Hanne Lemahieu

De busjuf

© Hanne Lemahieu op 04.12.2022.

De busjuf heet Sara.
Juf Sara rijdt met de schoolbus.
Elke morgen en elke middag om vier uur staat ze trouw klaar om de kinderen te begeleiden van de schoolpoort tot aan de bus en van de bus tot aan de schoolpoort.
‘Juf Sara is lief,’ zeggen alle kinderen altijd als er hen naar gevraagd wordt.
Ze staat bovenaan de lijst van favoriete juffen en meesters.

De ouders die ’s morgens hun kinderen naar school brengen en hen na schooltijd weer komen ophalen, slaan vaak nog een gezellig praatje met de vlotte, mollige juf.
De andere leraren en de directeur vinden juf Sara een aangename collega en een goede aanwinst voor hun school. Als ze niet met de schoolbus rijdt, steekt ze regelmatig een handje toe op het secretariaat, in de schoolkeuken of in de refter. Iedereen mag juf Sara graag en niemand stelt zich vragen over de integriteit van de vriendelijke, behulpzame en intelligente vrouw van middelbare leeftijd.

Het is een zonnige maar frisse ochtend als Mirthe met tranen in haar ogen op de bus stapt. Ze wrijft regelmatig met haar handen over haar ogen en Juf Sara merkt al snel dat ze probeert om haar tranen weg te vegen.
Mirthe gaat op haar vaste plaats zitten op de op een na laatste bank aan de rechterkant. Ze merkt dat het gesprek van de twee meisjes uit het vijfde leerjaar, die zoals elke dag achteraan in de bus zitten te kletsen, verstomt.
Een van de vijfdejaars − Jolien − staat op van de achterbank die met twee jassen, twee boekentassen en twee zwemzakken helemaal gevuld lijkt te zijn. Haar vriendin Katrijn staat ook op en gaat achter Jolien staan op het moment dat die aan Mirthe vraagt: ‘Alles oké?’
Juf Sara glimlacht bij zichzelf als ze het tafereel door de achteruitkijkspiegel gadeslaat.

Veertig minuten later komen ze aan op school. Juf Sara parkeert de schoolbus netjes voor de schoolpoort in het daarvoor voorziene parkeervak en Jolien, Katrijn en de andere leerlingen stappen uit. Mirthe stapt ook uit maar blijft abrupt staan als ze door de openstaande schoolpoort twee meisjes opmerkt die over de speelplaats lopen. Een van hen wijst in de richting van de poort en Mirthe. Het andere meisje kijkt op en draait beide resoluut haar rug toe.
Juf Sara fronst haar wenkbrauwen.
"Mirthe."
Mirthe draait zich om alsof ze niet verwacht had daar iemand te zien. Dan beseft ze dat ze in de weg staat en stapt snel opzij zodat juf Sara kan uitstappen.
"Het is niets voor Mirthe om zo afwezig te zijn," denkt juf Sara als ze de bus afsluit en achter Mirthe aan de speelplaats op loopt.
De twee meisjes die Mirthe hadden opgemerkt en haar toen de rug hadden toegekeerd, lopen nu naar haar toe.
Juf Sara vermoedt dat de meisjes ruzie hadden gemaakt en het nu zouden gaan bijleggen maar in plaats daarvan begint het meisje dat Mirthe haar rug toegekeerd had tegen haar te schreeuwen.
Juf Sara vangt enkele flarden op van de eenzijdige conversatie voordat Mirthe zich omdraait en wegloopt.
"Mirthe?"
De twee meisjes schrikken als ze juf Sara zien en wandelen weg terwijl ze doen alsof ze in een doodnormale conversatie gewikkeld zijn waarin absoluut niet tegen iemand geschreeuwd zou worden.

Mirthe loopt meteen naar het toilet. Ze gaat een van de hokjes binnen, smijt haar jas en schooltas op de grond, sluit de deur en laat zich met haar rug ertegenaan geleund op de vloer zakken. De prop in haar keel wordt te groot om nog langer de tranen te kunnen terugdringen. Ze slaat haar armen om haar knieën en begint te huilen.
"Mirthe?"
Mirthe kijkt op en is zo geschrokken dat ze haar hoofd tegen de deur slaat.
Hoe dom! Nu weet juf Sara zeker dat ze hier is. En ook nog precies waar.
Ze houdt zich stil in de hoop dat juf Sara zal denken dat niet zij maar iemand anders het geluid had gemaakt.
"Mirthe, gaat het met je?’
Mirthe antwoordt niet. Ze houdt zich doodstil.
"Mirthe? Ik heb gezien wat er gebeurd is. Mirthe, kom alsjeblieft even bij mij. Ik wil alleen maar zeker zijn dat alles in orde is met je."
Mirthe haalt opgelucht adem als de knerpende voetstappen op de met zand bestrooide vloer even later overstemd worden door het gepiep van de deur die geopend en weer gesloten wordt.
Mirthe wacht nog een hele poos voor ze het slot van de cabine opendraait en naar de rij wastafels in het midden van de ruimte loopt. In een van de spiegels ziet ze dat haar wangen rood zijn en dat haar ogen glinsteren van de tranen. Ze knippert heftig met haar ogen en wast haar gezicht met ijskoud water uit de kraan. Als ze wat gekalmeerd is, haalt ze haar jas en haar schooltas uit het wc-hokje en loopt naar buiten. Juf Sara is nergens te zien.

Juf Sara staat onder het afdak terwijl ze toezicht houdt op het toenemend aantal leerlingen op de speelplaats en wacht tot Mirthe naar buiten zal komen. De glazen deur van de toiletruimte is zo vuil door het opstuivende zand en stof dat ze er niet doorheen kan kijken en de ramen zijn te hoog. Een paar keer meent ze beweging te zien achter de gesloten deur. De eerste keer gebeurt er niets. De tweede keer komen er twee meisjes naar buiten. Een moment denkt ze dat het Jolien en Katrijn zijn, die in de bus met Mirthe gesproken hadden, maar het zijn twee zesdejaars.

Juf Sara kent veel leerlingen en zeker diegenen die ze twee keer per dag meeneemt op de schoolbus. Mirthe is geen stoer of verlegen type dat zich schaamt voor haar tranen.
Ze is een gevoelig meisje en had nog maar pas een zware klap gekregen: twee weken geleden was haar opa overleden. Haar ouders hadden naar de school gebeld toen de man op sterven lag in het ziekenhuis.
Juf Els had verteld dat Mirthe in tranen was uitgebarsten in de klas.

Terwijl ze wacht, zet juf Sara haar eigen gedachten op en rijtje. Mirthe had een heel hechte band gehad met haar opa. Het hele lerarenkorps weet dat zijn dood het meisje bijzonder hard geraakt heeft.
"Strikt genomen zijn het natuurlijk mijn zaken niet", denkt ze , "Ik kan Mirthe niet dwingen om mij te vertellen wat haar dwarszit. Maar het is de plicht van elke juf en meester om het welzijn van de leerlingen te bewaken. Ik heb het recht en de plicht om Mirthe te helpen maar dat kan ik niet doen als ik niet weet wat er aan de hand is. Jolien en Katrijn hebben met Mirthe gesproken. Misschien weten zij meer."

Op dat moment komt Mirthe naar buiten.
"Mirthe."
"Ze kijkt om zich heen, alsof ze op haar hoede is", denkt juf Sara terwijl ze glimlachend naar Mirthe toe loopt. Ze ziet het ongenoegen op Mirthe haar gezicht.

Mirthe probeert de glimlach van juf Sara te beantwoorden maar haar mondhoeken weigeren dienst.
"Ben je een beetje bekomen?"
Mirthe knikt, maar kan zichzelf er niet toe brengen om te antwoorden.
"Heb je verdriet om je opa?"

De vraag komt als een volslagen verrassing voor Mirthe. Ondanks haar voornemen om de bezorgdheid van de juf af te weren kijkt Mirthe juf Sara aan.
Juf Sara heeft een zachte, lieve stem die Mirthe nog meer overtuigt van haar goede bedoelingen. Ze weet niet wat ze moet doen. Ergens wil ze niets liever dan juf Sara in vertrouwen nemen en haar alles vertellen.
"Als er een juf is op school die ik kan vertrouwen, is het juf Sara wel", denkt ze, "Iedereen vertrouwt juf Sara."
Maar ze durft juf Sara niet vertellen wat er gebeurd was. "Wat zal ze wel niet denken als ik haar vertel dat het alleen maar om een domme ruzie gaat? Juf Sara denkt dat er iets ergs gebeurd is met mij. Sofie is heel gemeen geweest tegen mij, maar ik heb haar ook pijn gedaan. Misschien wordt juf Sara wel boos op mij als ik dat toegeef."

Mirthe schrikt van het schelle belgeluid dat het begin van de schooldag aankondigt. Ze staat op en graait haar boekentas onhandig van de bank. Ze wil zo snel mogelijk naar de klas, weg van juf Sara en haar onterechte bezorgdheid.

Juf Sara ziet de verbazing op Mirthe haar gezicht en begrijpt dat ze het mis heeft. "Mirthe heeft geen verdriet om haar opa deze morgen.", denkt ze, "Maar waarom dan wel?"
Voor Mirthe kan weglopen, zegt ze: ‘Vertel mij wat er scheelt, Mirthe. Dan kan ik je helpen."
Mirthe kijkt haar aan maar wendt bijna onmiddellijk haar blik weer af.
"Vertrouw me, Mirthe. Kan je dat voor me doen?"
Mirthe kijkt haar weer aan met grote ogen van verbazing aan. Ze knikt zwakjes terwijl ze haar blik opnieuw afwendt.
"Oké." Juf Sara knikt en glimlacht. De groeiende nervositeit van het meisje ontgaat haar niet en ze vraagt zich af wat de oorzaak ervan is. "Maar het is nu te laat. Mirthe moet naar de klas,’ denkt ze met enige irritatie als ze tegen Mirthe zegt: ‘Het is nu te laat maar als je erover wil praten en je bent er klaar voor, kom je maar naar me toe."
Mirthe knikt maar antwoordt niet.

In de klas is Mirthe de rest van de dag heel afwezig.
Juf Sara had gezegd: "Vertrouw me" en daarna: "Kan je dat voor me doen?"
Mirthe weet niet of ze dat kan.
Ze had overwogen om het te doen en om de juf over haar ruzie met Sofie te vertellen maar toen had juf Sara gezegd: "Kan je dat voor me doen?"
Mirthe had juf Sara altijd vertrouwd.
"Ze is een juffrouw, zoals alle andere juffrouwen op school. Ze is ouder, verstandig en weet heel veel", vertelt ze zichzelf, ‘Juf Sara is altijd vriendelijk en ze helpt iedereen."
Mirthe is zo in die gedachte verzonken dat ze niet hoort dat meester Joris haar een vraag stelt.
"Mirthe!"
Ze kijkt geschrokken op als hij haar naam roept.
"Eindelijk, zeg! Waar zit jij met je gedachten?" vraagt meester Joris. Hij klinkt ongeduldig.
"Dat zijn mijn zaken,’ flapt Mirthe er uit.
Meester Joris wordt boos. "Hoor eens, meid. Het is al erg genoeg dat je zit te slapen in de klas. Ik duld geen brutale mond."
Mirthe antwoordt niet. Ze probeert zich stoer voor te doen, alsof het haar niet kan schelen dat ze straks met een nota in haar agenda en een portie strafwerk naar huis zal gaan.
Meester Joris schrijft de nota met rode inkt.
Rood als bloed.
Zo rood als het bloed dat uit haar arm gestroomd was nadat iemand een pen in haar arm had gestoken.
Het was net zo’n pen geweest als die waarmee meester Joris nu schrijft.
Een zwarte pen van het merk Waterman.
Mirthe begrijpt niet waar dat allemaal vandaan komt.
"Er heeft nooit iemand met een pen in mijn arm gestoken", denkt ze terwijl ze over de speelplaats naar de poort loopt waar juf Sara al staat te wachten naast de bus.
"Als ik nog met juf Sara wil spreken, moet ik het nu doen", denkt ze, "Maar is het wel de moeite? Ik heb vanmorgen op de bus gehuild omdat ik voor ik thuis vertrok ruzie heb gemaakt met Sofie. Dat is niets bijzonders. Het overkomt iedereen. Alleen is het bij mij en Sofie de eerste keer. Sofie is ook getuige geweest van het incident in de klas daarnet en dat heeft pijn gedaan. Maar die pijn heb ik waarschijnlijk verdiend. Juf Sara haar bezorgdheid niet."
Ze was al bijna aan de schoolpoort en bij juf Sara als deze gedachten eindelijk vervagen en een heel andere gedachte ervoor in de plaats komt: "Vanwaar komt die vreemde gedachte dat iemand ooit een pen in mijn arm gestoken heeft?"

De herinnering komt nu razendsnel terug.
Het was de babysit geweest. Haar naam was Veerle. Veerle dacht gemakkelijk wat geld te verdienen met een avondje babysitten.
Mirthe had zich die bewuste avond misdragen.
Veerle was bezig geweest met studeren en bellen met haar vriendinnen en toen ze het gedrag van Mirthe beu was, had ze uitgehaald met de hand waarin ze haar pen vasthield en had het ding in Mirthe haar arm gestoken.
Mirthe was zo geschrokken dat ze geen stap meer had durven verzetten. Toen Veerle na een hele tijd rechtstond, was ze bevend over haar hele lichaam achteruit geschuifeld tot ze met haar rug tegen de muur had gestaan.
De angst had haar verlamd. Ze wilde weglopen toen Veerle even later op haar toe kwam maar ze kon zich niet verroeren. Ze zag de pen op de tafel liggen maar toch was ze bang dat Veerle haar opnieuw pijn zou doen ermee.
Langzaam, met tranen in haar wijd opengesperde ogen, was Veerle voor Mirthe neergehurkt. Ze had Mirthe bij haar bovenarmen gepakt en gezegd: "Het spijt me, Mirthe. Dat had ik niet mogen doen. Het was niet mijn bedoeling om je pijn te doen. Alsjeblieft, geloof me!"
Mirthe had niet kunnen antwoorden. Toen ze begon te huilen, had Veerle gezegd: "Vertrouw me, Mirthe. Kan je dat voor me doen?"

Het had zo vreemd geklonken toen juf Sara die morgen precies hetzelfde zei: "Vertrouw me, Mirthe. Kan je dat voor me doen?"
Mirthe is er plots zeker van dat dat iets betekent. Ze denkt terug aan hoe ze zichzelf ertoe had aangezet om juf Sara te vertrouwen. Waarom moest ze zichzelf daar van overtuigen? Iedereen vertrouwde de busjuf, zelfs de directeur.
Maar zij niet, besef Mirthe. Op dat moment had ze juf Sara niet vertrouwd. "En nu pas weet ik waarom", denkt ze terwijl ze blijft staan en naar juf Sara kijkt. "Juf Sara is iets molliger dan Veerle en ze heeft kort zwart haar in plaats van lange blonde krullen, maar haar stem is hetzelfde. Juf Sara is Veerle."

Veerle, die haar ouders zo blindelings vertrouwd hadden.
Toen Mirthe hen maanden na die bewuste dag doorheen de gesloten deur van haar slaapkamer had verteld wat er gebeurd was, hadden ze haar maar half geloofd. Ze maakten al twee dagen ruzie over het feit dat Veerle opnieuw zou komen babysitten.
Toen ze besefte dat ze de discussie zou verliezen, had Mirthe zich opgesloten in haar kamer.
Wanhopig omdat haar ouders niet wilden luisteren, had ze uiteindelijk besloten weg te lopen. De volgende avond, op het moment dat Veerle aanbelde, was ze door het raam van haar kamer gekropen en over het dak van de garage en de daaraan grenzende schuur het huis uit gevlucht.
Aangezien ze al twee dagen niet veel gegeten had, was ze verzwakt en snel moe geweest. Het stormweer dat die avond losbrak, viel haar genadeloos op de hals. Men had haar vrij snel teruggevonden maar ze had nog dagenlang ziek in bed gelegen.

Nee, Mirthe zal Veerle niet vertrouwen.
Ze zal haar het plezier niet gunnen om bij haar uit te huilen, ook al noemde ze zichzelf nu Sara.
Veerle roept: "Mirthe, kom je? Iedereen zit al in de bus."
Mirthe schrikt hevig. Ze heeft het gevoel dat Veerle haar gedachten kent en weet dat zij, Mirthe, haar geheim kent.
Ze merkt dat sommige leerlingen en ouders naar haar kijken. Ze wil weg van al die blikken.
“In de bus zou ik veilig zijn”, denkt ze, “Hoewel, zal ik veilig zijn in de bus als Veerle ermee rijdt?”
Een stemmetje in haar hoofd antwoordt: "Waarom zou je niet veilig zijn? Juf Sara rijdt al twee jaar met de schoolbus en er is nog nooit een ongeluk gebeurd. Er wordt gezegd dat ze zelfs nog nooit een boete heeft gehad als ze met haar eigen auto rijdt."
Een ander stemmetje antwoordt: "Maar wie zegt dat dat wel waar is? Dit is niet alleen juf Sara. Dit is Veerle, weet je nog wel? Die stoute, gemene Veerle! Wat je ook doet, stap niet in de bus."
"Maar het was een ongeluk!", schreeuwt Mirthe in gedachten tegen het tweede stemmetje. "Ze wilde mij geen pijn doen. Ik deed vervelend, net als tegen Sofie. En het is al zo lang geleden."

"Mirthe." Veerle haar zachte stem klinkt nu hard en zelfs een beetje ongeduldig.
"Dat is nieuw", denkt Mirthe, "Toch voor juf Sara."
Een van de stemmetjes in haar hoofd antwoordt gretig: "Zie je nu wel? Je wíl haar zelfs niet meer vertrouwen. En je hebt gelijk. Een babysit hoort de kinderen waar ze op past geen pijn te doen, hoe vervelend ze ook zijn. Straffen kan ook op andere manieren. Die vrouw is gevaarlijk, Mirthe."
Ik mag die stem niet vertrouwen.
"Mirthe!"
Veerle haar stem klinkt nu bijna boos.
Juf Sara is nooit boos.
"Zie je nu wel?" fluistert het stemmetje gretig "Dat is Veerle. Blijf bij haar uit de buurt!"
Mirthe wordt bang. Ze wil naar huis maar ze kan niet in de bus stappen.

Veerle staat bij de deur van de bus. En ze is boos.
Ze wil mij misschien weer pijn doen.

Juf Sara alias Veerle gebaart met haar hand naar Mirthe dat ze zich moet haasten. In haar hand houdt ze de balpen vast waarmee ze net op de kaart van een voorbijganger de kortste weg naar het museum voor Schone Kunsten had uitgetekend.
Mirthe blijft abrupt staan als ze de balpen in de gaten krijgt.
Ze waant zich opnieuw in de salon.
Veerle zat aan de tafel en zij stond met gekruiste armen te dreigen dat ze aan haar ouders zou vertellen dat ze ‘nooit helemaal niets’ mocht doen van Veerle. Mirthe herinnert zich nog hoe ze daarna door de kamer was beginnen dansen en een of ander liedje was beginnen zingen waarvan ze de tekst ietwat aangepast had tot een scheldtirade. Het volgende moment was Veerle overeind gesprongen, had Mirthe vastgepakt en de pen in haar arm gestoken.

Verblind door haar groeiende angst deinst Mirthe achteruit en botst bijna tegen een man en een vrouw op die zich net een weg proberen te banen door de massa die zich zoals elke dag verzamelde voor de schoolpoort. De man legt zijn handen op Mirthe haar schouders en ze schrikt van de aanraking.

Juf Sara/Veerle merkt hoe geschrokken Mirthe reageert als ze zich omdraait om de man aan te kijken. Deze laatste trekt haastig zijn handen terug alsof hij ze net had verbrand.
Juf Sara roept opnieuw Mirthes naam. Het meisje kijkt achter zich en de juf ziet de zuivere angst op haar gezicht. Ze heeft zich eindelijk om de groep leerlingen heen kunnen werken maar voor ze iets tegen Mirthe kan zeggen, draait het meisje zich om en rent weg.
Ze roept haar achterna: "Mirthe, wat scheelt er? Mirthe!"
"Ik zal je nooit vertrouwen, Veerle!", roept Mirthe, zonder om te kijken.

Juf Sara blijft een ogenblik staan in stomme verbazing. Ze hoort zichzelf fluisterend zeggen: "Ze herinnert het zich."
Veerle voelt een siddering door haar hele lijf gaan. Ze had ontzettend veel geluk gehad dat Mirthe haar ouders nooit een klacht hadden ingediend. Ze betwijfelde zelfs lange tijd of het meisje hen ooit verteld had wat er was gebeurd voor ze enkele maanden later opnieuw gevraagd werd om te babysitten en Mirthe was weggelopen van huis.
"En Mirthe moet de herinnering verdrongen hebben. Daardoor herkent ze me nu pas, na bijna drie jaar."

Mirthe kijkt over haar schouder ondanks het stemmetje in haar hoofd dat haar ertoe aanzet zich te haasten. Ze slalomt om een groepje leerlingen heen dat ze uit haar ooghoek had zien staan maar loopt hard tegen een man op die op datzelfde moment langs dezelfde kant om de groep heen wil lopen. Ze wankelt opnieuw achteruit, botst met haar rechterschouder tegen een bestelwagen, hervindt haar evenwicht en loopt een beetje verdwaasd door de botsing verder opzij, de straat op.

Veerle wringt zich langs de groep heen die zich nu verplaatst heeft om de mensen die langs beide kanten almaar willen passeren daar de mogelijkheid toe te geven zonder dat ze elke keer opzij moeten gaan. Mirthe staat achter hen.
Veerle hoort hoe iemand die vlak naast haar staat, roept: "Hé, pas op." en iemand anders die schreeuwt: "Mirthe, kijk uit!"

Op het ogenblik dat Veerle haar hoofd omdraait in de richting waarin Mirthe weggelopen was, wordt Mirthe gegrepen door een auto die aan de overkant van de straat komt aangereden.
De wagen wijkt uit om aan de andere kant van de straat te gaan rijden, om een bestelwagen heen die geparkeerd staat aan zijn kant van de weg. Als hij Mirthe plots van achter de bus ziet opduiken, trapt de chauffeur hard op de rem maar raakt Mirthe nog met de zijkant zijn bumper waardoor ze opnieuw haar evenwicht verliest en valt.
Verdwaasd komt Mirthe tussen de twee voorwielen op het hete asfalt terecht. De auto gaat aan het slippen en bij zijn slingerende beweging rijdt hij met zijn linker achterwiel over Mirthe heen en komt dwars over de weg tot stilstand.

 

 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 136
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Shelena Shorts: De Kring

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.