1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    924 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 09-01-2021

Hits: 330

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

De chocoladefabriek

Aangepast: 10-01-2021

Het meisje loopt hand in hand met haar mama over straat. Ze lopen langs het gebouw waar cacao bonen worden geroosterd, om daar later chocolade van te maken. Ze weet dit, omdat de naam op het gebouw ook thuis op het pakje hagelslag staat. Ze noemt het gebouw de «chololadefabriek». Een doordringende, wëe geur prikkelt haar neus.
"Mam, mag ik straks een ijsje?" vraagt ze.
"Het is nu wel een beetje koud voor een ijsje", vindt mama.
"Maar als we thuiskomen krijg je een snoepje, goed?"
Tevreden knikt ze en huppelt naast mama verder.

Ze betreden het oude gebouw via een grote brede trap. Als ze binnenkomen, ruikt het eng. Ze houdt mama's hand stevig vast. Mama loopt door en stopt in een ruimte met allemaal stoelen en een paar tafels.
"Ga maar vast een plekje zoeken, dan zeg ik even dat we er zijn", zegt mama tegen haar.
Ze loopt over de zwart-witte marmeren tegels naar twee stoelen waar niemand zit. Als ze gaat zitten, legt ze haar hand op de lege stoel naast haar. Voor mama.
Mama komt al aangelopen en gaat naast haar zitten.
"We zijn zo aan de beurt", zegt mama geruststellend.
Ze kijkt om zich heen en ziet de rode, behuilde gezichtjes van andere kinderen. Ze wordt onrustig.
"Ik heb toch niks, hé mama? Ik heb geen pijn."
"Nee hoor liefje, het is alleen maar controle. De dokter hoeft alleen maar even in je oren te kijken. Dan gaan we weer naar huis', antwoordt mama zachtjes.
Dan roept een stem haar naam.
"Dat zijn wij", zegt mama en staat op.
"Kom maar".

Als ze de kamer binnenlopen, geeft de dokter hen allebei een hand.
"Zo, jij mag in de grote stoel gaan zitten en mama in de stoel daar opzij", zegt de dokter met zijn diepe stem. Ze kent hem nog van de andere keren. Hij rolt zijn bureaustoel naar haar toe en stopt een apparaatje in haar oren.
"Nou, er zit wel vocht achter het trommelvlies, dat moeten we even weghalen."
"Nee toch! Ze heeft geen klachten en daarom dacht ik dat alles wel goed zou zijn", meent mama een beetje geschrokken.
"Het vocht is nu niet ontstoken, maar om dat te voorkomen haal ik het toch liever weg."
"Je voelt er niets van hoor. We geven je even een roesje en dan is het weer voorbij", zegt de dokter geruststellend tegen het meisje.
"Ga maar even met de zuster mee."
"En mama mag even in de wachtkamer wachten."
De zuster komt al aangelopen en pakt haar bij de hand.
"Kom maar", zegt ze.
"Het is zo gebeurd."
Bang kijkt ze mama aan.
"Toe maar, ik zie je zo weer", knikt mama haar bemoedigend toe.
Dan gaat ze hand in hand met de zuster naar een andere kamer.
"Ga maar even op die tafel liggen."
Als ze ligt, ziet de zuster haar armbandje.
"Wat heb jij een mooi armbandje om", zegt de zuster bewonderend.
Trots laat ze alle bedeltjes zien, die aan het armbandje bungelen en samen tellen even hoeveel het er wel niet zijn.
Dan pakt de zuster het kapje en plaatst dit over haar mond en neus. Ze krijgt het benauwd.
"Nu even flink zijn hoor!"
Het kapje stinkt naar teer en in paniek probeert ze het met haar handen van haar gezicht te duwen.
"Nee, niet wegduwen! Je bent al een grote meid, tel maar even tot 10. Dat kan je vast al wel." De zuster houdt het kapje stevig vast.

Een, twee, drie, vier, vijf …..

Wanneer ze wakker wordt, ligt ze op een smal hoog bed in een witte kamer. Mama zit op een stoel naast haar.
"Ah, goed zo, je bent weer wakker", zegt mama opgewekt.
"Het is weer over. We gaan zo lekker naar huis, ik heb al een taxi besteld."
De taxi brengt hen naar huis en thuis moet ze van mama nog even naar bed. Ze is ook wel moe en een beetje misselijk van het kapje.
Als ze weer haar ogen open doet, komt mama net haar kamer binnen met een kopje thee en beschuit.

De vrouw loopt over straat. Ze kent de weg met gesloten ogen. De "chocoladefabriek" staat er al heel lang niet meer. Het ziekenhuis is afgebroken en heeft een andere, moderne locatie gekregen. Toch ruikt ze nog steeds de doordringende, wëe geur van geroosterde cacao bonen, voor altijd met haar herinneringen verbonden.
Net zoals ze bij de geur van vers geteerd asfalt weer verandert in dat meisje, dat het kapje met haar handen probeert weg te duwen. 
Mama is al grijs geworden. Ze heeft mama wel eens gevraagd, hoe ze er elke keer weer in slaagde om in het ziekenhuis zo rustig te blijven.
Toen heeft ze haar verklapt, dat ze het liefst met haar mee had willen huilen, zo erg vond ze het. Maar ze moest dit onderdrukken, omdat ze bang was dat ze anders bij de dokter niet meer met haar mee naar binnen mocht, zoals sommige andere moeders.
Als ze haar ogen opent, ziet ze mama weer haar kamer binnenkomen, met een kopje thee en beschuit.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

12.01.21
Feedback:
Mooi geschreven hoor! Ik zat alleen op het einde wel te wachten op een slotakkoord, zoals een uitsmijter of een plotwending. Nu kabbelt het een beetje door.
Show more
  • Renee Iseli - Smits 13.01.21
    Dank je wel!
    Het gaat om herinneringen en die eindigen als ze haar moeder weer met thee en beschuit haar kamer ziet binnenkomen ;o
10.01.21
Feedback:
Ontroerend. Echt heel mooi. Ik neem aan autobiografisch. Ik geef je 5 sterren, omdat ik echt vind dat je mooi schrijft. Waar je op kunt letten is te proberen zoveel mogelijk te minimaliseren zodat je wat je overbrengt zoveel mogelijk kunt maximaliseren.
Show more
  • Renee Iseli - Smits 10.01.21
    Dank je wel Nicole! Ja, het is inderdaad autobiografisch.
    Omdat ik net ben begonnen met zulke verhalen, is het nog lastig om de balans minimaliseren-maximaliseren te vinden. Ik neem dit punt zeker mee :? !
  • Renee Iseli - Smits 10.01.21
    Wat zou je trouwens in dit verhaal willen minimaliseren?
    • Renee Iseli - Smits 10.01.21
      @NicoleSchilder Dank je, ga ik morgen doen. Nu even laten rusten ;-)
    • Nicole Schilder 10.01.21
      Het beste kun je herlezen en kijken wat je niet werkelijk nodig hebt aan woorden. Hoe minder woorden, hoe meer een lezer zelf kan invullen. En hoe meer je datgene wat je werkelijk wil overbrengen doorkomt.

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
De foto
333
Lezen?
Van Z naar A
317
Lezen?
Hittegolf
306
Lezen?