toch kunnen veranderen. Men zegt dat de meeste mensen hun hele leven toch min of meer hetzelfde karakter houden, maar ik vraag me af of dit bij mij ook het geval is. Als ik in de spiegel kijk zie ik een verbeten blik. Bitter ben ik geworden…En in een korte periode ook jaren ouder. En sterker! Schaapje? Nee, ik ben geen schaapje meer. Ik heb meer iets van een terriër gekregen. Ik wil me vastbijten in het laatste wat ik bezit en dat is ons mooie huis met al zijn herinneringen.
‘Het is goed zo,’ zei ik langzaam tegen mijn vriendin.
‘Jij hebt het helemaal niet gemakkelijk, terwijl ik nog blij mag zijn met zijn schaarse brieven. Het is goed zo.’

Barbara glimlachte.
‘Ja, ik bespeur in jou wel een verandering, Micha. Robert en ik zeiden wel eens tegen elkaar: hoe gaat ze het redden, deze mooie rode roos, maar je lijkt nu veel weerbaarder.’
Ik glimlachte ook.

‘Rozen hebben doornen, Barbara. Ik had in een kamp kunnen zitten, net zoals Samuel, en het zijn die brieven die me op de been houden. Hij schreef me alleen dat hij overgeplaatst wordt en dat baart me wel zorgen. Ik hoor het ook van anderen. Opeens komen de Duitsers met nieuwe plannen en nog meer kampen. Afijn, ik hoef jou niets te vertellen.’
’Barbara had even gezwegen. Wat was ze veranderd. Zo mager en zo terneergeslagen.
‘Geen nieuws is zelden goed nieuws,’ kon ze er nog net uit brengen. ‘Wij moeten sterk blijven.’
Ik schonk opnieuw thee in. ‘En dat zijn we toch? Omdat zij het willen, jouw Samuel en mijn Robert’.

Samuel, ons huis ziet er weer prachtig uit en ik heb geen hond genomen. Het beest zou hier geen leven hebben. En we zijn toch alle twee meer kattenmensen. Als ik dit schrijf aan de tafel bij het raam heb ik uitzicht op onze winterbloeier, je weet wel, die boom met die prachtige paarse takken. En weet je dat ik er gisteren een mus op bespeurde? Ik was aangenaam verrast. Kwam je me een bezoekje brengen, lieve schat? Heb je het erg koud? Altijd diezelfde vragen waar ik geen antwoord op krijg. En wat bedoel je precies met die medicijnen die ik moet gaan halen bij de apotheek? Ben je soms ziek? Ik ken die medicijnen helemaal niet. Ik heb ze al gehaald bij die vriendelijke apotheker. Nog iets, Samuel. Waarom wil je dat ik naar de notaris ga om onze hypotheek te veranderen?

Wil je me alsjeblieft weer snel schrijven?
Je Micha

WAARDERING

HITS

365

Artikel aangepast: 09-09-2020

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
09.09.20
Feedback:
Ontroerend geschreven, Ingrid. Heel mooi. Je ziet ze als het ware door het huis lopen om te kijken of er wat verdwenen is. En je voelt het gemis van Samuel.
Show more
09.09.20
Feedback:
Dat schrijf je prachtig. Mooi gedaan.
Show more
  • Ingrid Karsten 09.09.20
    Wat lief Nicole, dank je wel! Ik denk dat verhalen mij beter liggen dan gedichten! Liefs
09.09.20
Feedback:
Met ontroering gelezen, Ingrid.
Knap om de sfeer zo weer te geven!
Groetjes Louise
Show more
  • Ingrid Karsten 09.09.20
    Dank je wel Louise, ik ben blij met je commentaar. Even ter informatie, het boek is te koop bij bolcom. Maar ja het verkoopt niet echt! Daarom zoek ik hier maar een recensie.