Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

187 Hits

Publicatie op:
De dubbele ritssluiting van Sal

‘Kun je een nieuwe rits in mijn jas zetten, Sal?’

      ‘Attenoje. Hoe krijg je het voor elkaar…’

      ‘Hij ging gewoon stuk.’

      ‘In dezelfde week die rellen en de Holocaust Herdenking. Ze begrijpen niet wat het is en menen het toch te weten. Een ster op je jas… hoe halen ze het in hun harses. Een retrospectief wangedrag vanuit een verkeerd perspectief. Ze zijn mesjogge. Deze tijd heeft de verbinding van een houtje-touwtjejas, je voelt de tocht tot diep in je ziel.

      De tandjes grijpen niet meer in elkaar. Ik zet er een dubbele ritssluiting voor je in, met ook een opener aan de onderkant. Dan kun je er makkelijker uit ontsnappen als hij ooit vastzit. Voor dezelfde prijs, ik zal je matsen.’

      In zijn atelier hangt een lucht die nog bedompter is dan anders.

      ‘De voordeur is dicht, officieel ben ik gesloten, want een naaiatelier is niet essentieel, zeggen ze.

      Uitgerekend op 4 mei geeft Max de pijp aan Maarten. Een maand nadat hij op de ic was beland. Ik mocht hem niet bezoeken, zelfs zijn uitvaart was voor mij verboden. Een paar dagen daarna is zijn huis leeggehaald; dan zie je pas de vergankelijkheid van alles.

      Ieder jaar behalve nu stonden we er op 4 mei. De keien deden pijn aan je voeten en het nazi-racisme aan je ziel. Twitter mij nou niet dat ik een racist ben omdat ik tegen die demonstratie op de Dam was. Ze hebben niks meegemaakt.

      Er is niets veranderd. Nou ja, het Waterlooplein is kleiner dan vroeger. Dat komt door die foeilelijke Stopera. Zie je er weleens een toerist een selfie nemen?

      Haring Arie verkocht hier zonder vergunning haring. Hij was de pooier van zijn eigen mokkel. Misdaad kent geen romantiek. Iedereen was bang voor hem en noemde hem “mijn gabber”. Angst dat is het. Holleeder schiet een kogel door je kop en Arie stak je in je rug.

      “Blijf met je rotpoten van onze rotjoden, smouzen af,” werd er tijdens de Februaristaking in 1941 geroepen. Saamhorigheid? Natuurlijk niet. Alleen haat wilde men delen. Zeker tegen de moffen. Samen betekent meer dan met z’n allen alleen zijn. Maar een mens is en blijft een individu. Een huwelijk houdt al geen stand…’

      ‘Wordt het niet vreemd voor je dit jaar?’

      Sal stroopt zijn mouw op: ‘Als ik naar dit nummer kijk dan huil ik. Maar dat zie je dan weer niet.’

      ‘Kon je het niet laten weghalen?’

      ‘Ben je mesjogge? Als ik niet weet wie ik was, zonder ouders, weet ik het weer. Ooit heb ik mijn kleindochter zo’n tekendoos gegeven. Iedere afbeelding was genummerd met bijbehorende kleuren. Het penseel deed het werk. Gewoon quatsch. Genummerde tekeningen, maar wel van haar. Ze heeft ze allemaal bewaard.

      Ik was tien toen de oorlog uitbrak. Algauw ging ik niet meer naar school. Met een knijpkat vond je in het donker de weg naar huis. Als je al niet veel hebt, kun je ook niet veel missen. Ook niet toen we moesten onderduiken: spertijd duurde de hele dag. Binnen moest je jezelf zien te vermaken. Hoe kan ik me niet meer herinneren. Als wezenloze wees kwam ik weer terug, twee jaar nadat ik mijn ouders gedag had gezwaaid – zwaaien doe ik nooit meer. Ik gun iedereen zijn probleem, maar gun mij dan mijn onbegrip, dat ik niet begrijp dat je de dood wilt omarmen als je nog geen jaar in alle vrijheid beperkt bent in je vrijheid. Velen met mij hadden maar één doel: overleven. Als de dood voor de dood. Een eetprobleem omdat er niets te nassen was. 

      Op deze markt liep ik destijds. Ik had net Het Parool op de kop getikt, voor het eerst bovengronds. ‘s Zaterdags lees ik het magazine ‘PS Van de Week’ – wat voegt een week nog aan mijn leven toe? En toch wil ik niet dood.

      Als ze niets van je te vrezen hebben, hoef je ook niets van ze te verwachten. Mijn handen was ik en afstand houd ik graag. Geef mij maar die vaccinatie die voor zestig procent werkt; negentig procent van mijn leven heb ik al gehad, hou ik nog dertig procent over: goeie koop! Maar welk vaccin beschermt je tegen het antisemitisme? – wat broeit gaat branden.’


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De dubbele ritssluiting van Sal"

05.02.21
Feedback:
Goed geschreven, Han
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig