Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 815

De getuige

Met een gevoel van ingehouden triomf loopt hij naar buiten. Ze kunnen hem niets maken, tenzij Laura alle appjes heeft bewaard.

Alle voorbereidingen had hij getroffen. De kleding, zijn broek, schoenen en winterjack, had hij gisteren al klaargelegd op de stoel in zijn slaapkamer. De donkere handschoenen had hij in de mouw van zijn jas gestopt. De bivakmuts had hij grinnikend weer opgeborgen achter het stapeltje onderbroeken in zijn kledingkast. Hij wilde zo weinig mogelijk opvallen. De klus zou zo geklaard zijn en dan zou hij rustig de winkel verlaten. Dat wist hij zeker.

Hij kende de plaatselijke supermarkt van Jumbo heel goed. Twee jaar geleden had hij daar gewerkt als vakkenvuller en in vakanties had hij bij uitzondering wel eens achter de kassa gezeten. Toen al was hij geïmponeerd geraakt door de opbrengst. Vooral op donderdagen was het heel druk en gaven mensen veel geld uit. Als werknemer had hij daar graag iets van meegekregen. Zijn loon was niet meer geweest dan vier euro per uur. Toen was het idee al bij hem opgekomen om één keer zijn slag te slaan.

Een maand geleden had hij ontdekt dat zijn oud klasgenote Laura, die bij hem in de 4e klas van het Stedelijk Lyceum had gezeten, bij Jumbo werkt. Zij vertelde dat zij het werk wel leuk vond, maar dat ze wel meer zou willen verdienen. Zo was het plan ontstaan om zo nu en dan op een afgesproken tijdstip zelf haar loon wat te verhogen. Hij had alles goed met haar doorgesproken. Op donderdagavond in de eerste week van december zouden zij het voor de eerste keer proberen. Tegen sluitingstijd zou hij bij haar als laatste aan de kassa verschijnen. Een pot gel en een spuitbus deodorant van Axe zou hij op de band leggen en daarna zou zij bij het afrekenen een paar briefjes van tien in zijn tas stoppen. Achteraf zouden ze de buit verdelen, dat had hij haar beloofd.

Vijftien minuten voor sluitingstijd was hij de winkel ingegaan. Uit ervaring wist hij dat hij niet te laat moest komen. Vanaf een paar minuten voor negen mogen klanten niet meer naar binnen. Zover hij kon nagaan was hij door niemand herkend. Wel had hij bij de vleeswaren zijn oud-collega Piet, die altijd vriendelijk en behulpzaam was, zien staan. Zijn haren keurig geknipt, de scheiding links van het midden, het bovenste knoopje van zijn winkeljasje los, zodat zijn stropdas net nog goed te zien was. Hij had hem niet willen aanspreken. Daarom was hij snel langs de schappen van groente en fruit, het brood en de zuivelproducten, naar de witte deur met het woordje privé gelopen. De kans dat hij daar zo vlak voor tijd iemand tegen zou komen, was te verwaarlozen geweest. Vanachter die deur had hij door een kier zicht op de kassa’s waarvan er nog twee in bedrijf waren. Verder was het rustig in de winkel. Uit de boxen in het plafond had hij heel zacht muziek gehoord. Life for rent van Dido, een gouwe ouwe op de Jumbo playlist. Hij had zich moeten inhouden om niet mee te neuriën. Laura had achter de tweede kassa gezeten en de laatste klanten, die hun aankopen op de lopende band gelegd hadden, geholpen. Hij had achter de deur rustig op zijn beurt gewacht en was toen de winkel in gelopen. De laatste klant, haar haren blond en in een paardenstaart, haar spijkerbroek stone washed en blauw van kleur, laag op de heupen en strak om de billen en haar leren jas losjes om de schouders, was hem vaag bekend voor gekomen. Was dat niet Evelien die vroeger ook op het Stedelijk zat? Het kon bijna niet anders, ze moest het wel zijn. Laura had haar vriendelijk gegroet, zij scheen haar ook te kennen. Al pratend had Laura een fles cola en een paar zakken Lays chips gescand. De boodschappen waren in een plastic tas verdwenen. Tijdens het afrekenen had Laura een greep in haar kassa gedaan. Zonder blikken of blozen stopte ze geld in de plastic tas. Rustig was Evelien daarna de winkel uit gegaan. Sprakeloos had hij van achter het schap met de toiletartikelen toegekeken.

De afgelopen weken had hij op internet oude afleveringen van Opsporing Verzocht en Aktenzeichen XY ungelöst opgezocht en had hij op YouTube allemaal filmpjes bekeken. Hij had zo goed mogelijk voorbereid willen zijn en had veel overvaltechnieken grondig bestudeerd. Wat hij zelf had bedacht, dat was hij op internet niet tegengekomen. Een briljant plan, maar nu had Laura zijn idee met een vriendin uitgevoerd.

Nu zit hij, achter in de winkel, in het kantoor van de bedrijfsleider te wachten op de politie die onderweg is. Door het raam van het kantoor kijkt hij de winkel in. De klanten zijn verdwenen en het winkelpersoneel veegt de vloer aan. Iedereen kan hem zien zitten. De bedrijfsleider roert gedachteloos in zijn koffie en kijkt hem zwijgend aan. Die stilte, ach die deert hem niet. Hem kunnen ze niets maken. Hij heeft toch niets verkeerds gedaan?

Nadat Evelien de deur was uitgelopen, was hij naar de kassa gegaan. Hij had Laura diep in de ogen gekeken en laten merken dat hij alles gezien had. Laura had het op een schreeuwen gezet. Zij had net gedaan of hij haar bestolen had. Hij was dom geweest en weggerend. Bij de voordeur was hij door de chef in de kraag gegrepen.

‘Op heterdaad betrapt, jochie,’ had de chef gezegd. Of hij even mee wilde komen en zijn zakken leeg wilde halen. Dat had hij geweigerd.

‘Ik heb niets in mijn zakken! Ik wacht op de politie en dan ga ik naar huis,’ had hij gezegd. Een glimlach had hij niet kunnen onderdrukken. Geen cent zullen ze bij hem vinden. Meer dan een pinpas heeft hij niet bij zich, verder zijn zijn zakken leeg. De chef had hem meewarig aangekeken en naar het kantoor gebracht.

Laura komt binnen. Onder haar arm draagt ze de lade van de kassa. Ze kucht en vertelt dat ze een kastekort heeft van veertig euro.

‘Ik kan het uitleggen hoor. Zal ik het nu vertellen of nog even wachten tot de politie er is.’

‘Vertel het nu maar,’ zegt de bedrijfsleider die is opgestaan en op de rand van de tafel is gaan zitten. ‘Straks zal de politie ook wel een verklaring opnemen. Dan vertel je het nog maar een keer.’ 

Laura gaat zitten. Ze knikt en steekt van wal. Dat ze hem van vroeger kent. Dat hij Cor heet en bij haar op het Stedelijk Lyceum in de klas heeft gezeten. Dat hij met het voorstel kwam om met een truc de winkel te beroven en dat ze later de opbrengst zouden delen. Ze ratelt maar door. Dat ze net gedaan had dat ze mee zou doen. Dat ze haar vriendin Evelien had ingeseind om Cor te betrappen. Dat Evelien het kastekort in haar zak heeft en vanavond het geld aan haar terug zal geven.

Verbijsterd kijkt Cor haar aan. Is ze nu helemaal gek geworden. Die rotmeid die hem met haar vooropgezette plannetje probeert erin te luizen. Morgen, dan pakt hij Laura wel terug. Zo makkelijk komt zij niet van hem af.

‘En wat heb jij daarop te zeggen,’ zegt de agente die tijdens Laura’s verhaal binnen is gekomen.

‘Ik heb niets gestolen, ze zegt het toch zelf. En dat ik met haar een afspraak heb gemaakt om de boel te bestelen, daar klopt helemaal niks van. Zij is een fantast en niet te vertrouwen. Op het schoolkamp van de middelbare school heeft ze al haar klasgenoten bestolen van geld en mobieltjes toen ze alleen was achtergebleven in de kampeerboerderij. Ziek’, zegt hij sarcastisch terwijl hij aanhalingstekens in de lucht tekent. ‘Zogenaamd ziek, je kent dat wel. Het is nooit bewezen en het spul is nooit teruggevonden, maar niemand vertrouwt haar sindsdien meer.’ Hij zucht en staat op: ‘Kan ik nu naar huis?’

‘Rustig blijven zitten jongen, nog even wachten,’ zegt de agente die naar de monitor op het bureau wijst. ‘Zijn er camerabeelden? Als daar niets verdachts op staat, dan mag jij vertrekken.’

De bedrijfsleider, Laura en de agente bekijken de beelden. Ontspannen kijkt hij mee. De beelden op het scherm, duidelijk en voor één uitleg vatbaar, bevestigen het verhaal van Laura. Laura en Evelien moeten zich morgen op het bureau melden. Hij mag naar huis.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Eelco Visser
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 229
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "De getuige"

Geschreven door Eelco Visser . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!