Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

De chocoladefabriek
Inzendingen: 1001
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
De chocoladefabriek
© Renee Iseli - Smits op .
Aantal hits: 122

Het meisje loopt hand in hand met haar mama over straat. Ze lopen langs het gebouw waar cacao bonen worden geroosterd, om daar later chocolade van te maken. Ze weet dit, omdat de naam op het gebouw ook thuis op het pakje hagelslag staat. Ze noemt het gebouw de «chololadefabriek». Een doordringende, wëe geur prikkelt haar neus.
"Mam, mag ik straks een ijsje?" vraagt ze.
"Het is nu wel een beetje koud voor een ijsje", vindt mama.
"Maar als we thuiskomen krijg je een snoepje, goed?"
Tevreden knikt ze en huppelt naast mama verder.

Ze betreden het oude gebouw via een grote brede trap. Als ze binnenkomen, ruikt het eng. Ze houdt mama's hand stevig vast. Mama loopt door en stopt in een ruimte met allemaal stoelen en een paar tafels.
"Ga maar vast een plekje zoeken, dan zeg ik even dat we er zijn", zegt mama tegen haar.
Ze loopt over de zwart-witte marmeren tegels naar twee stoelen waar niemand zit. Als ze gaat zitten, legt ze haar hand op de lege stoel naast haar. Voor mama.
Mama komt al aangelopen en gaat naast haar zitten.
"We zijn zo aan de beurt", zegt mama geruststellend.
Ze kijkt om zich heen en ziet de rode, behuilde gezichtjes van andere kinderen. Ze wordt onrustig.
"Ik heb toch niks, hé mama? Ik heb geen pijn."
"Nee hoor liefje, het is alleen maar controle. De dokter hoeft alleen maar even in je oren te kijken. Dan gaan we weer naar huis', antwoordt mama zachtjes.
Dan roept een stem haar naam.
"Dat zijn wij", zegt mama en staat op.
"Kom maar".

Als ze de kamer binnenlopen, geeft de dokter hen allebei een hand.
"Zo, jij mag in de grote stoel gaan zitten en mama in de stoel daar opzij", zegt de dokter met zijn diepe stem. Ze kent hem nog van de andere keren. Hij rolt zijn bureaustoel naar haar toe en stopt een apparaatje in haar oren.
"Nou, er zit wel vocht achter het trommelvlies, dat moeten we even weghalen."
"Nee toch! Ze heeft geen klachten en daarom dacht ik dat alles wel goed zou zijn", meent mama een beetje geschrokken.
"Het vocht is nu niet ontstoken, maar om dat te voorkomen haal ik het toch liever weg."
"Je voelt er niets van hoor. We geven je even een roesje en dan is het weer voorbij", zegt de dokter geruststellend tegen het meisje.
"Ga maar even met de zuster mee."
"En mama mag even in de wachtkamer wachten."
De zuster komt al aangelopen en pakt haar bij de hand.
"Kom maar", zegt ze.
"Het is zo gebeurd."
Bang kijkt ze mama aan.
"Toe maar, ik zie je zo weer", knikt mama haar bemoedigend toe.
Dan gaat ze hand in hand met de zuster naar een andere kamer.
"Ga maar even op die tafel liggen."
Als ze ligt, ziet de zuster haar armbandje.
"Wat heb jij een mooi armbandje om", zegt de zuster bewonderend.
Trots laat ze alle bedeltjes zien, die aan het armbandje bungelen en samen tellen even hoeveel het er wel niet zijn.
Dan pakt de zuster het kapje en plaatst dit over haar mond en neus. Ze krijgt het benauwd.
"Nu even flink zijn hoor!"
Het kapje stinkt naar teer en in paniek probeert ze het met haar handen van haar gezicht te duwen.
"Nee, niet wegduwen! Je bent al een grote meid, tel maar even tot 10. Dat kan je vast al wel." De zuster houdt het kapje stevig vast.

Een, twee, drie, vier, vijf …..

Wanneer ze wakker wordt, ligt ze op een smal hoog bed in een witte kamer. Mama zit op een stoel naast haar.
"Ah, goed zo, je bent weer wakker", zegt mama opgewekt.
"Het is weer over. We gaan zo lekker naar huis, ik heb al een taxi besteld."
De taxi brengt hen naar huis en thuis moet ze van mama nog even naar bed. Ze is ook wel moe en een beetje misselijk van het kapje.
Als ze weer haar ogen open doet, komt mama net haar kamer binnen met een kopje thee en beschuit.

De vrouw loopt over straat. Ze kent de weg met gesloten ogen. De "chocoladefabriek" staat er al heel lang niet meer. Het ziekenhuis is afgebroken en heeft een andere, moderne locatie gekregen. Toch ruikt ze nog steeds de doordringende, wëe geur van geroosterde cacao bonen, voor altijd met haar herinneringen verbonden.
Net zoals ze bij de geur van vers geteerd asfalt weer verandert in dat meisje, dat het kapje met haar handen probeert weg te duwen. 
Mama is al grijs geworden. Ze heeft mama wel eens gevraagd, hoe ze er elke keer weer in slaagde om in het ziekenhuis zo rustig te blijven.
Toen heeft ze haar verklapt, dat ze het liefst met haar mee had willen huilen, zo erg vond ze het. Maar ze moest dit onderdrukken, omdat ze bang was dat ze anders bij de dokter niet meer met haar mee naar binnen mocht, zoals sommige andere moeders.
Als ze haar ogen opent, ziet ze mama weer haar kamer binnenkomen, met een kopje thee en beschuit.

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "De chocoladefabriek"

Geschreven door Renee Iseli - Smits . Geplaatst in Kort verhaal.
12.01.21
Feedback:
Mooi geschreven hoor! Ik zat alleen op het einde wel te wachten op een slotakkoord, zoals een uitsmijter of een plotwending. Nu kabbelt het een beetje door.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Renee Iseli - Smits 13.01.21
    Dank je wel!
    Het gaat om herinneringen en die eindigen als ze haar moeder weer met thee en beschuit haar kamer ziet binnenkomen
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !