Hanne Lemahieu

De 4 chauffeurs

© Hanne Lemahieu op 04.12.2022.

“Fien, Jilla hier. Zeg, ik kan niet vanavond. Mijn chauffeur blijkt onverwachts ziek.”
“Ah, lieverd, nee, toch? Ik verheugde met er al zo op om samen mijn nieuwste spulletjes te showen en dat brááf zusje van jou eindelijk te bekeren tot het digitaal-en-trendy-tijdperk. Waarom kom je niet gewoon? We vinden wel een manier om je terug thuis te krijgen. Trouwens, sinds wanneer is dat zo’n punt voor jou?”
“Sinds ik niet opnieuw zo’n oersaai baantje als secretaresse en een of andere ‘veilige vrijer’ opgedrongen wil krijgen door onze pa.”
Daar leek Fien niets tegenin te kunnen brengen. Na een korte aarzeling zei ze gemaakt opgewekt: “Een ander keertje dan. Zie je later!”
“Neerleggen.”
Jilla was blij met de nogal bruuske afbraak van het gesprek. Haar iPhone trilde in haar bevende hand en ze liet het ding bijna vallen op de design desk waar ze aan zat, omgeven door haar belagers. De mannen aan wie zij en haar familie al jarenlang elke dag hun leven toevertrouwden in het doodsgevaar dat het dagelijkse verkeer was als je alle nieuwsberichten en verkeersinformatie geloofde.
Oskar griste haar iPhone van de desk, speelde er even mee en legde hem toen terug na een knikje naar de andere twee mannen. Oskar was de jongste van de vier chauffeurs die bij het gezin in dienst waren. Hij was een dik, blozend mannetje met weerbarstig blond haar en een indrukwekkend oriëntatievermogen dat net zijn puberteit vaarwel had gezegd. Hij reed meestal voor hun moeder, die van hun vader en de dokter niet mocht rijden omdat ze te vaak en te veel slaappillen en andere medicijnen gebruikte. Jim, de oudste van het stel, was bijna 60 en eveneens breed van postuur maar in tegenstelling tot Oskar bestond hij uitsluitend uit spieren. Hij reed vooral voor haar zus. Gerald was de eerste die door haar vader aangesteld werd en uitsluitend voor hem reed. Zonder vastgelegde hiërarchie trad Gerald op als de woordvoerder en vertegenwoordiger van wat zij en haar familie, vaak wat minachtend, de ‘chauffeursclan’ noemden. Hij was intelligent, knap en vriendelijk al had hij niet Oskars oriëntatievermogen of zijn nerd-gehalte, noch Jim zijn spierballen.
Maar waar was Kim?
En toen begon het Jilla te dagen.
Het besef drukte als een snel toenemend gewicht op haar hart terwijl haar ogen groot werden. Kim reed meestal voor haar. Hij was het meest geduldig en verdraagzaam en kon het best omgaan met de grillen en chagrijnige buien van een afgewezen of ongestelde vrouw. Kim was oké. Niet zo knap als Gerald en iets jonger, 32 jaar, maar met net iets te weinig macho-gehalte naar Jilla’s smaak. Hij had de neiging om iedereen te willen plezieren en was minder streng-maar-rechtvaardig dan Gerald.
Vorig weekend had Jilla Kim tot haar latere spijt onheus behandeld nadat hij haar kwam ophalen van een feestje. Hij had de wagen noodgedwongen een paar straten verder geparkeerd en het had dus even geduurd voor ze had kunnen instappen. Helaas regende het die avond en de regen had toch wel haar nieuwe kleedje ─ eigenlijk een afzichtelijk ding! ─ haar dure schoenen én haar nieuwe kapsel geruïneerd! Kim had haar gedram stoïcijns ondergaan, onder de ogen van verschillende feestgangers, chauffeurs en voorbijgangers en zich verontschuldigd. Ze had niets speciaals aan hem gemerkt toen ze naar huis reden en zij hem eerst nogmaals verweet dat ze natgeregend was en vervolgens iets gemompeld had waar ze meteen spijt van had gehad.
De volgende ochtend had Jim haar naar de universiteit gebracht. In de loop van de dag was er op het nieuws een bericht gekomen dat er een lichaam was gevonden in een steeg, niet ver van het pand waar zij en Fien de vorige avond gefeest hadden tot in de vroege uurtjes. Het gezicht werd onherkenbaar verminkt zodat zelfs gebitsidentificatie moeilijk zou worden. Wel was men zeker dat het een man betrof, door de kleding: een donkerblauwe broek en een wit hemd onder een blauwe trui. Opvallend: om de linker pols was de huid niet bruingebrand waar het slachtoffer meestal een horloge droeg. Aangezien het kleinood niet teruggevonden werd, ging de politie uit van roofmoord.
Toen Jim haar die avond kwam ophalen, had Jilla aan zijn gezicht meteen gezien dat hij hetzelfde dacht als zij: de beschrijving van het lijk kwam akelig goed overeen met Kim.
Dit alles schoot door Jilla haar hoofd terwijl ze de chauffeurs een voor een aankeek. Oskar stond links van haar, Jim rechts en Gerald voor haar, ieder in spreidstand en de armen over elkaar geslagen, als bodyguards. Ironisch genoeg was dat ook wat ze vaak waren. Als de niet onknappe dochter van een niet onbekende miljonair werd Jilla af en toe wel eens lastig gevallen.
“Wat is er gebeurd?”
Zoals gewoonlijk was het Gerald die het woord voerde, niet onvriendelijk, maar vastbesloten. Jilla keek hem aan maar haar blik was waarschijnlijk eerder verbaasd dan verontwaardigd.
“Wat bedoel je?”
“Probeer ons niet te bedonderen, meisje”, bromde Jim.
“Je weet heel goed waarover hij het heeft”, deed Oskar een duit in het zakje. Zijn kinderlijke gezicht slaagde er niet in dreigend over te komen zoals Jim zijn brede schouders en borstkas.
“Ik weet evenveel als jullie!” snauwde ze hem toe. “Namelijk dat er een lijk is gevonden in de buurt waar ik toevallig vorig weekend uitging, samen met Fien, die trouwens kan getuigen dat ik niets te maken heb met een roofmoord. En uiteraard was het Kim die toen voor me gereden heeft, maar wat dan nog? Gaan jullie nu een polshorloge voor mijn neus houden dat jullie brutaalweg verstopt en zogezegd gevonden hebben tussen mijn ondergoed en dreigen daarmee naar de politie te stappen tenzij mijn vader jullie elk zoveel miljoentjes afstaat?”
Gerald antwoordde, kalm als altijd: “Dit is geen gijzeling, juffrouw Jilla. U zit niet vastgebonden, u bent vrij om te gaan wanneer u dat belieft. Ik geef toe dat Jim u wat ongeduldig heeft aangepakt toen hij u verzocht hem hiernaartoe te volgen, “ hij wierp de brede man een veelbetekenende blik toe, ”maar tot nu toe hebben we u alleen verzocht uw afspraak voor vanavond te annuleren, of misschien zelfs slechts uit te stellen met een halve leugen. Want zelfs als u gelijk hebt en het lijk in kwestie niet Kim is, dan ligt hij inderdaad ziek in bed.”
Gerustgesteld door deze woorden zei Jilla ietwat overmoedig, alsof Gerald niets gezegd had: “Trouwens, wat zou Kim in die buurt gaan doen?”
Kim hield niet van dat soort fuiven. Jilla hoopte dat de chauffeurs niet zouden doorhebben welke “dat soort” fuiven” waren. Maar dan nog, op elk publiek event circuleerden drugs.
“Of is het daarom dat jullie mij verdenken?” flapte ze eruit. Oskar en Jim keken elkaar even aan. “Nee, Jilla. Wat jij en je vrienden uitspoken, is niet onze verantwoordelijkheid. Wij worden niet betaald als babysit. Kim weet, of wist, ongetwijfeld dat het geen zuivere koffie was zaterdag maar hij zou je er nooit over aanspreken. Dus welke reden had je kunnen hebben om hem te vermoorden?”
Jilla rechtte haar rug. “Precies. Waarom zou ik in hemelsnaam Kim of wie dan ook ver…” Ze kon het woord niet uitspreken.
Jim trok afwachtend zijn wenkbrauwen op. Oskar begon onrustig heen en weer te trippelen alsof hij naar het toilet moest.
“Nee, jij hebt geen reden om Kim dood te wensen. Waarom denk je dat wij jou daarvan verdenken?”
Jilla beefde nu over haar hele lichaam, nerveus en verontwaardigd.
“Wat willen jullie nou toch van mij?”
Gerald keek haar aan met zijn sprankelende grijze ogen. “Alles wat wij willen is dat je je later vanavond niet op een welbepaalde plek bevindt.”
Jilla kon haar verbazing niet verbergen. Jim grinnikte. “Dacht je nu werkelijk dat we je kwaad zouden doen? Jou gijzelen om je vader te kunnen afpersen… Het idee alleen al!”
“U bent niet echt een… volgzaam type”, zei Gerald, “En bovendien onze bazin. Als we u in vertrouwen hadden genomen en u had geweigerd op ons verzoek in te gaan om thuis te blijven, dan hadden we daar niets tegen kunnen doen.”
“Of u had ons afgescheept, met een snelle leugen of een snauw.”
Jilla hervond haar waardigheid en zette haar handen in haar zij.
“Ik neem aan dat de reden waarom ik ergens niet mag zijn persoonlijk is? Dit heeft niets te maken met mij of mijn familie. Toch?” Ze keek de chauffeurs een voor een aan. Jim en Gerald gaven geen krimp. Oskar ontweek haar blik door naar Gerald te kijken.
Ze herhaalde met nadruk: “Toch?”
Toen ze geen spontaan antwoord kreeg, zuchtte ze overdreven. Ze richtte zich tot Gerald: “Je zei daarnet dat jullie mij ‘in vertrouwen hadden kunnen nemen’.”
Haar iPhone zoemde opnieuw. Jilla wilde het ding pakken maar Gerald hief zijn hand op en keek op het schermpje. “Laten rinkelen.” Jilla fronste haar wenkbrauwen maar gehoorzaamde. De iPhone bleef minutenlang overgaan. Op het schermpje stond een telefoonnummer, maar geen naam.
Toen het weer stil werd, vroeg Jilla impulsief: “Gebruiken jullie mij als stroman?”
Gerald keek haar aan en ze kon zien dat ze hem deze keer wel degelijk verrast had met haar vraag. Ze was zelf niet minder verrast toen hij zonder aarzeling antwoordde.
“Nee, maar de politie denkt wel dat je dat bent.”
Jilla staarde hem met open mond aan.
“Ik?! Een tussenpersoon bij… Bij wat? Een drugskartel?”
“Mogelijk.”
Jilla snoof. “Jullie zijn gek.”
Jim kaatste de bal terug. “Oh, ja? Moet je dit eens lezen.” Hij haalde een prop papier uit zijn binnenzak en vouwde het open. “Hier. Léés maar.”
Jilla vouwde het krantenpapier open en keek over de rand ervan naar Jim voor ze las:
… De dusdanige mishandeling heeft het gezicht zodanig misvormd dat elke vorm van uitsluitende identificatie door gezichtsherkenning onmogelijk is. Het parket wacht nu verder onderzoek af, waaronder ook het opvragen van de gebitsgegevens om zo snel mogelijk alsnog tot een correcte identificatie te kunnen overgaan.
“Het politiedossier bevatte ook deze foto.” Jim gebaarde naar de foto boven de tekst die Jilla net gelezen had en die ze nog niet had gezien omdat het artikel dubbelgevouwen was. Ze schudde het open en schrok.
De man op de foto was Kim.
Er bestond geen enkele twijfel dat de dode op de foto Kim was. Jilla herkende de button die hij gekocht had om een milieuproject van een of andere jeugdbeweging te steunen.
“Waar hebben ze hem gevonden?” vroeg ze zacht. “Ook in die steeg?”
De foto was van zo dichtbij genomen om het gezicht goed in beeld te hebben dat er van de omgeving niet veel op te maken viel. Jim haalde zijn schouders op.
“Waar het om gaat is dit: dit lichaam en dat van Kim werden verwisseld. Deze kerel”, Jim tikte op het artikel, “heeft vijanden die hij tegen de haren in gestreken heeft. Deze vijanden denken dat Kim hun compagnon is. Via contacten bij de politie is een van hen erin geslaagd bij het lijk te komen voor het werd weggehaald van de plaats delict. Ze waren uit op het nummer en de naam van iemand waarmee hun compagnon contact gehad zou hebben rond het tijdstip van zijn dood. Zodoende hebben ze het lijk, dat van Kim dus, gefouilleerd tot ze zijn GSM vonden – in het borstzakje van zijn hemd, ongetwijfeld. En blijkbaar was u op de laatste persoon met wie hij gebeld heeft.”
“Maar hoe weten jullie dat allemaal?”
Gerald keek naar Jim die zijn schouders ophaalde en een aanmoedigend gebaar maakte met zijn hand. Oskar stapte dichterbij alsof hij ook benieuwd was naar de onthulling die zou komen.
“Kim was een politie-informant die als chauffeur undercover werkte. Het was zijn opdracht om zo dicht mogelijk in de buurt van uw vader te komen.”
“Mijn vader? Heeft die dan iets te maken met dat andere lijk?”
“Dat weten we niet. Maar er moet een link bestaan tussen hem of zijn bedrijf en de mensen die er zo beducht op waren om te weten met wie ons tweede slachtoffer contact had.”
“Maar hoe wéten jullie dat allemaal? Ik kan me niet voorstellen dat Kim jullie dat allemaal zomaar verteld heeft.”
“Hij heeft ons in vertrouwen genomen.”
“Maar is het dan niet mogelijk dat die andere mannen zich niet vergist hebben van lichaam en Kim de vijand was die hen ‘tegen de haren in gestreken’ heeft? Als het waar is dat Kim mijn vader benaderd heeft omdat die iets te maken heeft met die mensen die nu mijn nummer hebben en daarom nu denken dat mijn vader hen verraden heeft en met de vijand heult…” Ze keek de chauffeurs opnieuw een voor een aan.
“Maar ik begrijp nog steeds niet waarom jullie mij hier willen houden. Oké, ze hebben mijn nummer, maar ik neem toch nooit op als ik niet weet wie er belt. Tenminste, ik kan erop letten dat nooit meer te doen.”
Jilla probeerde gewichtig en verveeld over te komen maar Geralds verhaal intrigeerde haar. Wat zou er nu gebeuren? Waar wilden Gerald en Jim haar zo angstvallig vandaan houden? Wie waren die kerels die per ongeluk haar telefoonnummer in handen gekregen hadden? Wie was die andere man die dood was? En vooral: wie was Kim en wie had hem vermoord?
Jilla rukte haar blik van Tinder op het scherm van haar laptop naar dat van haar iPhone toen die om 00u14 begon te zoemen. Ze verwachtte dat ze het onbekende nummer zou zien staan maar het was Fien.
“Hey, Jill!”
Fien was haar gewone, enthousiaste zelf.
“Hoi.”
“Wat scheelt er? Je klinkt zo flets.” Fien begon te lachen. “Je hebt het toch niet gedaan met die zieke chauffeur van je, hé?”
Jilla voelde een steek van afschuw en snauwde bijna: “Hou je kop!” In plaats daarvan vroeg ze, niet zo enthousiast als ze gewild had: “Wat voor nieuws?”
“Ik wilde je iets vragen: dat mooie jurkje dat jij ooit eens gekocht hebt, je weet wel, dat zilveren ding dat zo strak aansluit? Zou ik dat eens mogen lenen? Ik heb net op Tinder een droomvent gevonden die daar veel van houdt, zegt ie, maar omdat ik zelf niets zilverkleurigs meer heb…”
Jilla luisterde maar met een half oor. Wat als dat geheimzinnige nummer dadelijk belde? Ze brak de lofzang van Fien over haar droomprins af met een veel te onverschillig: “Jaja, al goed, je mag het wel lenen. Maar nu moet ik ophangen.”
Ze had de verbinding nog maar net verbroken toen haar iPhone opnieuw zoemde en op het scherm een nummer verscheen zonder naam. Hét nummer.
Jilla voelde haar hart onmiddellijk in haar keel kloppen. Haar hoofd leek vol te zitten met watten. Wat moest ze doen? Een stemmetje in haar hoofd zei dringend dat ze de hele kwestie moest negeren zoals Gerald haar op het hart had gedrukt. Maar zoals hij zelf eerder had gezegd, ze was nog altijd zijn bazin en hij had haar niet te bevelen. Ze drukte op het groene telefoontje en zei met veel te hoge stem: “Hallo?”
“Dag Jilla.”
Jilla schrok. Hoe wist de onbekende beller hoe ze heette? Het was een misverstand, ze hoorden niets met elkaar te maken te hebben! Hoewel, als er, zoals Gerald zei, een link bestond tussen hen en haar vader….
“Jilla?” De stem klonk bijna bezorgd.
“Wie ben jij?”
De stem kwam haar akelig bekend voor.
“Jilla, ik ben het. Kim.”
“Kim?!” Jilla kwam met een ruk overeind en haar laptop gleed van haar gekruiste benen. “Kim, verdomme, wat ben je aan het doen?! Waar zit je? Ik dacht dat je…”
Kim onderbrak haar. “Jilla, je moet even heel goed naar me luisteren. Ik neem aan dat Gerald je verteld heeft wat ik doe?”
Jilla kon alleen maar knikken.
“Jilla?” Kim zijn stem klonk dringend.
“Ja. Ja, ik ben er nog.”
“Ik heb nu geen tijd voor uitleg, maar vertrouw me, alsjeblieft. En Gerald. Maar verder niemand.”
Jilla knikte opnieuw tot ze haar stem terugvond en kon zeggen: “Wat wil je van me?”
“Waar ben je nu?”
“In mijn slaapkamer. Ik denk dat Oskar en Jim op de gang rondlopen, alsof ze mij bewaken. Maar ik ben niet zeker.”
Kim vloekte zacht. “Luister, wat je ook doet, blijf waar je bent en open je deur voor niemand.”
“Moet ik mijzelf insluiten?”
“Als je zeker bent dat Oskar en Jim ver genoeg van de deur verwijderd zijn zodat ze niet horen of zien dat je de sleutel omdraait.”
“Oké.”
“Gedraag je zo normaal mogelijk maar blijf op je hoede. Ik reken erop dat ik binnen 30 minuten bij je kan zijn.”
“Kim, waar zit je? Wat is er aan de hand?”
“Later, Jilla. Alsjeblieft.”
De verbinding werd verbroken.
Ogenblikken lang bleef Jilla bewegingloos zitten, haar lijf tot het uiterste gespannen, haar hoofd vol watten. De stilte werd verbroken door gehoest en een zwaar gefluister op de gang die Jilla uit haar verdoving trokken. Ze krabbelde overeind en kroop over haar grote dubbele bed. Ze wilde net haar voeten op de grond zetten toen er werd geklopt en de stem van Oskar vroeg: “Juffrouw Jilla?”
Jilla verstijfde. Ze moest normaal doen, had Kim gezegd. Maar ze was bloednerveus! Waarom wilde hij dat ze haar deur gesloten hield en niemand vertrouwde, behalve Gerald?
“Juffrouw Jilla?”
Jilla probeerde na te denken. Ze waren het gewoon dat ze koppig of onvriendelijk was. Als ze Oskar negeerde, zou hij haar wel met rust laten. Of moest ze hem toesnauwen om weg te gaan?
“Jilla?” Dat was de stem van Jim. Blijkbaar had hij besloten de situatie in handen te nemen. Dat kon twee dingen betekenen: of ze waren iets van plan met haar, zoals Kim liet doorschemeren, of ze wilden haar oprecht waarschuwen voor bijvoorbeeld een brand beneden in huis. In beide gevallen verkeerde ze in gevaar al kon ze daar in het tweede geval niet zeker van zijn.
Jim klopte op de deur. “Jilla, doe open.”
Jilla verroerde zich niet. Als Kim nu maar opschoot.
Jim bonkte opnieuw op de deur, nu met zijn vlakke hand.
Jilla wachtte.
Jim bonkte nu met zijn vernietigende vuist op de deur. “Openmaken, verdomme!”
Jilla kromp in elkaar. Het hout kraakte en Jilla zag met afgrijzen hoe er splinters loskwamen. Kon ze de deur op slot doen? Kon ze de afstand tussen het bed en de deur overbruggen voor Jim de deur aan gruzelementen sloeg?
“OPENMAKEN!”
Jilla haar geest leek te ontploffen. Ze handelde zonder er nog langer bij na te denken. Ze sprong van het bed en liep naar de porte-fenêtre die uitgaf op haar grote balkon. Op haar blote voeten rende ze naar de balustrade, greep de rand vast, sprong eroverheen en kwam onzacht neer op handen en voeten op het balkon van de bibliotheek, bijna twee meter schuin onder het hare. Haar pols begaf het toen haar voeten hun grip verloren op de gladde stenen. Ze plofte op haar buik en bleef een ogenblik buiten adem liggen. Boven haar klonk geroep en het geluid van het glas van haar porte-fenêtre dat trilde in de sponning.
“Daar!”
“Ik ga haar achterna, probeer jij haar de pas af te snijden!”
De porte-fenêtre van de bibliotheek was gesloten. Ze had geen andere keuze dan de tuin in te vluchten. Maar waar kon ze heen? Naar Fien? Nee, hoe zou Kim haar daar vinden?
De poort was inderdaad gesloten maar laag genoeg voor Jilla om er zich met een aanloopje overheen te gooien. Haar pols protesteerde licht maar ze krabbelde overeind en rende door de helverlichte straat. Het duurde niet lang voor ze het koud kreeg en begon te klappertanden ook al waaide het niet eens hard. De adrenaline gierde nog steeds door haar lijf toen ze de straat in rende waar Fien woonde. Het licht dat door de ramen van de huizen op straat viel leek haar te verraden. De verschillende lichtbundels schenen haar visnetten toe terwijl zij een felbegeerde vis in de donkere stroom was. De claxon van een auto die een eind verder de straat dwarste, joeg haar zo’n felle angst aan dat ze een gil slaakte en struikelde. Ze viel languit op haar buik.
“Jilla!”
Jilla slaakte opnieuw een kreet.
Iemand rende naar haar toe.
“Laat me met rust!” Jilla beeldde zich in dat haar bonkende hart ontplofte. Ze gilde opnieuw maar er kwam geen geluid uit haar mond. Iemand boog zich over haar heen, knielde naast haar neer, raakte haar aan. Ze gilde opnieuw geluidloos en begon te kronkelen.
“Rustig, Jilla! Rustig!”
Het was een man. Kim? Ze wilde zijn naam noemen maar ze was volledig buiten adem en haar geest had alles buitengesloten behalve haarzelf en de mogelijk gevaarlijke man.
Zijn schaduw vormde een grotesk mimespel in de lichtbundel van de straatlamp vlakbij.
“Rustig maar, ’t is oké. Rustig.”
De stem klonk een fractie van een seconde glashelder.
Het was Gerald.
De mist in haar hoofd trok op en haar spieren ontspanden zich. De geur van zijn aftershave zweefde langs haar neus voorbij.
“Jilla, God dank.”
“Hé, daar!”
Er klonk een daverende knal. Jilla gilde opnieuw en schrok van het geluid van haar eigen stem. Vaag was ze zich ervan bewust dat Gerald over haar heen ging zitten.
Er klonk een tweede knal.
“Achteruit! Ga bij haar vandaan, nu!”
“Wapens neer!”
De twee bevelen klonken haast tegelijkertijd. De diepe basstem van Jim die door het snel invallende duister gleed als een slang door het gras en de heldere stem van Kim als een gevorkte tak die achter de kop van de slang werd geplant en het reptiel onschadelijk maakte.
Jim en Kim stonden met getrokken revolvers tegenover elkaar. Oskar stond achter Jim te hijgen, doch ook met een wapen, dat hij richtte op Gerald.
“Halt! Niet bewegen!”
In het duister kon Jilla het niet goed zien, maar ze vermoedde dat Gerald ook een wapen getrokken had.
Er werd geschoten.
Een schot, gevolgd door een gil. Oskar. Had hij zijn revolver laten vallen?
Een tweede schot.
Een kreet.
Luid gevloek. Jim.
Een derde en een vierde schot, bijna simultaan.
Gerald stond nu recht, nog steeds over haar heen.
“Nee, Jim!”
Jim had opnieuw zijn wapen geheven. Oskar deed een stap naar voren en duwde de revolver naar beneden. Hij moest zijn arm opmerkelijk ver strekken om dat te bewerkstelligen omdat hij zoveel kleiner was.
Gerald liet onmiddellijk zijn eigen wapen zakken. Even later deed Kim hetzelfde, zij het langzaam en met een schichtige blik die voortdurend heen en weer schoot tussen Gerald en Jilla enerzijds en Jim en Oskar anderzijds.
“Moest jij niet dood zijn?” bromde Jim, totaal niet onder de indruk van het feit dat zijn dood gewaande collega nog leefde.
“En waarom leef jij nog?” kaatste Kim terug, met een blik op Gerald.
In de verte klonken sirenes en de donkere nacht lichtte hier en daar op door de zwaailichten van de combi’s die snel naderbij kwamen.
Gerald hief zijn armen in de lucht. “Ik denk dat er een misverstand in het spel is.”
“Dat mag ik hopen!”
Fien was naar buiten gekomen. Ze droeg een bordeauxkleurige zijden kamerjas. Ze had haar armen voor haar borst gekruist. In haar hand hield ze haar smartphone omhoog. “Ik heb de politie gebeld. Jullie hebben waarschijnlijk nog een paar minuten voor ze hier zijn om uit te leggen wat deze bende te betekenen heeft.”
Jilla gaapte haar vriendin aan. Fien behandelde vier volwassen mannen die elk gewapend waren alsof ze een schooljuf was en zij kleuters die weer eens betrapt waren op kattenkwaad.
“Nou, komt er nog wat van?”
Zoals gewoonlijk was het Gerald die het woord nam. “Laat mij eerst Jilla overeind helpen. En misschien kan ze binnen even…?”
Jilla kende Fiens huis vanbinnen en vanbuiten. Het koste Gerald en Fien niet veel moeite om haar naar de woonkamer te begeleiden waar ze zich rillend op de zetel liet vallen. Fien legde de plaid die naast haar lag om haar schouders en nadat de mannen op haar aanwijzen allemaal neerzaten, liep ze naar de keuken om koffie en warme chocolademelk te maken. Ze was nog maar net in de keuken verdwenen toen er gebeld werd.
“… Op dit beslissende moment eindigt de laatste scène van het improvisatietheatergezelschap dat enkele dagen geleden in opspraak kwam, nadat een van de acteurs genoemd werd als verdachte bij een moord. De moord werd inmiddels opgelost. Fans en de meeste leden van de entourage van cast en crew reageren dan ook ongelovig en geschokt op het nieuws dat na hun laatste project nu ook het theatergezelschap zelf stopgezet wordt. De acteurs, die trouwens grotendeels onder hun eigen naam optraden, reageren met gemengde gevoelens, al lijkt opluchting toch te overheersen.”
Jilla zag alleen een deel van Fien haar lange been door de split van een schitterende roze avondjurk terwijl ze op de afstandsbediening drukte en het tv-scherm zwart werd.
Ze liep naar de zetel toe en bukte zich tot haar gezicht zich voor Jilla op ooghoogte bevond. Jilla wilde wegkijken maar met haar handen en voeten vastgebonden kon ze zich amper verroeren. Ze vocht tegen de prop in haar mond maar dat resulteerde er alleen in dat haar lange haar in haar gezicht viel en ze gaf haar nutteloze verzet op.
Fien glimlachte. “Ja, liefje, het heeft geen zin om stout te zijn. Je geraakt hier toch niet weg. Het spijt me dat ik je niet langer kan laten leven maar je kent Gerald, de schat. Als er een beslissing valt, zal hij er geen gras over laten groeien.” Ze nam haar kleine handtas aan een hengsel van kleine gouden schakeltjes van de tafel met een theatraal gebaar alsof ze dronken was. “Eerst zullen we uit eten gaan om de heropstart van het gezelschap te vieren en daarna zullen we er meteen in vliegen. Toevallig weet ik dat Rickie, de deugniet, al een paar naaktscènes en zo voorzien heeft, uitsluitend voor Kim en Gerald, uiteraard, maar niet langer voor jou. IK zal in jouw plaats schitteren aan de arm van Gerald, MIJ zal hij overladen met juwelen, kussen en aandacht en MIJ zal hij zijn ja-woord geven. Beter nog: de hele wereld zal mij haar ja-woord geven.” Ze boog naar achteren alsof ze de last van de wereld en dat ja-woord al moest torsen. Daarbij wierp ze haar hoofd in haar nek waardoor haar haar, dat nog langer was dan dat van Jilla, als een roodbruine waterval tot op de grond hing.
Jilla zwaaide haar benen van de zetel tegen de achterkant van Fien haar knieën en maaide haar benen onder haar vandaan zodat ze hard op haar rug en schouders viel. Ook haar hoofd sloeg tegen de vloer maar niet zo hard als Jilla gehoopt had. Bovendien was ze nog steeds vastgebonden. Ze zette haar voeten op de grond maar ze had maar weinig ruimte tussen de zetel en de tafel en de meeste ruimte werd ingenomen door Fien die naar haar schopte. Ze raakte Jilla gemeen tegen haar scheenbeen en ze viel terug in de zetel. In een oogwenk zat Fien boven op haar en drukte een van de kussens op haar gezicht.
Het laatste wat ze zag was Fien haar gezicht dat gespleten werd door een hatelijke grijns nadat ze gezegd had: “Slet.” en dan riep: “Bitch. Kreng!”
In haar agitatie kon Jilla zichzelf er niet toe brengen terug te vechten of te proberen haar ademhaling te sparen om een paar kostbare seconden langer te leven.
“Het is van mij, nu, Jilla”, zei Fien, die nu veel luider sprak om er zeker van te zijn dat ze haar nog hoorde, “Al die naaktscènes, al jouw roem, al jouw podiumtijd, al jouw… jouw bestaan wordt van mij, nu.” Ze stootte een kakelende lach uit die Jilla nog slechts waarnam vanuit een lange tunnel aan het eind waarvan het beroemde licht al brandde.

 

 

 

 

 

 

 

 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 81
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

De paus van satan - Patrick Bernauw

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.