Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

De gedachtenavonturier

De dagen voelden leeg. Ewout kon geen geldige reden bedenken om uit bed te komen en was daardoor, na het ontwaken, minuten lang bezig moed te verzamelen om zich te gaan douchen en aankleden. Ondanks dat hij ongewassen en ongeschoren de hele dag in zijn ochtendjas zou kunnen doorbrengen, schraapte hij uiteindelijk elke dag net voldoende moed bijeen om toch gesoigneerd te ontbijten. Meestal met de ochtendkrant. Meestal, want de laatste tijd pakte hij aarzelend de krant uit de bus en vreesde hij de koppen op de voorpagina. Voorpaginanieuws is pas nieuws als het slecht is en hij vond het steeds moeilijker dat al te verteren aan het ontbijt. Hij stelde het de laatste tijd nogal eens uit tot na de lunch.

Zijn dag voltrok zich in een vast stramien. Negen uur ontbijt, elf uur koffietijd, één uur lunch, vier uur theetijd, zes uur een aperitiefje, zeven uur diner, half negen koffie, half tien een borreltje en dan om elf uur weer naar bed. Tussen die vaste referentiepunten was er, sinds het overlijden van zijn vrouw, de leegte. De uren van zijn dag hingen vormeloos als het uitgezakte vlees van een hoogbejaarde aan het geraamte van zijn dagstructuur.

Aanvankelijk wist Ewout de tijd soepel in te vullen met overdag het oplossen van kruiswoordpuzzels, het uitvoerig lezen van de krant en het opgaan in actiethrillers. De avonden besteedde hij aan het kijken van het nieuws en een paar series op Netflix.  Het bracht hem na verloop van tijd geen voldoening meer. Zijn leven voelde steeds vaker doelloos en als meer van hetzelfde. Hij betrapte hij zich er op dat hij geleidelijk aan steeds minder deed totdat hij uiteindelijk tot niets, maar dan ook werkelijk tot helemaal niets meer kwam. Hooguit dommelde hij af en toe weg in een dromerig hazenslaapje. Het kwam hem voor dat hij was verworden tot een poep-en-pisfabriek. Pure milieuvervuiling.

Met die schokkende constatering kwam de overtuiging dat het anders moest in zijn leven. Maar hoe? Hij beschikte hij niet over bijzondere talenten waarmee hij de wereld nog zou kunnen verrassen. Ook ontbeerde hij de financiële middelen om bijzondere dingen te ondernemen. Hij beschikte wel over een rijke fantasie en hij besloot daarom “gedachtenavonturier” te worden. Hij zou zijn avonturen door middel van spannende dagdromen vormgeven. Hij ging zijn eigen actiefilm dromen met hemzelf in de hoofdrol! Van de gedachte alleen al monterde hij op. Om goede beginpunten voor z’n dromen te vinden besloot hij in gedachten terug te gaan naar momenten in zijn leven waarop hij, achteraf bezien, belangrijke keuzes had gemaakt. In zijn droom zou hij dan een volstrekt andere, veel avontuurlijker, keuze maken dan hij in werkelijkheid had gedaan en van daaruit zijn avontuur vorm geven.

Het eerste dat bij hem opkwam was het moment dat hij van een ex-collega een ansichtkaart in de bus kreeg met daarop de afbeelding van de schildering van Michelangelo op het plafond van de Sixtijnse kapel. Op de schildering is te zien dat God en Adam naar elkaar reiken met uitgestrekte armen waarbij hun wijsvingers elkaar bijna raken.  Achterop de ansichtkaart stond de boodschap dat een ex-collega hem miste. Die ex-collega was een vriendelijke mooie blonde vrouw die hij al direct bij hun eerste ontmoeting heel aantrekkelijk had gevonden. Ze wilde contact! Het kaartje veroorzaakte meteen een onmiskenbare beweging in zijn broek. In die dagen leefde zijn vrouw nog en het leek hem spannend om een eetafspraakje met de collega te maken op een moment dat hij voor zaken op reis was en in een hotel verbleef. Het bood immers de mogelijkheid tot de stoutste, maar vooral ook stiekeme, opties. De afspraak werd gemaakt en Ewout gaf zich over aan allerlei overspelige fantasieën. Toen echter het moment van het etentje aangebroken was, knaagde zijn geweten en voelde het etentje zelf al als overspel. Toen zij na afloop, samen naar hun auto’s wandelden, zei zij: ‘Ongelooflijk, dat je nu alleen terug moet naar je hotel!’ Hij antwoordde daarop dat het helemaal niet gaf. Precies op dat moment startte hij zijn gedachtenavontuur met wat hij stiekem had wìllen antwoorden: ‘Wat als jij mij gezelschap zou houden?’

Hij keek haar aan en zag haar mooie blauwe ogen. Ogen die leken te stralen en te lachen. Ewout sloeg zijn arm om haar heen en even later vond hij haar in een hongerige tongzoen waarbij hij het verlangen naar intense seks uitte met grijpende handen op intieme plaatsen.

Voor de autorit naar het hotel moesten ze elk hun eigen auto nemen omdat hun werk hen de volgende dag al vroeg ver uit elkaar zou drijven. Met moeite maakte Ewout zich los uit haar armen. Het seksuele aperitiefje van de zoenende omhelzing en de scheiding door de autorit daarna, voerden zijn honger naar de hoofdmaaltijd op tot een wellustige hoogte. Bij het hotel vonden zijn armen en lippen haar onmiddellijk en in de lift naar de kamer had Ewout zijn hand al in haar bloes en voelde hij de hare in zijn broek, terwijl hij zijn tong wild om die van haar bewoog. In de kamer aangekomen scheurde hij zowat de kleren van haar lijf. Zijn vingers ruzieden even met de sluiting van haar bh. Hij streelde de hard geworden tepels van haar kleine stevige borsten terwijl hij voelde hoe haar hand zijn penis masseerde. Gek van verlangen kleedde hij zich razendsnel uit, plofte ruggelings op het bed en zag hoe zij plagend langzaam wijdbeens neerdaalde op zijn vreemd grotesk omhoog stekende pik. Haar landing was gelukzaliger dan welk ander moment dat Ewout zich kon herinneren. De climax viel als een weldadige inktzwarte deken over hem heen.

‘Ik vind het altijd weer een hele opgaaf’, zei agent Corsmit tegen zijn partner terwijl hij aanbelde. Een jonge vrouw en een jongetje van een jaar of zes verschenen in de deuropening. ‘Mogen wij even binnenkomen?’, vroed de agent. ’Natuurlijk’, zei de vrouw die direct wit wegtrok. ‘Wat… wat is er aan de hand? Is er iets met mijn man?’ ‘Nee, mevrouw, het gaat om uw vader. U bent toch de dochter van de heer Sanders?’ ‘Wat is er mam?’, vroeg het jongetje. ‘Er is iets met opa’, zei de vrouw. ‘Opa Ewout?, vroeg het jongetje. Zij antwoordde niet. ‘Ik heb helaas droevig nieuws, mevrouw’, zei de agent. ‘De buren van uw vader hebben ons gewaarschuwd omdat zij het verdacht vonden dat ze meneer al een paar dagen niet hadden gezien’. ‘Wij besloten een kijkje bij hem te gaan nemen en troffen hem daar, zittend aan de eettafel, aan. Waarschijnlijk is hij heel vredig in zijn slaap overleden’.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Martin Reekers
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 173
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "De gedachtenavonturier"

Geschreven door Martin Reekers . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!