Korte verhalen

Korte verhalen op Schrijverspunt

Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Graag eerst even inloggen.Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.

Waardeer je een kort verhaal? Breng dan s.v.p. een stem uit van 1-5 (5 is de hoogste waardering)

De architect van grootsheid

Pennen, folders, een roman en wat financiële post lagen op witte dekens. Slijpsel en snippers lagen onder het metalen geraamte, dat kraakte als de eigenaar weer eens zich in slaap probeerde te draaien. Vellen A3 papier, een handvol potloden en pennen en lijnentrekkers lagen op het aangrenzend bureau, veel te klein voor de werkzaamheden, met erbovenop de zwarte agenda van een man met witte ideeën maar zwart begrip.

Deze student Architecture, building and planning hing vaak over deze zaken, met zijn armen als stevige zuilen tussen de kleine zooi. In zijn hoofd gingen de zaken namelijk slecht: problemen liepen als draden door elkaar heen, krioelend tussen zijn hersenkwabben door. Maar tussen al die ongemakkelijke praktische overwegingen hing er één vaag idee vormloos, maar toch absoluut duidelijk: zo duidelijk zelfs dat het gebiedend was voor zijn hart en hem energie gaf voor een zeker iets.

En wanneer iemand dan duidelijk besefte dat hij een zeker iets moest doen, dan volgde het natuurlijk dat hij begon met simpelweg iets zeker te doen.

 “En het is zonder meer dat ik…,” mompelde hij, “eerst begin met uitten!” dacht hij. Zijn hoofd schoot omhoog en liet daarbij het licht van zijn nachtlampje achter in de onderste grens van zijn zicht, maar het lampje dat hij dacht te zien branden verscheen als enkel een steunbetuiging, niet de oplossing die hij zocht. Wat betreft zijn verlangen om zich te uitten, begreep hij het op dezelfde manier als hij zijn vak begreep: constructie.

Bouw een plan dacht hij- of eerst gewoon het papier bekladden, een schets maken!

Hij legde het potlood tegen het blad. Zijn zicht werd ingenomen door een zee van wit en voor een moment blikte hij naar een gedachte: het potlood tikte tegen de zee van wit en vloog er weer van af. “Nee, dit kan niet, er is iets- anders… anders! Ik moet eerst beginnen met het maken van een planning!”

Hij stapelde zijn papier op elkaar en zette de pennen er netjes op, met extra aandacht voor het meetgerij: evenzeer was hij onder de indruk dat het plannen van zijn werk een even groot gedeelte van zijn werk was.

Gerard sloeg zijn agenda open. Zijn vinger volgde de data voor 21 december, 2014:

-        Van 9:00 tot 14:00 baantje

-        Boodschappen: zie lijst.

-        15:00 – 17:00 college architectural acoustics.

Gerard nam zijn pen en trok een zwiepende lijn onder al dat alles. Hij dacht kort na over wat hij moest doen om “zijn werk te voltooien”. Vervolgens zou hij ditgene iedere dag doen voor de volle avond tot bedtijd. Groot werk vereiste veel werk, hard werk, maar wat dat harde werk was kon hij nog niet op dat moment zeggen om zijn hartje. Details vinden was immers ook werk: werk voor later. Uiteindelijk stond er dit onder de lijn:

-        Definieer heersende principes. (ruim, dalend, luchtig.)

-        Kies kernprincipes uit. ( of hou alles.)

-        Druk uit in schetsen (snel!)

-        Oefen presentatie (snelle uitwerking, meer tijd!)

Gerard legde zijn agenda neer op tafel. Hij sloot zijn ogen en deed ze weer open om zijn eerste stap te beoordelen, inbeeldend dat het al de volgende dag was om dit in de praktijk als het ware te beoordelen.

Zijn smartphone: het maakte eenden geluiden. Gerard rukte het ding met een polsbeweging uit zijn zak en in een vloeiende beweging schoof zijn duim over het groene teken.  

“Ja, met Gerard Liedenbos- goedenavond, goedenavond- naar voren geschoven zegt U? Ah, minder tijd dus, op die fiets, ah… geen zorgen, ik kan nog wel komen met het hele ding… Dat lukt wel- ruimte zegt u. Ja, ik zal er rekening mee houden- met de anderen… Ik verzeker u... Fijne avond.”

Met verheven wenkbrauwen plaatste hij stijf zijn mobiel op tafel. Hij keek over zijn schouder heen en keer weer terug naar het bovenste vel, waar zijn agenda bovenop lag.

“Ja ik ben bang… ik ben bang!” dacht hij. Ik tintel, trillingen, energie! Ik hoef niet bang te zijn- ik doe het nu!”

Hij schoof zijn agenda van de tafel en begon met een lijn te trekken, zonder enige gedachte voor de volgende stap of zelfs de richting waarnaartoe hij zijn idee opstelde. Zijn nieuwe idee had een vorm, namelijk de techniek die hij moest oefenen voor de opdracht, maar daar dacht hij niet aan, want terwijl hij de volgende, bevredigende scheve lijn trok, dacht hij in geen woorden: “een unieke vorm… het is een nieuw idee!”

Maar toen haalde hij zijn pen van het blad: om het volgende deel van zijn idee te tekenen moest Gerard het grotere geheel weer zien: namelijk wat het ontwerp precies zou vernieuwen. En daarvoor moest hij weer precies kunnen zeggen waar hij precies op vernieuwde, hoe en waar hij het idee op baseerde om deze nieuwe lijnen te tekenen en op welke goede en nieuwe principes dezen werden…

De druk in zijn knarsende tanden werd verwoestend: met een laatste knik kneep Gerard het papier in een bevredigend krakende bol te groot voor zijn handen en hij schoof het van zijn bureau, waar het nog net het einde van zijn bed haalde en op zijn kussen bleef liggen. Het bureau moest nog een drietal ruwe verschuivingen verduren. Er stond enkel nog zijn nachtlichtje, een klein ding met een dikke lampenkap, dat uit de hoek was geroerd en nog lichtjes na beefde.

Hij stapte langzaam achteruit van het bureau. Het was een ding en hij begreep het niet: de aanleidende gedachte kon hij niet benoemen noch kon hij zeggen waarop hij dit gebaseerd had: niets meer dan een hersenspinsel- neen, obsceen gekras! Dus hij kon het niet gemaakt hebben- was het dan gestolen? Was het dat- het was er eerst niet en toen had hijzelf het, op papier. Maar er was geen maker hiervoor dus- wat had hij gedaan?

Gerard tikte nog even met zijn handpalmen het bureauoppervlak aan, om vervolgens de bureaustoel ruw voor het bed te schuiven. Vervolgens trok hij aan het touwtje van zijn nachtlicht en keerde hij zich naar zijn raam om naar het maanlicht te kijken.

Daar scheen de maan fel wit aan de hemel. In zijn helft van het wereldje was het donker. Hij vond het vreemd dat bij zo’n fel wit de daken niet werkelijk verlicht werden, zoals de daken die wit zouden glanzen, blauwe huizen in het donker, maar hij wist dat maanlicht enkel een reflectie was, van écht-

Zonlicht. Gewoon de zon, zonlicht.

Hij wierp een snelle blik richting zijn bureau maar kon alleen opmerken dat het een ander licht was, koel, blauwig en wat zachter voor de ogen. Hij keek over zijn schouder, waar het maanlicht voorbij hem landde op het wit van zijn bed, de glans van zijn laminaatvloer en het staal van zijn boekenplank.

Licht. Men kon ermee zien: voorwerpen, dieren, mensen ideeën- dit was het enige medium om mee te zien maar waarom begreep hij het niet?

Hij keerde zich om, zijn hand spelend om zijn mond. Vingers, lippen, de greep van zijn handpalm. Zijn wenkbrauw verhief zich en hij ijsbeerde door de kamer, twee keer. Vervolgens keerde hij scherp zijn hoofd naar het bureau en dan weer gauw naar het bed.

Hij greep naar het ineengekrompen blad, dik en van opmerkelijk gewicht. Toen hij het weer uiteenvouwde over de tafel keerde zijn kin weg: het was nog steeds een lelijk stuk papier, met gekke lijnen. Maar het waren nog wel zijn lijnen en hij had ze met doelmatigheid getrokken.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 273
(Gemiddelde waardering 0 met waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Schrijfwedstrijden

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster