1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    949 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 30-07-2021

Hits: 91

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

De Hobby

Aangepast: 30-07-2021
Nu ben ik van huis uit niet zo gelovig. Maar na wat er een bevriend stel van mij is overkomen moet ik wel geloven in een hogere macht. Maar misschien is het beter als ik het van voren af aan vertel.
we zijn eigenlijk bevriend geraakt, door een gezamenlijke hobby. Na wat kennis maken, besloten we dat we om de beurt op pad zouden gaan. Via een bodycam, zo eentje die de politie ook draagt. Kon het andere stel live mee kijken.
De hobby is er van het soort dat er voor zorgt dat de spanning, in je uitgekakte huwelijk, weer terug brengt.
Zij Miriam, werkt als manager bij de lokale bank. Hij, John is verzekeringsagent. Het klinkt veel belovend. maar als ik je vertel dat ons stadje niet meer dan 1000 bewoners heeft. Dan worden die banen meteen een stuk minder indrukwekkend. Het meest spannende op zijn werk was de maandag, dan zaten John en zijn collega’s te wachten op een telefoontje van mevrouw Deen, die weer haar WA. verzekering moet aanboren. Omdat haar zoontje Pietertje voor de zoveelste keer de ruit van opa Bakkum heeft ingeschopt. Tijdens een iets te enthousiast potje voetbal. De spanning zat hem er in wie het telefoontje kreeg. daar deden ze altijd een weddenschap over.
Dan de bank. Soms waren er dagen dat er maar een of twee klanten kwamen. Het zorgde er voor dat John en Miriam zich stierlijk vervelden. ook thuis raakten de sleur er in. Tot een dag in mei.
Toen Miriam per ongelijk haar tas in een restaurantje had laten liggen. Ze wilde het terug halen toen het restaurant gesloten bleek. Miriam is niet erg geduldig. Ze moest en zou haar tas terug hebben. Aldus besloten z e om in te breken en de tas terug te halen. Het was achteraf zo spannend geweest dat ze het vaker zijn gaan doen. Het eindigde thuis in vrij party die ze in jaren niet hadden gehad
Hun huwelijk bloeide weer op.
Het was drie jaar later. We hadden geloot. Zij waren aan de beurt. Iedereen in mijn straat was al aan de beurt geweest. behalve het huis bij ons pal aan de overkant. Daar was net een nieuwe bewoonster gekomen. Haar dagelijkse routine was elke dag het zelfde. Ze had een grote Zwarte hond, die ze drie keer per dag uitliet. Van wat we zagen was het een alleraardigst dier. Die zou je gewoon je gang laten gaan, als je het dier een lekker sappig bot zou geven. Het huis was niet beveiligt met de modernste systemen. Dus voor ons een fluitje van een cent. En toch, toch was er iets met die vrouw. Ze was een klein bruin vrouwtje. Lachte vriendelijk naar iedereen. Ze was verhuist, nadat ze weduwe werd. Haar man was dominee. Dus niets aan de hand zou je zeggen. Maar het feit dat ze haar huis niet extra had beveiligt. Zette mij aan het denken. Zeker in deze dure wijk.
Hoe dichter de datum van de geplande inbraak naderde, hoe sterker het gevoel werd. Het was bijna alsof er ik iemand hoorde fluisteren. ‚Doe het niet‘! Mijn vrienden lachten me uit toen ik ze belde, en vroeg om er maar vanaf te zien. Vooral mijn vage gevoel. ‚Daar kan ik niets mee.’Had John lachend geroepen. Eerlijk gezegd, begon ik ook te twijfelen. Want dat bestond toch niet?
30 maart brak aan. Het was weer zo’n saaie dag . Zo erg dat ze de bank die dag een uur eerder dicht deden. Dat kwam Miriam prima uit. Nu kon ze nog even douchen, de bodycam checken enzovoorts.
Ze aten zoals altijd in stilte. Tenminste als ze er s‘ avonds op uit moesten.
Na het eten trokken ze hun zwarte kleding aan. De bivakmutsen legden ze in de auto. De bodycam droeg Miriam. Tegen elfuur s’avonds vertrokken ze. Ik had net het kleine bruine vrouwtje weg zien lopen met de hond. Het lieve beest moest zijn plasje nog even doen voordat hij ging slapen.
Ze ging net de hoek om toen ik Miriam en John in hun auto zag aankomen rijden. Ik stond voor het raam, en knikte lichtjes. Voor hun een teken dat de kust veilig was.
Met inbreken is het zo, dat je snel moet binnen zien te komen. Anders kun je beter stoppen. Toen sloot ik de gordijnen. Ik wilde niet dat anderen ons konden zien. Snel liep ik naar de laptop. Ik voerde het wachtwoord in. De verbinding kwam snel tot stand. Ik riep mijn vrouw. En samen keken we naar het scherm. We konden zien wat ze binnen deden.
Ik hoorde Miriam diep ademen. Maar verder verliep alles in stilte. Ze waren snel binnen, via het raam van de woonkamer.
De woonkamer was bijzonder sober. Er stonden twee grijze banken. Twee kisten deden dienst als salon tafel. en er stond een grote zwarte houten kast. Met een bij passend dressoir. Die bleek niet veel waardevols te bezitten. Een paar oude Bijbels pronkten in de kast. Omdat ze misschien wat waard konden zijn namen ze die toch maar mee. Wat wel gek was, overal lag er haar. Het kwam overal uit. Misschien van de hond dacht ik nog. Miriam keek op haar horloge. Ze hadden nog 10 minuten. Dan kwam de bewoonster thuis. Ook de slaapkamer lag vol met honden haren. uiteindelijk vonden ze op het bed. Onder de hondenharen een diamanten ketting. De honden haren namen ze voorlief. Mijn vrouw was blij dat zij niet in dat huis was.
Dan zien we hoe ze snel het huis verlaten. Vijf minuten eerder, dan verwacht komt het kleine bruine vrouwtje terug. Hoe kan ik dat gemist hebben! Ik hoor hoe ze mijn vrienden aanspreekt. Totaal niet bang voor het inbrekers stel dat ze voor zich heeft. De hond kijkt het stel verbaast aan.
‘Miriam en John! Ik vroeg me al af wanneer jullie weer bij mijn zouden inbreken’.
John kijkt haar verbaast aan. ‘ Maar ik ben hier nog nooit geweest.‘ Het kleine vrouwtje, knijpt haar ogen tot spleetjes.
‚Nee, natuurlijk niet. Maar in mijn vorige woonplaats wel. Mijn man betrapte jullie. Jij, John gaf hem toen een duw. Weet jij wat er met hem is gebeurt? Jij miserabel mannetje!’ Ze brult hierbij zo hard. Dat mijn vrouw het geluid zachter zet. En mij hard in mijn hand knijpt.
‘Hij is Gevallen en gestorven. Jullie hebben hem vermoord. Ik rook het heus wel.’
Verbaast keken we elkaar aan. Dat hadden we vast niet goed gehoord.
Ze brult naar hem. Angstig doet John een stap achteruit. Ik hoor hoe sneller, en sneller Miriam haar hart klopte. Ik kon nog net de hand van het vrouwtje zien. Het leek wel of er daar meer haren groeide. De ogen van het vrouwtje worden pik zwart. Ze blijft schreeuwen. Ik kan nog net zien hoe ze daarbij haar mond steeds wijder opent. Met een angstig benepen stem hoor ik Miriam nog net angstig zeggen. ’ oh die tanden.‘
Dan word het beeld donker. Miriams hart stopt met kloppen. Ik vlieg naar het raam. En kijk. Niemand staat er. Behalve het vrouwtje en haar hond. Ik open onopvallend het raam. ‘ Kom, we gaan naar binnen.’Hoor ik een vriendelijk zware stem zeggen. ‘ Ja meester, antwoord het vrouwtje.‘ Maar daarin zal ik me wel hebben vergist. Bij haar voordeur stopt ze nog even en draait zich om. Ik schrik me rot. Want ze draait alleen met haar hoofd. En keek ons recht aan.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
De avonturen van Blacky
277
Lezen?
Column
Door de ogen van een kind
244
Lezen?
de hemel in je hart
214
Lezen?