• images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Tekst inzenden:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen zie je een knop om je artikel in te zenden. Door op die knop te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst! Ook vervolgverhalen e.d. zijn niet toegestaan.
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

De Beer

Publicatie: 10 oktober 2020

Barbiepoppen in roze tutu’s, videogames waarbij je zombies door het hoofd moet schieten, houten hobbelpaarden, één of ander slijmerig spul om scheetgeluiden mee te maken. Speelgoedwinkels hebben voor ieder kind wat wils. Tom strompelt door de smalle gangpaden en kijkt zijn ogen uit. De laatste keer dat hij in een speelgoedwinkel was moet toch alweer zo’n vijftien jaar geleden zijn. Onvoorstelbaar hoe snel zo’n winkel zich kan ontwikkelen tot een kinderparadijs met zoveel… troep. Maar goed, er zal wel een markt voor al deze onzin zijn denkt hij en strompelt verder. Hij komt uit bij een oude vertrouwde afdeling: die met de knuffeldieren. Gelukkig bestaat die ook nog gewoon. Tijgers, giraffen, dolfijnen, allerlei wilde dieren staan voor hem tentoongesteld. Maar zijn ogen vallen op één specifieke knuffel. Een teddybeertje dat schuin in het schap staat en hem met glazen ogen vragend aanstaart. 

De winkel vervaagt om Tom heen en plotseling staat hij in een oud, donker en koud gebouw. Hij kijkt naar een man in pak die een stel verwelkomt. Hij zakt lichtjes door zijn knieën om het jochie aan te spreken dat met het koppel is meegereisd. Met grote ogen die een bange blik verraden kijkt het jongetje de man aan. Tom voelt een stekende pijn bij de herinnering. Deze dag vergeet hij nooit. De dag waarop hij door zijn ouders wordt afgeleverd in het internaat laat een kras op zijn ziel achter. Als kleutertje van zes draagt hij al zijn bezittingen - voornamelijk wat kleertjes en toiletspullen - in een klein, leren koffertje. Hij houdt het koffertje zelf vertwijfeld vast. Zijn belangrijkste bezit heeft hij echter stevig tegen zijn smalle borst aangedrukt met de andere arm: zijn teddybeer. 

Wanneer hij Bobby gekregen heeft kan hij zich niet meer herinneren. Of het pluchen beestje nou een cadeau was bij zijn geboorte van een tante of dat hij hem als tweejarige dreumes kreeg van papa of mama: geen idee. Hij was er gewoon altijd al. En hij ging ook overal mee naartoe.

Dus ook naar het internaat, dat in het latere leven van Tom bekend zou komen te staan als ‘De Koude Hel’. Weken, nee, maandenlang ligt kleine Tommie elke avond met zijn beer huilend op bed, wachtend tot “papa” of “mama” hem komt halen. Maar ze komen niet. De donkere gangen, de koude kamers, de tientallen andere verlaten en verdrietige jongetjes: zij vormen nu het thuis van het arme jochie. Twaalf jaar lang loopt hij vol frustraties rond in het huis, met Bobby als enige herinnering aan thuis en tegelijkertijd zijn beste vriend.  

Naarmate hij van kind naar puber tot adolescent groeit, lijken de pijn en frustraties jegens zijn ouders steeds verder weg te zakken. De andere jongetjes worden zijn vrienden, terwijl zijn familie steeds meer transformeert in ‘die mensen die hij tijdens kerst en verjaardagen ziet’. Naarmate de puberteit wordt verslagen, en daarmee de meeste opgekropte woede ook uit het systeem wordt geschreeuwd, gegooid, geschopt en geslagen, lijkt Tom er steeds meer klaar voor om het verleden achter zich te laten.

En dat is dan ook precies wat hij doet zodra hij 18 jaar oud wordt. Officieel oud genoeg om de eigen keuzes in het leven te maken trekt Tom de deur van De Koude Hel achter zich dicht en is hij klaar om zijn eigen plan te trekken. Hij verhuist naar een nieuwe stad om zich daar in het studentenleven te gaan mengen. Hij vindt een klein kamertje voor veel te veel geld, dat hij compleet met bed, bureau en kledingkast inricht met vondsten uit de plaatselijke kringloopwinkel. Om op symbolische wijze helemaal los te komen van zijn geschiedenis besluit hij de de weinige bezittingen uit het verleden die hij niet meer nodig heeft achter te laten in diezelfde winkel. Een tas die hij niet meer wil hebben vult hij met zijn lompe, oude kleding, de boeken die hij de afgelopen jaren heeft moeten lezen en enkele prulletjes die hij de afgelopen jaren heeft verzameld. En Bobby.

De beer die hij ooit angstig tegen zich aan duwde, waar hij duizenden nachten mee geslapen heeft, die altijd zijn beste vriend is geweest. Tom twijfelt lang of hij ook Bobby in de tas moet stoppen, maar hij besluit dat hij nu volwassen is. En volwassenen hebben nou eenmaal geen knuffel meer als beste vriend, dus wordt ook het beestje achtergelaten. Als een stuk vuilnis dumpt hij hem, zonder enige vorm van waardig afscheid. 

Een week lang vreet het aan hem, heeft hij spijt. Het is maar een speelgoedknuffel, dat weet hij ook wel, maar toch heeft hij het gevoel dat hij Bobby op dezelfde manier verraden heeft als zijn ouders hem als zesjarige. Als hij teruggaat naar de winkel om Bobby vastberaden terug te halen, is het te laat. De beer is dezelfde middag als toen hij binnenkwam al verkocht. Twee euro vijftig.

‘O, daar ben je!’ Tom schrikt op als hij weer in de speelgoedwinkel staat. Hij voelt een traan over zijn wang lopen, die hij snel wegveegt voor hij zich omdraait naar Karen. ‘Ik denk niet dat Quincy een teddybeer wil, is ie een beetje oud voor.’ zegt Karen op lollige toon tegen Tom. Hij reageert niet. ‘Heh? Wat is er?’, vraagt ze als ze de waterige ogen van Tom ziet. ‘Nee, niks. Kreeg even een niesbui. Kom, we gaan verder.’ Snel zet hij de beer terug in het schap en dirigeert zijn vriendin de andere richting op. Nog één keer kijkt hij stiekem om. ‘Dag Bobby, bedankt voor alles.’

WAARDERING

HITS

351

Artikel aangepast: 17-10-2020

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
11.10.20
Feedback:
Een verhaal wat raakt! Mooi. Een opmerking: er staat ‘snelt’ ipv ‘snel’ in het laatste gedeelte.
Show more
10.10.20
Feedback:
Mooi!
Show more
10.10.20
Feedback:
Een prachtig, ontroerend verhaal!
Show more