Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

138 Hits

Publicatie op:
De agenda
 
Amy reed achterom, stapte af en zette de fiets tegen de schutting aan. Het was een warme dag en haar shirt plakte aan haar rug.
Ze trok de schooltas onder de snelbinders vandaan en liep naar de achterdeur. Twee merels vlogen luid kwetterend boven haar hoofd. Ze duwde de deur open.' Mam, ik ben thuis.'
De doodse stilte in huis overviel haar. Sinds haar ouders anderhalf jaar geleden waren gescheiden woonde ze bij haar moeder Anita en haar kleine zusje Penny. Ze wierp een blik op de keukenklok. Half vier. Misschien waren ze samen boodschappen gaan doen.
Fronsend zette Amy haar schooltas op de grond. Vreemd. Amy liep naar de kraan en schonk zichzelf een glas koud water in. Door het raam viel het zonlicht binnen en tekende een groot vierkant op de vloer.
'Mam, Penny.. waar zijn jullie, 'riep ze hard.
Ze veegde met de bovenkant van haar hand over haar mond , liep naar de huiskamer en terug naar de gang. Een angstig voorgevoel maakte zich van haar meester. Ze haalde hijgend adem. Haar hart bonsde in haar keel. Een vreemde koperachtige geur drong in haar neusgaten.
Ze stond bij de trap en keek omhoog.' Mam. .Penny..z ijn jullie boven?'
Opeens hoorde ze iets druppen. Aarzelend liep ze halverwege de trap op en zag waar het geluid vandaan kwam. Op de overloop zag ze een witte wasachtige voet liggen. De adem stokte in haar keel. Ze wilde niet verder lopen maar ze moest weten wat er gebeurt was. Haar benen leken wel van rubber toen ze de laatste drie treden opliep. Anita lag in een grote plas bloed. Druppels lekten vanaf de overloop naar beneden op de vloerbedekking. De keel van Anita was van oor tot oor doorgesneden. Haar ogen waren nog open en staarden niet begrijpend naar het plafond.
Amy durfde niet naar de slaapkamer van Penny te lopen omdat ze wist wat ze daar zou aantreffen. Met een gil op haar lippen rende ze de trap af, struikelde door de keuken heen naar buiten.
Mevrouw Stein was bezig de was op te hangen toen ze het gegil hoorde. In paniek liet ze de knijpers uit haar hand vallen en rende naar de plaats waar ze vermoedde dat het vandaan kwam.
Amy stond te gillen op de veranda. Ze zag haar buurvrouw.
'Ze zijn dood. .allebei dood.'
Ze rende naar haar toe maar halverwege zakte ze op het grasveld in elkaar.
 
Politie auto's stonden half op de stoep geparkeerd en twee ambulances waren met loeiende sirenes aan komen rijden. Binnen een mum van tijd had zich een grote groep toeschouwers verzameld om het huis heen. Een paar agenten waren al bezig om het huis en de omgeving met linten af te zetten.
Rechercheur Lillian Brown hurkte bij Amy en pakte haar hand.' Is er iemand die we kunnen bellen. Een goede vriend of vriendin, of...'
'Volgende week zou ze negen worden,' stamelde Amy. 'Wie heeft dit gedaan. .waarom.. .'
Lillian ging met Amy op het grasveld zitten en kneep even in haar hand.' We gaan dit uitzoeken, Amy. Nu moet je ons helpen en zeggen wie we kunnen bellen voor je.'
'Mijn vader..John Deeds. Hij.. .wij.. ze zijn gescheiden. Mijn vader woont...'
Opeens begon Amy te huilen en kon niet meer stoppen. Haar schouders schokten op en neer en Lillian legde een arm om haar schouder. Ze wenkte een agent en gaf hem opdracht John Deeds te bellen.
Een uur later stopte een oude Chevrolet Impala aan de rand van de afzetting en een lange man stormde eruit. Zijn ogen stonden verwilderd en hij was lijkbleek.
'Amy,' riep hij vertwijfeld. 'Wat is er gebeurt.'
Rechercheur Brown liep op hem af en tilde het lint op zodat hij er onderdoor kon.
Gelijk rende Amy op hem af en stortte zich in zijn armen. Het haar van Deeds was lang maar hij zag er goed en verzorgd uit. Hij drukte Amy tegen zich aan en streelde over haar hoofd.
'Wat is er gebeurd,' vroeg hij aan Brown.' Waarom is al die politie hier?'
'Uw ex vrouw is vermoord, 'antwoordde ze zacht.' Samen met uw dochter.'
Deeds zijn mond viel open van verbazing en woede.
'Anita vermoord? Hoe.. wie.. waarom zou iemand haar willen vermoorden.'
Zijn verbazing en woede leken oprecht, dacht Lillian.
'Het kan zijn dat wij u in de volgende dagen benaderen voor ons onderzoek. U zult begrijpen dat ons er alles aan gelegen is de dader van dit afschuwelijke misdrijf zo snel mogelijk op te pakken.'
Ze keek hem onderzoekend aan.
'Natuurlijk, de dader moet gepakt worden. Maar eerst wil ik Amy de aandacht geven die ze nodig heeft.'
Lillian knikte en wenkte een agent.' Als u aan deze agent nog even uw verblijfplaats wil doorgeven kunt u daarna wat mij betreft weg.'
Deeds knikte en gaf de agent de informatie waar ze om gevraagd had.
'Kom Amy, ik haal je weg hier.'
Hij sloeg zijn arm om haar schouders en snel leidde hij haar weg van het huis waar het afschuwelijke misdrijf had plaatsgevonden.
Amy haar ogen waren nog troebel van de tranen maar in de armen van haar vader brak er weer even opluchting door.
Langzaam stuurde hij de Chevrolet tussen de mensen door weg en eenmaal op de snelweg gaf hij meer gas.
Amy haalde haar hand langs haar neus en snotterde.'Pap,heb jij nog zakdoekjes in de auto.'
Verstrooid wees hij naar het dashboardkastje, 'Als het goed is liggen daar wat tissues in, lieverd.'
Ze haalde haar neus op en trok het deurtje open. Er lagen twee tissues en ook nog iets anders.
Amy haar hart sloeg over en de adem stokte in haar keel. Onder de tissues herkende ze de zwarte agenda van haar moeder. Ze wist het zeker omdat iedere avond aan de keukentafel ze er haar afspraken en notities in maakte. Anita spande haar ogen in, verbeeldde ze het zich of zaten er bloedvlekken op de agenda. Een ijskoude vinger gleed langs haar rug naar beneden en een zachte kreet van wanhoop en ongeloof ontsnapte haar.
Deeds zag haar kijken en opeens sprongen de tranen spontaan in zijn ogen.
'Het is niet wat je denkt, Amy,' fluisterde hij.'Ik wilde niet dat ze zou sterven.'
Op de een af andere manier klonk het oprecht.
'Je moeder wilde niet naar me luisteren toen ik haar vroeg het opnieuw met mij te proberen.'
Opeens sloeg zijn stem woedend over.
'In die klote agenda noteerde ze afspraakjes met andere kerels. Ze wilde niets meer met mij te maken hebben. ‘
Zijn vuisten sloegen in blinde woede op het stuur. Zijn gezicht van haat vertrokken.
Amy maakte zich klein in haar stoel. Haar geest probeerde wanhopig te bevatten wat er gebeurde.
'We kregen ruzie. Ze sloeg me met die agenda en toen ik een mes pakte rende ze naar boven, samen met Penny.'
Zijn gezicht en nek waren nu vuurrood en zijn handen grepen het stuur stevig vast. Tot haar schrik zag Amy dat ze bijna honderdveertig per uur reden.
Hij gaf nog meer gas en de motor van de oude Chevrolet brulde.
Amy haar angst begon plaats te maken voor woede nu de stukjes op hun plaats begonnen te vallen.
'Je moet je aangeven bij de politie, pap,' schreeuwde ze.
Deeds zette zich schrap en gaf nog meer gas.' Ik ga niet de gevangenis in, Amy. ‘
De oever van de rivier kwam snel dichterbij, zag Amy. En voordat haar vader iets kon doen om haar tegen te houden smeet ze het portier open en rolde uit de auto.
Woest beukte de Chevrolet op de stoeprand, boorde zich door de struiken en verdween in het water.
 
Noot van de schrijver: Ik ontvang graag feedback

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De agenda"

© wilfred van Breda

In elke boekenwinkel