Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

116 Hits

Publicatie op:
De boot en de oude mannetjes

‘Orde orde,’ Zei Mikkie. Het werd niet rustig. Ze kwamen elkaar niet elke dag tegen, en als er een universele vergadering bijeen was had je een hoop bij te kletsen. De zon scheen, het was droog en de manden met mandarijnen en broodjes gingen rond. De geur van geroosterd schapenvlees vulde de lucht.
   ‘Allemaal koppen dicht, het woord is aan Gab,’ zei Mikkie. Stof wapperde op bij elke klap die hij met de hamer op tafel timmerde om zijn woorden te ondersteunen. Eindelijk werd het stiller, achterin gaf iemand commentaar op de temperatuur van de kippensoep.
   ‘Dank je Mik, we zijn hier voor dat bootje,’ Zei Gabri. ‘En ik begrijp waarom, maar zo doen we dat dus niet.’
   ‘We moeten toch onze duurbaarheidsdoelstellingen halen?’ zei Raf.
   ‘Ja, maar je stuurt die boot toch niet in het zand?’ zei Gabri. 
   ‘Ik heb eerst de voorkant al losgemaakt,’ antwoorde Raf. ‘En toen de rest, de hele handel heeft nog geen week geduurd.’
   ‘Je had het helemaal niet moeten doen.’
   ‘Doe ik wel vaker.’
   ‘Dat weten we,’ mengde Mikkie zich in het gesprek. ‘Het probleem is breder dan dat bootje, en we moeten hier een principe uitspraak over doen, na een rustig debat.’
   ‘De wereld gaat compleet naar de kloten en jullie praten over “Een principe uitspraak”? zei Filhema. ‘Ik ben het niet vaak met Raf eens… ‘
   ‘Dat weten we ook,’ fluisterde Uri in Rafs oor, die begon te grinniken.
   ‘... maar nu wel,’ zei Filhema. ‘We moeten kordater optreden, zo verandert helemaal niks, nada, noppes.’ Ze keek naar de zeven grinnikende oude mannetjes achter de tafel. ‘Elke keer heb ik het gevoel dat wij opvulling zijn. Jullie beslissen wat, waarbij wij dat maar slikken als een gans de mais. Deze dame maakt geen foie gras meer, ik hou de snavel dicht.’
   ‘Wie zijn jullie zevenen dat jullie nog steeds in het bestuur zitten?’ vroeg Benei. ‘Wanneer komen de verkiezingen voor nieuwe aartsengelen?’ Instemmend gemompel steeg op uit de menigte. 
   ‘Hier hebben we het al over gehad,’ zei Mikkie. ‘Het loopt prima, laten we niet te veel veranderen. Verandering brengt onrust met zich mee, en onrust bij ons veroorzaakt rampspoed beneden.’
   ‘Loopt prima?’ zei Benei. ‘Elke keer is het dezelfde discussie: er gebeurt iets op de wereld en we reageren op de waan van de dag, gaan een paar jaar ouwehoeren en uiteindelijk verandert geen enkele werkinstructie, nieuwe inzichten worden niet gebruikt. Ik ben er klaar mee. Ik wil een visie.’ De gebroken wit gejurkte menigte werd luider in instemming. Gejoel steeg op.
   ‘En ik wil verbeterde werkinstructies,’ zei Benei.
 

‘Laten we een nieuw bestuur kiezen,’ riep Filhema. ‘En dit keer 50-50 met vrouwen.’
   ‘Ja, een stemming,’ zei Benei. Achterin de meute begonnen een paar te klappen en instemmend te roepen.
   ‘Dat van die 50-50 weet ik niet, iedereen moet een kans krijgen,’ zei Benei.
   ‘We leven in 3874!’ riep Filhema, ‘we zijn toch niet meer achterlijk?’ 
   ‘We leven nu in 2021,’ zei Gabri.
   ‘1443,’ riep Azzie. Het werd nu een gekakel van jewelste: “2078 of 1933”, “5781”, “4718”, ”564”, iedereen kwetterde door elkaar.
   ‘Orde, Orde!’ Mikkie liep rood aan. Hij had het niet meer in de hand. Misschien hadden Benei en Filhema gelijk en waren ze antiek, het was tijd voor een nieuwe garde. Hij keek naar rechts waar zijn oude vriend Gabri verbeten voor zich uit keek. Die was tijdens de hoogtijdagen van de Nubiërs in het bestuur gekomen en was toen al niet meer de jongste. Zelf had Mikkie de migratie langs de Beringstraat overzien, was tijdens de opkomst van de Olmeken bestuursvoorzitter geworden en naar het Midden Oosten verhuisd.
   ‘2021,’ zei Gabri stuurs. ‘Dat wordt het meest gebruikt.’
   ‘Alleen omdat jij daar toevallig bij was,’ antwoordde Muha. ‘Als jij niet zo stom was die slager te helpen vreemdgaan met die vrouw van de timmerman, was er niets gebeurt.’
   ‘Zou nu ook niet meer kunnen,’ zei Filhema, ‘arme meid, als we toen Me Too hadden zag de wereld er heel anders uit. Die viezerik.’
   ‘Iedereen heeft wel eens geholpen,’ antwoordde Gabri. ‘Daarnaast, wist ik veel dat die timmerman en zijn vrouw zo bijgelovig waren dat ze een hele cultus voor dat kind opstartten.’
   ‘Had je kunnen weten,’ zei Muha. ‘Je gaat niet zomaar in iemands slaapkamerraam staan wapperen zonder de consequenties te overdenken. Dat was amateuristisch.’
   ‘Zo'n beginnersfout,’ zei Benei, ‘was niet acceptabel voor iemand van jouw statuur, dat had je moeten voorzien. En je volgde de werkinstructie niet.’ 
   ‘Die werkinstructies van jouw weten we nu wel,’ zei Gabri. ‘Je valt in herhaling.’
Iemand in de menigte riep: ‘Gepruts.’ Het begon weer uit de hand te lopen.
   ‘En ons daarna liedjes laten kwelen,’ zei Azzie. ‘Dat deed het hek helemaal van de dam.’ 
   ‘Moet jij zeggen met je verschijning in die woestijn,’ zei Gabri.
   ‘Dat was ik,’ zei Sammie. ‘Ik probeerde het te corrigeren.’
   ‘Dat bedoel ik niet,’ zei Gabri. ‘Jij deed een dappere poging. Ik bedoeld toen onze vriend Az later aan de slag ging.’
   ‘Dat was gewoon een geintje met een marktkoopman,’ zei Azzie, ‘Gebbetje moet toch kunnen?’
   ‘Over die verschijningen moeten we ook nieuwe werkinstructies maken,’ zei Benei, die voelde dat hij het momentum kwijt raakte. ‘Ik ben het zat om naar die kutdorpjes te vliegen en tegen de volgende inteeltkop te moeten preken. Zit geen uitdaging in. En op de een of andere manier, lukt het die gasten altijd om over mijn sandalen te kwijlen.’
   ‘Ik pas ervoor nog langer in het bos te doen alsof ik een sprekend dier ben,’ riep Ykulop, ‘en die arme mensen de stuipen op het lijf te jagen. Jullie daar,’ zij wees op de zeven mannen achter de tafel, ‘hebben al die jaren niets veranderd.’
   ‘Stelletje conservatieve fossielen,’ mompelde Tace. De massa werd nu echt rumoerig.
   ‘Precies Mikkie, als het aan jou en je cluppie bejaarde langharige makkers ligt, met die prehistorische richtlijnen, halen we die duurzaamheidsdoelstellingen nooit,’ zei Filhema. 
   ‘En prehistorische werkinstructies,’ zei Benei.
   ‘Weet je wat ook mijn neus uit komt?’ zei Ykulop ‘Koortje spelen, getverdegetver. We moeten van jullie altijd in dezelfde jurk, toeterend op een primitief trompetje of met zo’n kinderachtig tamboerijntje in de hand, onzin lopen rondzingen. We zijn toch geen kleuters. Dit wilden we negentienhonderd jaar geleden al, en wat is sindsdien gebeurd?’
   ‘Geen moer,’ zei Tace.
   ‘Voor muziek moeten we ook nieuwe werkinstructies maken,’ zei Benei.

‘Verkiezingen! En wel nu!’ riep Filhema.
   ‘We geven iedereen een week om kandidaten te stellen,’ stelde Benei voor. ‘Over een week maken we een lijst en gaan we stemmen. Ik stel een procedure op, zodat het eerlijk en transparant gaat.’ 
   Filhema toverde een perkament uit haar gewaad en legde dit op een brede platte steen, ze legde er een ganzenveer bij en zei: ‘Inschrijven als kiezer kan bij mij.’ Ze keek rond. ‘Heeft iemand een potje inkt?’
   ‘Shit zeg, dit is wel old skool,’ zei Ykulop. ‘Hier.’ Zij gaf Filhema een notebook en zei: ‘Op zonne-energie, werkt hier prima.’ Benei zette een handzame printer naast de notebook.

‘Orde orde.’ riep Mikkie weer. Tevergeefs. De menigte begon het geduld kwijt te raken. En geduld was iets waarvoor ze bekend stonden nietwaar? 
   Een rij ontstond bij de steen waar Filhema iedereen registreerde als kiesgerechtigde.
   Verandering hing in de lucht.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De boot en de oude mannetjes"

© MC H